مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی آمریکا هشدار داد که مصرف گسترده مهمات در جریان جنگ علیه ایران، ذخایر موشکهای راهبردی واشنگتن را تحت فشار قرار داده و ممکن است توان این کشور برای انجام حملات دوربرد را در هر جنگی، به ویژه در برابر رقبای قدرتمندی مانند چین با محدودیت مواجه کند.
به گزارش حیات به نقل از فارس؛ مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی آمریکا (CSIS) در گزارشی تازه درباره وضعیت ذخایر تسلیحاتی این کشور اعلام کرد که ایالات متحده در جریان جنگ ۳۹ روزه علیه ایران و عملیات نظامی پس از آتشبس ۸ آوریل، بین یکسوم تا دوسوم از ذخایر برخی مهمات کلیدی خود را مصرف کرده است؛ موضوعی که به گفته این اندیشکده، میتواند بر آمادگی نظامی آمریکا در سایر مناطق جهان تأثیر بگذارد.
این گزارش با بررسی دادههای مربوط به مصرف مهمات تا سوم نوامبر، تلاش کرده است پیامدهای استفاده گسترده از موشکها و سایر تسلیحات آمریکایی در جنگ با ایران را بر وضعیت دفاعی و توان عملیاتی واشنگتن در سطح جهانی ارزیابی کند.
بر اساس ارزیابی سیاسآیاس، اگرچه آمریکا همچنان برای ادامه عملیات نظامی علیه ایران مهمات کافی در اختیار دارد، اما وضعیت ذخایر این کشور در صورت بروز درگیری با قدرتهای نظامی بزرگتر، بهویژه چین، نگرانکننده است.
در این گزارش آمده است: «آیا ایالات متحده مهمات کافی برای ازسرگیری جنگ در اختیار دارد؟ پاسخ کوتاه احتمالا این است که بله؛ در برابر ایران. اما در برابر چین نگرانیهای جدی وجود دارد. بازسازی ذخایر به تعهدی چندساله نیاز دارد که فراتر از بحران کنونی ادامه خواهد یافت.»
کاهش شدید ذخایر رهگیر
سیاسآیاس در ارزیابی خود، انواع موشکهای مورد استفاده ارتش آمریکا را در ۹ گروه دستهبندی کرده و ظرفیت جایگزینی و تأمین مجدد هر گروه را بررسی کرده است. بر اساس این دستهبندی، وضعیت هفت گروه از مجموع ۹ گروه از نظر امکان تأمین مجدد، دارای پیامدهای نامطلوب ارزیابی شده است.
در میان مهمات مورد بررسی، موشکهای پاتریوت، موشکهای رهگیر سامانه دفاع موشکی ارتفاع بالای منطقهای (تاد) و موشکهای استاندارد که از شناورهای نظامی بهصورت عمودی پرتاب میشوند، در وضعیت نگرانکنندهتری قرار دارند.
این سه گروه در گزارش سیاسآیاس در دسته تسلیحاتی قرار گرفتهاند که بهشدت مورد استفاده قرار گرفتهاند و جایگزین مناسبی برای آنها وجود ندارد. این ارزیابی نشان میدهد که ذخایر این موشکها در نتیجه عملیات نظامی اخیر با فشار قابل توجهی روبهرو شده است.
موشکهای دوربرد مورد استفاده برای حمله به اهداف زمینی نیز در گروه مهمات پرمصرف قرار گرفتهاند، هرچند به گفته این اندیشکده، برای برخی از آنها جایگزینهایی وجود دارد. موشکهای کروز تاماهاوک، موشکهای کروز هواپرتاب AGM-158 JASSM و موشکهای بالستیک تاکتیکی پریسیژن استرایک (PrSM) از جمله این تسلیحات هستند.
در مقابل، مهمات کوتاهبرد تنها گروهی هستند که از نظر سیاسآیاس در بیشتر سناریوها با محدودیت قابل توجهی مواجه نیستند. این گروه شامل موشکهای هوا به هوا و تسلیحات کوتاهبرد و میانبرد، از جمله بمبهای هدایتشونده GBU-39B و موشکهای هوا به هوای AIM-120 آمرام میشود.
