حاشیه پیش آمده برای امیر حسین محمودی یکی از اتفاق‌های عجیب فوتبال ایران است.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ باشگاه پرسپولیس برای برخورد با امیرحسین محمودی، بازیکن جوان خود، سراغ روشی رفت که شاید کمتر کسی تصور می‌کرد در فوتبال حرفه‌ای مورد استفاده قرار بگیرد؛ انتشار آگهی فروش یک بازیکن ۱۹ ساله در روزنامه! تصمیمی که فارغ از دلایل مدیریتی مطرح‌شده برای آن، پرسش‌های زیادی درباره شیوه اداره باشگاه و نحوه برخورد با بازیکنان به وجود آورده است.
ماجرا از شکست پرسپولیس مقابل فجرسپاسی آغاز شد. محمودی پس از این مسابقه در اظهاراتی از شرایط خود در تیم گلایه کرد و به کمبود فرصت بازی و بی‌توجهی مسئولان باشگاه کنایه زد. او همچنین با اشاره به ناکامی در جلب نظر کادر فنی تیم ملی، به نوعی نارضایتی خود را از وضعیتش در پرسپولیس علنی کرد. این صحبت‌ها با واکنش مهدی تارتار همراه شد و بازیکن جوان سرخ‌پوشان از تمرینات گروهی کنار گذاشته شد. اما ظاهراً مدیران پرسپولیس به همین برخورد انضباطی قانع نبودند و تصمیم گرفتند آگهی فروش محمودی را در روزنامه اطلاعات منتشر کنند.
در این آگهی، باشگاه اعلام کرد با توجه به سابقه حضور، پرورش و سرمایه‌گذاری چندساله روی این بازیکن، آماده بررسی پیشنهادهای رسمی و معتبر برای انتقال قطعی یا قرضی اوست.
مدیران پرسپولیس درباره این اقدام، موضوع شفافیت مالی و الزامات مربوط به بورسی بودن باشگاه را مطرح کردند؛ توضیحی که البته نتوانست تمام ابهام‌ها را برطرف کند. به‌خصوص اینکه انتشار آگهی درست پس از اختلاف با بازیکن اتفاق افتاد و طبیعتاً این تصور را به وجود آورد که باشگاه قصد دارد علاوه بر کنار گذاشتن محمودی، به شکلی علنی او را تنبیه کند. ماجرا زمانی عجیب‌تر شد که طبق گزارش‌ها، مهدی تارتار از تصمیم مدیریت برای انتشار آگهی بی‌اطلاع بود و حتی برنامه داشت پس از گفت‌وگو با محمودی، او را به تمرینات گروهی بازگرداند.
اگر این روایت درست باشد، باید پرسید چگونه ممکن است درباره آینده یک بازیکن و تصمیمی با چنین بازتاب رسانه‌ای، میان مدیریت و کادر فنی هماهنگی وجود نداشته باشد؟
از جریمه نقدی تا تمرین انفرادی؛ چرا آگهی فروش؟ در فوتبال حرفه‌ای، هیچ باشگاهی برای برخورد با بازیکن خاطی بدون ابزار نیست. جریمه نقدی، محرومیت از حضور در تمرینات گروهی، نیمکت‌نشینی، کنار گذاشتن از فهرست مسابقات، تمرین انفرادی و حتی انتقال به تیم دوم، از جمله روش‌هایی هستند که باشگاه‌ها برای حفظ نظم و انضباط تیمی به کار می‌گیرند. برای مثال، باشگاه می‌توانست متناسب با میزان تخلف محمودی، او را جریمه مالی کند یا برای مدتی از همراهی تیم در مسابقات محروم سازد.
حتی کنار گذاشتن موقت از تمرینات گروهی و الزام به تمرین انفرادی نیز می‌توانست پیام روشنی درباره ضرورت رعایت چارچوب‌های حرفه‌ای به این بازیکن و سایر اعضای تیم ارسال کند. در موارد جدی‌تر، باشگاه می‌توانست تصمیم به قرار دادن نام بازیکن در فهرست فروش بگیرد و از طریق مذاکرات رسمی با باشگاه‌های متقاضی، برای انتقال او اقدام کند. این روش هم در فوتبال دنیا اتفاق تازه‌ای نیست. اما تفاوت مهمی میان قرار دادن یک بازیکن در فهرست فروش و انتشار عمومی آگهی فروش او در روزنامه وجود دارد.
