به گزارش گروه رسانهای شرق،
مازیار معاونی: به یقین نمیدانیم کدام روایت درست است، اینکه محمد نیکبین به واسطه دوستی با همایون ارشادی او را به عباس کیارستمی فقید برای بازی در «طعم گیلاس» معرفی کرد یا همان روایت مشهورتر و هیجانانگیزتر مبتنی بر دیدن اتفاقی ارشادی توسط کیارستمی پشت چراغ قرمز که به آشنایی این دو، نقشآفرینی ارشادی در «طعم گیلاس» و در نهایت تغییر زندگی یک مهندس معمار به یک بازیگر تقریبا تماموقت منجر شد. اما هرچه بود، ارشادی در 50سالگی که برای ورود به دنیای بازیگری دیر به نظر میرسد، به این جهان اعجابآور ورود کرد و پایش از محدوده تنگ سینمای داخلی به سینمای بینالملل هم باز شد و راهی را رفت که آرزوی بسیاری از فعالان و علاقهمندان این عرصه است.
نکته قابل تأمل در کارنامه متنوع این بازیگر فقید که جای بحث دارد، تنوع کم در نقشآفرینیهای او و پرسونای ثابتی بود که با اندکی فراز و فرود در تمام آثاری که مقابل دوربینشان رفت ارائه داد. پرسونایی مبتنی بر آرامش و خونسردی بیشازحد که هم در میمیک صورت، هم در شیوه ادای دیالوگ و حتی در کنشهای فیزیکی این بازیگر نمود داشت و او در اکثریت قریب به اتفاق موارد، مرد آرام و با طمأنینهای مینمود که استرسهای جهان پیرامونی اثرگذاری کمی بر روحیات و رفتارهایش دارد.
از همان فیلم درخشان و تحسینشده «طعم گیلاس» تا «درخت گلابی» مهرجویی فقید در سینمای هنری، «چک» و «یک عاشقانه ساده» سینمای تجاری، سریال تلویزیونی عاشقانه « دیوار به دیوار» و البته آثار متأخری همچون «بادبادکباز»،«آگوار»و… که در سطح جهانی بازی کرد، همان بود که از او انتظار داشتیم؛ خواه عامدانه و به درخواست سازندگان این آثار و خواه بنا به عدم پیشینه تئاتری و آموزشهای جدی بازیگری و قابلیت نهچندان قابل توجه در رنگآمیزی عمیقتر و متکثرتر نقشهای پیشنهادی.
با این همه همایون ارشادی نمایه و شناسهای از یک پرسونای خاص و در نوع خود منحصر به فرد بود که با رفتنش، جایش در جهان نمایش خالی خواهد ماند.
منبع: شبکه شرق



