به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، «تلهتئاتر» یا همان نمایش تلویزیونی، هم واجد ویژگیهای یک تئاتر کلاسیک مثل نمایشنامه، گفتوگو، اکت(بازی) و شخصیتپردازی است و هم از امکانات تلویزیون همچون دوربین و تدوین بهره میبرد و البته از همه مهمتر امکان ضبط چندباره پردههای یک اثر نمایشی را به کارگردان میدهد؛ امکانی که قاعدتاً در صحنه تئاتر رخ نمیدهد. عمر تلهتئاتر در ایران به درازای عمر تلویزیون است و به اوایل دهه چهل و اجرای دوباره آثار پرمخاطب تئاتر آن زمان جلوی دوربین و پخش زنده آن از روی آنتن باز می گردد.
اما دوران اوج تولید و پخش تلهتئاترهای باکیفیت و پرمخاطب مربوط به سالهای دهه شصت و هفتاد است، جایی که بزرگان تئاتر چه در جایگاه بازیگر و چه در قامت کارگردان، تلهتئاترهای ماندگاری را روانه آنتن کردند. داریوش مودبیان، بازیگر،کارگردان تئاتر و نمایشنامهنویس، یکی ازهمان هنرمندانی است که در این جریان سهم قابلتوجهی داشته است. او با نمایشهای تلویزیون مثل «شیری در سیرک»، «سوزنبانان»، «مأموریت»، «پرده عجایب»، «برده رقصان» والبته نمایش تلویزیونی خاطرهانگیز «باجناقها» به چهره شاخص نمایش تلویزیونی در ایران تبدیل شد.
مودبیان علاوه بر سالها تدریس ادبیات نمایشی و تئاتر، نمایشنامههای فراوانی را نیز به فارسی ترجمه کرده است که مجموعه ۴۳ جلدی «طنزآوران جهان» یکی از این آثار مکتوب است. در ادامه، نظر این هنرمند پیشکسوت را درباره دلیل تضعیف این گونه نمایشی و ضرورت احیای آن میشنویم.
منبع: آنا
