جام جم آنلاین: تاریخ اسلام را نمیتوان صرفا مجموعهای از رخدادهای سیاسی، جنگها و تحولات اجتماعی دانست. در پس بسیاری از حوادث صدر اسلام، تقابل دو نگاه و دو جریان متفاوت به حقیقت دین و جایگاه رهبری جامعه اسلامی قابل مشاهده است؛ تقابلی که از دوران پیامبر اکرم (ص) آغاز شد و در دورههای بعد، در مواجهه با امیرالمؤمنین (ع) و دیگر ائمه اطهار (ع) ادامه یافت. در این میان، برخی جریانهای یهودی و شخصیتهای وابسته به آنان نیز در مقاطع مختلف تاریخ اسلام، در برابر دعوت پیامبران الهی و شکلگیری جامعه اسلامی موضع گرفتند و در تحولات آن نقشآفرینی کردند.
قرآنکریم در آیات متعددی به مواجهه گروههایی از یهود با پیامبران الهی اشاره کرده و از پیمانشکنی، مخالفت با دعوت انبیا و تلاش برای مقابله با حقیقت سخن گفته است. البته این مسأله را نباید به همه پیروان یک دین در همه دورههای تاریخی تعمیم داد؛ بلکه سخن از جریانها و گروههایی است که در مقاطع مشخص تاریخی، منافع و موقعیت خود را در تعارض با دعوت الهی میدیدند.
نگرانی از ظهور پیامبر خاتم (ص) ظهور پیامبر اسلام (ص) نقطه عطفی در تاریخ ادیان الهی بود. دعوتی که نهتنها ساختار اعتقادی و اجتماعی شبهجزیره عربستان را دگرگون کرد، بلکه مناسبات قدرت و جایگاه گروههای مختلف دینی را نیز تحت تأثیر قرار داد. برخی از عالمان و بزرگان یهود، با توجه به نشانههای ظهور پیامبر خاتم (ص) در متون دینی، از پیش با این مسأله آشنا بودند؛ اما پذیرش پیامبری از خارج از سنت و ساختار دینی خود را با موقعیت و انتظاراتشان سازگار نمیدیدند.
در منابع تاریخی و روایی، نمونههایی از مخالفتها و توطئههای برخی گروههای یهودی علیه پیامبر اسلام (ص) نقل شده است. ماجرای بنینضیر و تلاش برای ترور پیامبر (ص)، ازجمله رخدادهایی است که در منابع اسلامی مورد توجه قرار گرفته است. این حوادث نشان میدهد که مخالفت با دعوت پیامبر (ص) تنها در سطح اختلاف اعتقادی باقی نماند و در مواردی به رویارویی سیاسی و اقدامات خصمانه نیز کشیده شد.
خیبر؛ توطئهای که آثار آن باقی ماند یکی از مهمترین حوادث دوران رسالت، ماجرای مسمومیت پیامبر اکرم (ص) پس از فتح خیبر است. در گزارشهای تاریخی و روایی آمده است که زینب، دختر حارث، با مسموم کردن غذایی که برای پیامبر (ص) تهیه کرده بود، قصد جان ایشان را داشت. پیامبر اکرم (ص) با آگاهی از مسموم بودن غذا از آن ماجرا مطلع شدند، اما در برخی روایات، از باقیماندن آثار آن سم در بدن مبارکشان سخن گفته شده است.
در نگاه شماری از عالمان و محدثان شیعه، این واقعه با موضوع شهادت پیامبر اکرم (ص) ارتباط دارد و در کنار دیگر شواهد روایی، از آن بهعنوان یکی از زمینههای بیماری و رحلت ایشان یاد میشود. اهمیت این موضوع در آن است که دشمنی با پیامبر (ص) حتی پس از شکست نظامی مخالفان نیز پایان نیافت و در اشکال دیگری ادامه پیدا کرد.
پس از رحلت پیامبر (ص)؛ مسأله ولایت و مظلومیت اهلبیت (ع) با رحلت پیامبر اکرم (ص)، جامعه اسلامی وارد مرحلهای حساس و سرنوشتساز شد. مسأله جانشینی پیامبر (ص) و چگونگی اداره جامعه، به یکی از مهمترین اختلافات تاریخ اسلام تبدیل گردید؛ اختلافی که آثار آن در حوادث بعدی و بهویژه در مظلومیت اهلبیت (ع) آشکار شد. در منابع شیعه، ماجرای هجوم به خانه حضرت فاطمه زهرا (س)، از تلخترین رخدادهای این دوره بهشمار میرود.
بر اساس این گزارشها، حضرت زهرا (س) در جریان حوادث پس از رحلت پیامبر (ص) مورد تعرض قرار گرفتند و سرانجام در اثر صدمات و بیماری ناشی از آن حوادث به شهادت رسیدند. وصیت ایشان به دفن شبانه و پنهان ماندن محل مزارشان نیز در سنت تاریخی شیعه، نشانهای از اعتراض و نارضایتی آن حضرت نسبت به شرایط حاکم بر جامعه پس از رحلت پیامبر (ص) تلقی شده است. در برخی تحلیلهای تاریخی و روایی، به تبار و پیشینه بعضی از افراد دخیل در این حوادث، ازجمله قنفذ، نیز اشاره شده است؛
با این حال، نسبت دادن مجموعه این رخدادها به یک طرح سازمانیافته با محوریت یهود، نیازمند اسناد مستقل و شواهد تاریخی قابل ارزیابی است. آنچه در این میان اهمیت بنیادی دارد، شناخت زمینههای سیاسی و اعتقادی انحراف از مسیر ولایت و پیامدهای آن برای خاندان پیامبر (ص) است.
