رویداد۲۴| مازیار وکیلی- کریستوفر نولان یکی از جنجالیترین کارگردانان هالیوود است، کارگردانی که حتی در ایران هم پیرامون او یک دو قطبی عجیب شکل گرفته است. عدهای او را نابغهای بینظیر میدانند که هر کدام از فیلمهایش یک اتفاق تازه در سینمای دنیا است و عدهای دیگر هم او را کارگردان متوسط و چه بسا ضعیفی میدانند که با استفاده از جلوههای ویژه، فیلمبرداری آیمکس و استفاده از ستارههای مشهور تماشاگر را مرعوب میکند و اجازه نمیدهد ضعفهای آشکار و نهان فیلمهایش به خوبی و درستی دیده شود.
به خاطر همین فضای دو قطبی هم هست که شاهد تعریفهای اغراق آمیزی از نولان از سوی هواداران او هستیم. هوادارانی که او را با بزرگانی مثل کوبریک قیاس میکنند و مثلاً میان ستارهای او را در کنار ادیسه فضایی کوبریک قرار میدهند. اما نولان دقیقاً چگونه کارگردانی است؟ آیا یک تجاری ساز به سبک فیلمسازانی مانند مایکل بی است یا یک نابغه درک نشده به سیاق کارگردانانی مانند کوبریک؟ نولان هیچ کدام از این دو نفر نیست. او کارگردان باهوشی است که بلد است خوب از عناصر پذیرفته شده در هالیوود به نفع روایتهای پر زرق و برقی که شکل تازهای دارند استفاده کند.
این که آیا کیفیت نهایی آثارش هم به اندازه شاهکارهای کارگردانانی مانند کوبریک و اسپیلبرگ است محل مناقشه اصلی پیرامون آثار اوست. اگر خوب نگاه کنیم هواداران اصلی نولان را اکثراً جوانان و نوجوانانی تشکیل میدهند که سینما برای آنها از نولان آغاز شده است. جوانان و نوجوانانی که حوصله تماشای کلاسیکها را ندارند و توقع آنها از سینما نه تماشای فیلمی با داستانی پیچیده و عمق مضمونی که تماشای فیلمهایی است که با استفاده از شعبده تکنولوژی آنها را مسحور میکند. آثار نولان از مصادیق جالب توجه و بارز درام در خدمت تکنولوژی است.
به معنای ساده فیلمهای نولان نه برای روایت یک قصه که مهمترین وظیفه سینما است، که برای نمایش آخرین دستاوردهای تکنولوژیک صنعت نمایش ساخته میشوند و دقیقاً به خاطر همین است که آثار این کارگردان جنجالی به کیفیت آثار اسپیلبرگ و کوبریک نمیرسد.
منبع: رویداد 24



