تاریخ نهضت اسلامی و انقلاب مردم ایران به رهبری حضرت امام خمینی (س)، بیش از آنکه مرهون معادلات کلان سیاسی باشد، مدیون رنجها، پایداریها و صلابت انسانهای پاکباختهای است که در تاریکترین ادوار خفقان ستیز با رژیم پهلوی، راه اجتهاد اصیل دینی را برگزیدند و در تندباد حوادث و توفان التقاط، صراط مستقیم خط امام را گم نکردند. مهندس صادق نوروزی از این نسل ممتاز بود؛
نخبگانی برخاسته از دانشگاههای تراز کشور که در مواجهه با تقابلهای خونین دهه پنجاه، با اتکا به بصیرت برخاسته از مکتب اهل بیت (ع) و مرجعیت شیعه، همزمان در دو جبهه مقاومت کردند: یکی در برابر تیغ برهنه استبداد شاهنشاهی و سلولهای انفرادی کمیته مشترک ضدخرابکاری و دیگری در سنگر خطیر پاسداری از خلوص اندیشه دینی در برابر جریانهای التقاطی و سازمان مجاهدین خلق. مرور کارنامه حیات فکری و مبارزاتی این یار دیرین انقلاب، بازخوان بخشی ناگفته و عبرتآموز از تاریخ تحولات سیاسی ایران است؛
روایتی از رویش جوانی مؤمن که تا پایان عمر، پایبند عهد دیرین خود با آرمانهای امام و انقلاب ماند. مهندس صادق نوروزی در سال ۱۳۳۱ در خانوادهای مذهبی در دماوند به دنیا آمد. او دوران نوجوانی را در فضای مذهبی خانواده گذراند و در سالهای حکومت پهلوی، وارد فعالیتهای مذهبی و سیاسی شد. انجمن علمی، مذهبی و سیاسی که توسط آقایان: اصغر نوروزی (برادر بزرگتر)، مهندس مرتضی الویری و روحالله میرزایی تشکیل داده بودند، باعث شد صادق نوروزی به این انجمن جذب شود. او همچنین در جلساتی خصوصی که با حضور مبارزان برگزار میشد، شرکت میکرد.
افرادی چون حسین شریعتمداری (نماینده امام در روزنامه کیهان)، مرتضی الویری و عزت شاهی (مطهری) از حاضران این جلسات بودند. نوروزی در این نشستها از سخنرانیها و هدایتهای استاد شهید سیدمحمدجواد شرافت (نمانیده مجلس و از شهدای انفجار حزب جمهوری اسلامی در هفتم تیر 1360 که البته استاد بنده هم بودند) بهره میبرد. علاوه بر این حضرات آقایان: مطهری، هاشمی رفسنجانی، با هنر و مفتح برای سخنرانی به این انجمن میآمدند. صادق نوروزی برای گذراندن دوره دبیرستان به تهران آمد.
او با هوش و ذکاوت خود، در سال ۱۳۵۰ در رشته برق دانشگاه صنعتی شریف، که آن زمان دانشگاه آریامهر نام داشت، پذیرفته شد. نوروزی در جلسات دکتر شریعتی در حسینیه ارشاد شرکت میکرد و به مسجد هدایت نیز رفتوآمد داشت؛ مسجدی که بزرگانی همچون آیتالله طالقانی، شهید باهنر و مهندس بازرگان در آن حضور مییافتند. در آن سالها، علاوه بر فعالیتهای دانشجویان مسلمان با گروههای سیاسی مخفی، از جمله سازمان مجاهدین خلق، سمپاتی داشت. رابط صادق با سازمان مجاهدین خلق، جواد قائدی بود.
مهندس نوروزی در خاطرات خود، که گروه تاریخ و خاطرات شفاهی مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(س) در سال ۱۴۰۴ ضبط کرده است، میگوید که در این ارتباطها همواره به نقد مبانی شناختی و ایدئولوژیک سازمان میپرداخت. این انتقادها رابط او و اعضای سازمان را چنان کلافه کرده بود که امیدی به جذب و عضویت رسمی او نداشتند؛ و همینطور هم شد. صادق نوروزی به دلیل دیدگاههای مذهبیاش، از ابتدا مقلد امام خمینی(س) بود. در منزل، دستگاه پلیکپیای پنهان کرده بودند و با آن اعلامیههای ضد رژیم و در حمایت از امام خمینی(س) را تکثیر و توزیع میکردند.