اولی یک تصمیم متداول مدیریتی است، اما دومی می‌تواند وجهه‌ای تنبیهی و حتی تحقیرآمیز پیدا کند؛ به‌خصوص وقتی در پی یک اختلاف رسانه‌ای انجام شود. نکته مهم این است که هیچ‌کدام از این مجازات‌ها هم نباید خارج از چارچوب قرارداد و مقررات قانونی اجرا شوند. باشگاه حق ندارد صرفاً به دلیل ناراحتی از اظهارات یک بازیکن، حقوق قراردادی او را نادیده بگیرد یا بدون مبنای قانونی برایش محدودیت ایجاد کند.
تصمیم‌هایی که بیشتر حاشیه می‌سازند مسئله اصلی در ماجرای محمودی فقط انتشار یک آگهی در روزنامه نیست؛ بلکه نوع نگاه مدیران پرسپولیس به مدیریت بحران و برخورد با بازیکنان است. باشگاهی با ابعاد و جایگاه پرسپولیس، طبیعتاً باید برای اختلافات داخلی سازوکار مشخصی داشته باشد. قرار نیست هر اختلاف میان یک بازیکن و مجموعه مدیریتی به یک پرونده رسانه‌ای تبدیل شود. اگر محمودی مرتکب تخلف انضباطی شده، باشگاه باید با استناد به آیین‌نامه داخلی و مفاد قرارداد، برخوردی متناسب و حرفه‌ای انجام دهد.
اگر هم مدیریت به این نتیجه رسیده که دیگر به این بازیکن نیاز ندارد، می‌تواند از مسیر قانونی و مذاکره با باشگاه‌های دیگر برای انتقال او اقدام کند. اما اینکه یک اختلاف رسانه‌ای به انتشار آگهی فروش در روزنامه منجر شود، بیشتر از آنکه نشانه اقتدار مدیریتی باشد، این پرسش را ایجاد می‌کند که آیا مدیران باشگاه راهکار مؤثرتری برای حل اختلافات درون مجموعه ندارند؟
از طرف دیگر، ناهماهنگی احتمالی میان مدیریت و کادر فنی نیز مسئله‌ای جدی است. وقتی سرمربی برنامه‌ای برای بازگرداندن بازیکن به تمرینات دارد، اما مدیریت تصمیم دیگری می‌گیرد و آن را به شکلی عمومی اعلام می‌کند، طبیعی است که اعتبار و انسجام ساختار تصمیم‌گیری باشگاه زیر سؤال برود. در چنین شرایطی، نه‌تنها بازیکن نمی‌داند تکلیفش چیست، بلکه سایر اعضای تیم هم پیام روشنی از نحوه مدیریت اختلافات دریافت نمی‌کنند. پرسپولیس باشگاهی است که بازیکنان جوان زیادی در مسیر رسیدن به تیم اصلی آن قرار دارند. نحوه برخورد با محمودی می‌تواند برای این بازیکنان نیز یک پیام داشته باشد؛
اینکه در صورت بروز اختلاف با مدیریت، چه سرنوشتی در انتظارشان خواهد بود. به همین دلیل، چنین تصمیم‌هایی نباید صرفاً با نگاه کوتاه‌مدت و از زاویه یک اختلاف شخصی یا رسانه‌ای بررسی شوند. مدیران پرسپولیس می‌توانستند با یک برخورد انضباطی متناسب، ضمن حفظ اقتدار باشگاه، از بزرگ‌تر شدن حاشیه‌ها جلوگیری کنند. حتی اگر تصمیم نهایی فروش محمودی بود، هیچ ضرورتی وجود نداشت که این موضوع به شکلی علنی و با چنین بازتابی مطرح شود. در نهایت، انضباط در یک باشگاه فوتبال ضروری است، اما مدیریت حرفه‌ای فقط به معنای تنبیه کردن بازیکنان نیست؛
هنر مدیران این است که بتوانند اختلافات را بدون آسیب زدن به اعتبار باشگاه و شخصیت افراد حل‌وفصل کنند. در ماجرای محمودی، شاید باشگاه در پی نشان دادن اقتدار خود بود، اما شیوه انتخاب‌شده بیش از هر چیز ضعف در مدیریت حاشیه‌ها و ناهماهنگی در تصمیم‌گیری را به نمایش گذاشت. سؤال همچنان پابرجاست: آیا واقعاً برای تنبیه یک بازیکن جوان، باید او را به آگهی روزنامه سپرد؟
منبع: خبرآنلاین