از کعبالاحبار تا حکومت اموی؛ سیاست و تحریف حقیقت در دورههای بعد، با گسترش قلمرو اسلامی و شکلگیری ساختارهای جدید قدرت، زمینه برای ورود برخی روایتهای غیرمستند و اسرائیلیات به حوزه معارف اسلامی فراهم شد. کعبالاحبار از چهرههایی است که نام او در مباحث مربوط به ورود اسرائیلیات به منابع تاریخی و تفسیری مسلمانان مطرح شده است. بررسی نقش چنین شخصیتهایی از این جهت اهمیت دارد که تحریف روایتهای دینی میتوانست در خدمت توجیه قدرت سیاسی و مشروعیتبخشی به حکومتهای وقت قرار گیرد.
در دوره امویان، فاصله گرفتن حکومت از آرمانهای اصیل اسلامی و تبدیل خلافت به ساختاری سلطنتی، یکی از مهمترین تحولات تاریخ اسلام بود. تقابل بنیامیه با اهلبیت (ع) نیز در همین بستر سیاسی و اعتقادی قابل بررسی است. از این منظر، مسأله اصلی را باید در پیوند میان قدرت سیاسی، تحریف معارف دینی و مقابله با مرجعیت خاندان پیامبر (ص) جستوجو کرد.
شهادت ائمه (ع)؛ استمرار تقابل با جبهه امامت شهادت امام حسن مجتبی (ع)، واقعه کربلا و شهادت امام موسی کاظم (ع)، هریک در شرایط سیاسی متفاوتی رخ دادند؛ اما وجه مشترک آنها، رویارویی حکومتهای وقت با جایگاه اجتماعی و دینی اهلبیت(ع) بود. در منابع شیعی، از نقش معاویه در مسمومیت امام حسن(ع)، جنایت دستگاه اموی در واقعه عاشورا و نقش عوامل عباسی در شهادت امام کاظم(ع) سخن گفته شده است. در برخی روایتها و تحلیلهای تاریخی نیز تلاش شده است میان این حوادث و نقش اشخاصی با پیشینه یهودی ارتباط برقرار شود.
با این حال، برای اثبات چنین پیوندهایی باید میان گزارشهای مستند تاریخی، روایات مذهبی و برداشتهای تحلیلی تفاوت قائل شد. نمیتوان صرفا با استناد به تبار یک فرد، مسئولیت تاریخی یک حکومت یا جریان سیاسی را به یک گروه دینی تعمیم داد. امیرالمؤمنین علی(ع) نیز در واپسین لحظات زندگی مبارک خود، پس از ضربت خوردن در محراب مسجد کوفه، در وصیتها و سخنانشان بر اهمیت تقوا، عدالت و رعایت حقوق مردم تأکید کردند. در برخی نقلهای روایی، درباره پیشینه قاتل ایشان نیز مطالبی مطرح شده است که بررسی سندی و تاریخی آنها برای رسیدن به نتیجهای دقیق ضرورت دارد.
ولایت؛ حلقه پیوند تاریخ و امروز بازخوانی این حوادث تاریخی، صرفا برای یادآوری مظلومیت پیامبر اکرم (ص) و اهلبیت(ع) نیست؛ بلکه میتواند ما را با یکی از بنیادیترین مسائل تاریخ اسلام، یعنی نسبت جامعه اسلامی با مسأله ولایت و رهبری دینی، مواجه کند. تجربه تاریخی مسلمانان نشان میدهد که فاصله گرفتن از معیارهای اصیل دینی و تبدیل قدرت به هدفی مستقل از عدالت و حقیقت، چه پیامدهای سنگینی برای امت اسلامی به همراه دارد. امروز نیز مسأله ولایت و جایگاه رهبری دینی در جامعه اسلامی، از موضوعات مهم در اندیشه سیاسی شیعه بهشمار میرود.
از این منظر، پایداری بر اصول اعتقادی، حفظ وحدت جامعه اسلامی و شناخت دقیق جریانهای معارض با استقلال و هویت دینی، از ضرورتهای مهم روزگار ماست. ملت ایران نیز با تکیه بر میراث اعتقادی و تاریخی اهلبیت(ع)، تجربهای طولانی از مواجهه با فشارها و تهدیدهای خارجی و داخلی دارد. در چنین شرایطی، تمسک به آموزههای اهلبیت(ع)، تقویت آگاهی تاریخی و پایبندی به عدالت و حقیقت، میتواند پشتوانهای برای استمرار حیات معنوی و اجتماعی جامعه باشد. در نهایت، تاریخ اسلام یادآور این حقیقت است که دفاع از میراث پیامبر (ص) و اهلبیت(ع)، تنها با بازگویی حوادث گذشته محقق نمیشود؛
بلکه نیازمند شناخت ریشههای انحراف، پرهیز از تحریف تاریخ و پاسداری از ارزشهایی است که پیامبر اکرم (ص) برای هدایت جامعه بشری به یادگار گذاشتند.
نویسنده: حجتالاسلام دکتر علی جدید بناب / نویسنده و پژوهشگر
منبع: جام جم آنلاین