پس از آنکه ماجرا فاش شد، مأموران ساواک به منزل پدری او هجوم بردند؛ اما مادرش روز پیش از آن، با توجه به شواهدی که در اختیار داشت، دستگاه پلیکپی را به خانه همسایه برده بود. مهندس نوروزی در خاطراتش میگوید که با فردی به نام شاهکرمی، از اعضای اصلی گروه مسلحانه مهدویون (جدا شده از سازمان مجاهدین خلق) که در اصفهان مستقر بود، آشنا شد. سپس از نحوه دستگیری خود سخن چنین سخن میگوید: شاهکرمی در درگیری با مأموران رژیم پهلوی تیر خورد و فردی به نام زینلی از من خواست پزشکی برای مداوای او معرفی کند. نوروزی دکتر صادقی را معرفی کرد؛
پزشکی که با سازمان مجاهدین خلق ارتباط داشت. دکتر صادقی نیز موضوع را در جریان ارتباطش با سازمان با وحید افراخته در میان گذاشت. افراخته در بازجوییهای خود گفته بود که نوروزی فرد مجروح را معرفی کرده است. حدود دو هفته (آبان 1354) از این ماجرا گذشته بود. پس از آنکه علامت سلامتی منزل تأیید شد، صادق به خانه بازگشت. روز بعد، به دانشگاه رفت. در این فاصله، مأموران ساواک به منزل آمده و خواهر، برادر و زنبرادرش را با خود برده بودند. چند مأمور نیز در خانه منتظر بازگشت او بودند.
وقتی نوروزی وارد خانه شد، مأموران نامش را پرسیدند و بلافاصله او را دستگیر کردند و به کمیته مشترک ضدخرابکاری بردند. او در ده روز نخست بازداشت، به سلول منتقل نشد و پیوسته بازجویی و شکنجه از جمله با دستگاه آپولو میشد. پس از آن، حدود دو ماه را در سلول انفرادی گذراند و نزدیک به سیزده ماه از ملاقات محروم بود؛ بهگونهای که خانوادهاش نیز از او خبری نداشتند. نوروزی در زندان با آقای هاشمی رفسنجانی همسلول بود. او همچنین حسین شریعتمداری را در مسیر رفتن به حمام در کمیته مشترک میدید.
در دادگاههای اول و دوم، نوروزی به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق و اقدام علیه امنیت و سرنگونی رژیم شاهنشاهی، به حبس ابد محکوم شد. او در دادگاه تأکید میکرد که عضو سازمان نبوده و در دیدارهایش با رابط خود، پرسشهای بسیاری مطرح کرده و مبانی شناختی سازمان را رد کرده و انتقاد داشته است؛ اما دادگاه این توضیحات را نپذیرفت. نوروزی در زندان، به اتفاق آقایان: بهزاد نبوی، رجایی و دیگران، درباره مبانی شناختی سازمان و بهویژه تغییر ایدئولوژیک سازمان در سال ۱۳۵۳، با مسعود رجوی، پرویز یعقوبی و دیگر اعضای برجسته سازمان مجاهدین بحثهای جدی داشتند.
او به اسلام، رعایت موازین دینی و رهبری امام خمینی(س) اعتقاد داشت؛ حال آنکه مجاهدین خلق به رهبری امام اعتقادی نداشتند و برای حفظ اعضای خود، در برخی موارد به انجام ظاهری مناسک دینی، از جمله نماز، اقدام میکردند. این اختلافها از جمله عواملی بود که پس از تغییر ایدئولوژیک سازمان که منجر به کمونیست شدن تعداد زیادی از اعضای سازمان شد، به جدایی زندانیان مسلمان از مارکسیستها و نیز از سازمان مجاهدین انجامید.
مهندس نوروزی در خاطراتش نقل میکند که مجاهدین حتی حاضر نشدند نامه زندانیان مسلمان را در اعتراض به کشتار ۱۷ شهریور و در تأیید رهبری امام خمینی(س) در روزهای تظاهرات و انقلاب اسلامی امضا کنند. بالاخره بر اثر مبارزات و وقوع انقلاب اسلامی مردم به رهبری امام خمینی (س)، مهندس نوروزی در ۲۲ دی ۱۳۵۷، به همراه دیگر زندانیان، آزاد شد. پس از پیروزی انقلاب، برای مقابله با سازمان مجاهدین خلق و حفظ نظام جمهوری اسلامی و خدمت به نظام و مردم، گروه حزبالله و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی را تشکیل دادند.
نوروزی نیز با پذیرفتن مسئولیتهایی در جمهوری اسلامی، تا پایان عمر به خدمت صادقانه پرداخت. روحش شاد و با اولیای خدا محشور باد.
منبع: جماران


