برداشت درختان شکسته و افتاده و قطع برخی درختان حاشیه رودخانههای مازندران با هدف کاهش خطر سیلاب، موضوعی است که در ماههای اخیر حساسیتبرانگیز شده است.
همشهریآنلاین – مجیدجباری: حضور فرماندار محمودآباد در حاشیه رودخانه آلشرود و اظهارنظر درباره درختان اطراف رودخانه، بار دیگر بحث حدود مداخله مدیران اجرایی در تصمیمهای تخصصی منابع طبیعی را مطرح کرده است. نگرانی از سیلاب و خسارتهای احتمالی، دغدغهای قابل بررسی، اما تشخیص خطرساز بودن درختان و تصمیمگیری درباره قطع آنها نیازمند ارزیابی فنی و نظر کارشناسان دستگاه متولی است.
معاون امور جنگل ادارهکل منابع طبیعی و آبخیزداری مازندران ـ ساری در این باره میگوید: درخواستهای مربوط به قطع درختان رودخانهها در چند مرحله بررسی و تصمیم نهایی بر مبنای شاخصهای فنی، مستندات و ضوابط قانونی اتخاذ میشود.
یداله داودی در گفتوگو با همشهریآنلاین با اشاره به نگرانی مدیران شهرستان درباره خطر سیلاب و خسارتهای احتمالی تصریح میکند: مدیران شهرستان در قبال امنیت مردم و پیشگیری از خسارات ناشی از سیلاب مسئولیت دارند و طبیعی است که چنین دغدغههایی را مطرح کنند. نگرانی فرماندار محترم قابل احترام و بررسی است، اما تشخیص اینکه کدام درخت باید قطع شود و کدام درخت خطری ایجاد نمیکند، بر مبنای بررسی کارشناسی دستگاههای تخصصی انجام میشود.
درختان چگونه به فهرست قطع میرسند؟
داودی با اشاره به روند بررسی درخواستها برای قطع درختان در بستر و حریم رودخانهها توضیح میدهد: شرکت آب منطقهای بهعنوان متولی مدیریت رودخانهها، در صورت تشخیص احتمال ایجاد خطر از سوی برخی درختان، درخواست بررسی را به منابع طبیعی ارائه میکند. پس از دریافت درخواست، کارشناسان منابع طبیعی شهرستان از محدوده موردنظر بازدید به عمل میآورند و درختان پیشنهادی را بررسی و مشخص میکنند. این بررسی در سطح ادارهکل نیز ادامه پیدا میکند و کارشناسان دفتر جنگلداری بار دیگر درختان انتخابشده را ارزیابی میکنند تا مشخص شود کدام درخت باید در فهرست باقی بماند و کدام مورد از فهرست خارج شود.
قطع درختان حاشیه رودخانه های مازندران؛ چوب در برابر بدهی؟ | روایت کنشگر محیط زیست، پاسخ مسئول و نظر حقوقدان
معاون امور جنگل ادارهکل منابع طبیعی مازندران میگوید: در این فرایند، گاهی میان کارشناسان شهرستان و ادارهکل اختلافنظر وجود دارد و ممکن است درختانی که در بررسی اولیه برای قطع معرفی شدهاند، در ارزیابی بعدی تأیید نشوند. تصمیم درباره درختان خطرساز بر مبنای جمعبندی کارشناسی، مستندات، ضوابط و دستورالعملهای سازمانی انجام میشود و صرف قرار گرفتن یک درخت در بستر یا حریم رودخانه، به معنای ضرورت قطع آن نیست.
چه درختی خطرساز است؟
داودی تصریح میکند: تشخیص خطرساز بودن درختان به شرایط رودخانه، موقعیت استقرار درخت و ویژگیهای فنی آن بستگی دارد. شیب رودخانه، وضعیت بستر، شرایط طغیانی، وضعیت ریشهها، میزان انحراف و خمیدگی درخت و موقعیت آن از شاخصهایی است که در ارزیابی کارشناسان مورد توجه قرار میگیرد.
او با تفکیک درختان شکسته و افتاده از درختان سرپا میگوید: جمعآوری درختان شکسته و افتاده در صورت تأیید کارشناسی در طول سال انجام میشود و این روند محدود به ماههای خاصی نیست.
او میافزاید: درباره درختان شکسته و افتاده، اختلافنظر کمتری وجود دارد، اما در مورد درختان سرپا و مستقر در بستر، حریم یا محدوده طغیانی رودخانه، تشخیص ضرورت قطع به بررسی دقیقتری نیاز دارد. درختان پس از بررسی و تأیید کارشناسی، نشانهگذاری میشوند و فرایند قانونی خروج آنها نیز در چارچوب ضوابط مربوط انجام میشود.
دغدغه فرماندار بررسی میشود
معاون امور جنگل منابع طبیعی مازندران با اشاره به نگرانی مدیران شهرستان درباره احتمال بروز سیلاب و خسارتهای ناشی از آن، این دغدغهها را قابل احترام و بررسی میداند و تأکید میکند: تصمیم درباره قطع درختان باید در چارچوب نظر کارشناسی دستگاههای مسئول اتخاذ شود.
داودی میگوید: مسئولان سیاسی و اجرایی شهرستان، با توجه به مسئولیتهایی که بر عهده دارند، میتوانند نگرانیها و مطالبات خود را مطرح کنند و این نگرانیها در دستگاههای مرتبط بررسی شود، اما تعیین اینکه چه درختی خطرساز است و آیا باید قطع شود، به ارزیابی کارشناسان و شاخصهای فنی وابسته است.
منبع: همشهری



