روز ۲۲ آگوست ۲۰۲۵ (۳۱ مرداد ۱۴۰۴)، طبقهبندی یکپارچه فاز امنیت غذایی (IPC) که از طرف سازمان ملل حمایت میشود، رسما قحطی در نوار غزه، از جمله شهر غزه، را تأیید کرد، پس از آنکه مشخص شد شرایط قحطی تا اواسط آگوست ۲۰۲۵ وجود داشته است؛ بیش از نیم میلیون نفر با گرسنگی، فقر و مرگ مواجه بودند. تام فلچر، رئیس امور بشردوستانه سازمان ملل در گفتوگو با رسانههای بینالمللی و سپس در شورای امنیت، آن را «قحطی غزه» نامید؛
او با اشاره به محدودیتهای دسترسی بشردوستانه و پیامدهای ویرانگر جنگ رژیم صهیونیستی علیه غزه از اکتبر ۲۰۲۳ (مهر ۱۴۰۲)، هشدار داد که میتوان از آن جلوگیری کرد. فلچر، تأکید کرد که این یک قحطی ساخته دست بشر است و بهطور آشکار از طرف سران رژیم صهیونیستی بهعنوان سلاح جنگی تبلیغ میشود. زمانی که شرایط قحطی پس از آتشبس اکتبر ۲۰۲۵ (مهر ۱۴۰۴) و بهبود دسترسی بشردوستانه تا حدودی فروکش کرد، حدود دو ماه گذشته بود؛ طبق آمار سازمان بهداشت جهانی (WHO) تا ۵ سپتامبر، در آن دوره، صدها فلسطینی از جمله حداقل ۱۳۰ کودک بر اثر سوء تغذیه جان خود را از دست داده بودند.
به گزارش میدل ایست مانیتور، قحطی غزه به طور ناگهانی در ۲۲ آگوست ظاهر نشد. ارزیابی IPC اوج ماهها هشدار مبنی بر فروپاشی سیستم غذایی غزه بود؛ همانطور که رژیم صهیونیستی فعالیت سازمانهای امدادی را در غزه بهطور فزایندهای دشوار میکرد، حتی امدادگران نیز کشته شدند، از جمله ۷ نفر از کارکنان آشپزخانه مرکزی جهانی که در حمله رژیم صهیونیستی کشته شدند. زمانی که قحطی بهطور رسمی تأیید شد، بیش از نیم میلیون نفر در شرایط گرسنگی گسترده، فقر و مرگهای قابل پیشگیری گرفتار شده بودند؛
دهها سازمان امدادی، از جمله آژانسهای سازمان ملل مانند سازمان غذا و کشاورزی (FAO)، یونیسف، برنامه جهانی غذا (WFP) و سازمان بهداشت جهانی، پیش از این بارها در مورد بحران گرسنگی فزاینده هشدار داده و خواستار دسترسی فوری، ایمن و بدون مانع بشردوستانه شده بودند. خود IPC در ماه می ۲۰۲۵ (اردیبهشت ۱۴۰۴) هشدار داده بود که ناتوانی مداوم سازمانهای بشردوستانه در دسترسی به افراد نیازمند، قحطی را بهطور فزایندهای محتمل میکند.
بیشتر بخوانید: سوءتغذیه ماندگار؛ میراث محاصره رژیم صهیونیستی برای کودکان غزه واقعیت تغییرناپذیر سلاحسازی گرسنگی توسط رژیم صهیونیستی
آنچه جهان اکنون نظارهگر آن است، بهطور بالقوه تکرار همان پویایی مرگبار است، اما با هدف سیاسی متفاوت؛ در سال ۲۰۲۵، در بحبوحه سیاست آشکار رژیم صهیونیستی مبنی بر مجبور کردن فلسطینیها به ترک کامل غزه، محدودیتهای اعمال شده بر غذا و سایر مایحتاج ضروری به بخشی از یک استراتژی گستردهتر تبدیل شد که بهعنوان وسیلهای برای غیرقابل تحمل کردن زندگی در این منطقه محصور و وادار کردن فلسطینیها به ترک آن ارائه شد.
هنگامی که این تلاش نتوانست منجر به خروج گسترده از غزه که رژیم صهیونیستی به دنبال آن بود، شود، اکنون همان تاکتیک محدود کردن غذا و مایحتاج ضروری به کار گرفته میشود، اما با هدفی متفاوت در شرایط فعلی؛ همزمان با مذاکره آتشبس، محدودیتهای اعمال شده بر غذا و سایر مایحتاج میتواند بهعنوان اهرمی برای فشار بر مردم فلسطین برای پذیرش شرایطی رژیم صهیونیستی عمل کند. این صرفا یک استنباط نبود؛ یسرائیل کاتز، وزیر جنگ رژیم صهیونیستی آشکارا محاصره را بهعنوان یک «اهرم فشار» توصیف کرد؛
اکنون استفاده از غذا و دسترسی بشردوستانه به عنوان اهرم، پرسش نگرانکنندهای را مطرح میکند؛ آیا جهان از قحطیای که تنها یک سال پیش اجازه توسعه آن را داد، چیزی آموخته است؟ تفاوت ممکن است در هدف اعلام شده باشد. در آن زمان، این سیاست در بحبوحه کارزار نظامی ویرانگر رژیم صهیونیستی اجرا شد؛ اکنون، محدودیتهای غذایی و کمکهای امدادی در حالی که هنوز هیچ صلح واقعی برای فلسطینیها وجود ندارد، در معرض خطر تبدیل شدن به وسیله دیگری است. اگر پرسش این است که آیا جهان از قحطی غزه چیزی آموخته است، پاسخ ناراحتکننده است، اما مستقیم نیست.
اما درس گرفتن و عمل کردن بر اساس آن دو چیز نیستند؛ قحطی تنها پس از ماهها هشدار اعلام شد؛ آسیبپذیری اساسی همچنان پابرجاست، سیستم غذایی غزه ویران شده، ظرفیت کشاورزی آن به شدت کاهش یافته، جمعیت آن بهشدت به کمکهای بشردوستانه وابسته است و دسترسی به غذا همچنان تابع تصمیمهای سیاسی و نظامی است که خارج از کنترل کسانی است که بیشترین نیاز را به آن دارند. سیستم بینالمللی گرسنگی را مستند کرد، هشدارها را صادر کرد، قحطی را اعلام کرد، اما مستندسازی به معنای محافظت نیست؛
یک جمعیت نباید به نقطه گرسنگی برسد تا جهان بتواند کسانی را که دسترسی به غذا را کنترل میکنند، مجبور به باز کردن دروازهها کند. اگر محدودیتهای اعمالشده بر غذا و کمکهای بشردوستانه بار دیگر بتوانند به عنوان اهرم فشار در حالی که مذاکرات آینده غزه را تعیین میکند، مورد استفاده قرار گیرند، دیگر پرسش این نیست که آیا جهان از قحطی سال گذشته درس گرفته است یا خیر، بلکه پرسش این است که آیا آماده است تا براساس آنچه از قبل میداند و آزمایش کرده است، عمل کند یا خیر. انتهای پیام/
منبع: خبرگزاری میزان