موشک آمرام از جمله تسلیحاتی است که برای مقابله با اهداف هوایی در ارتفاع پایین نیز به کار گرفته میشود. به ارزیابی سیاسآیاس، وجود ذخایر این نوع مهمات میتواند بخشی از نیازهای عملیاتی آمریکا را در کوتاهمدت پوشش دهد، اما جایگزین کاملی برای موشکهای دوربرد مصرفشده نخواهد بود.
بازگشت به استفاده از تسلیحات با برد کمتر از ۳۰۰ مایل
این گزارش میگوید، یکی از مهمترین پیامدهای کاهش ذخایر موشکهای دوربرد آمریکا، احتمال افزایش اتکای ارتش این کشور به مهماتی با برد کمتر از ۳۰۰ مایل است.
سیاسآیاس تأکید میکند که آمریکا همچنان تعداد زیادی مهمات با قدرت انفجاری و دقت مشابه تسلیحات دوربرد در اختیار دارد، اما برد این مهمات بهمراتب کمتر است.
در گزارش این اندیشکده آمده است: «ایالات متحده تعداد زیادی مهمات با قدرت انفجاری و دقت مشابه سامانههای دوربرد یادشده در اختیار دارد، اما برد آنها کمتر از ۳۰۰ مایل است.»
این وضعیت میتواند توان آمریکا برای اعمال قدرت نظامی از فاصلههای دور را با محدودیت روبهرو کند. به بیان دیگر، واشنگتن ممکن است برای انجام برخی عملیاتهایی که پیشتر با استفاده از موشکهای دوربرد و بدون نیاز به نزدیک شدن نیروها به محدوده دفاعی دشمن انجام میشد، ناچار به استفاده از تسلیحات کوتاهبردتر شود.
به ارزیابی سیاسآیاس، چنین تغییری صرفاً به معنای جایگزینی یک نوع موشک با نوع دیگر نیست، بلکه میتواند بر نحوه طراحی و اجرای عملیات نظامی آمریکا نیز اثر بگذارد.
استفاده از مهمات کوتاهبردتر، اهمیت دستیابی به برتری هوایی را افزایش میدهد؛ زیرا هواپیماها و سامانههای پرتابکننده برای استفاده مؤثر از این تسلیحات باید به اهداف نزدیکتر شوند. در چنین شرایطی، توان دفاع هوایی و قدرت نیروی هوایی طرف مقابل نقش تعیینکنندهتری در نتیجه عملیات پیدا میکند.
این مسئله بهویژه در مواجهه با قدرتهای نظامی برخوردار از نیروی هوایی پیشرفته و شبکههای دفاعی گسترده میتواند برای آمریکا چالشبرانگیز باشد. چنین کشورهایی ممکن است با استفاده از جنگندهها و سامانههای پدافندی خود، مانع نزدیک شدن هواپیماهای آمریکایی به محدوده لازم برای شلیک مؤثر تسلیحات کوتاهبرد شوند.
بنابراین، کمبود موشکهای دوربرد میتواند نهتنها گزینههای حمله آمریکا را محدود کند، بلکه خطرپذیری برخی عملیاتهای هوایی این کشور را نیز افزایش دهد.
افزایش تولید؛ راهحل فوری در دسترس نیست
پنتاگون در واکنش به نیاز فزاینده به مهمات، توافقهایی با شرکتهای تولیدکننده تسلیحات برای افزایش ظرفیت تولید منعقد کرده است. کنگره آمریکا نیز ممکن است منابع مالی بیشتری برای تقویت ذخایر تسلیحاتی اختصاص دهد.
با این حال، سیاسآیاس معتقد است که افزایش بودجه و انعقاد قراردادهای جدید بهتنهایی برای رفع مشکل کافی نیست؛ زیرا تولید موشکهای پیشرفته و سامانههای تسلیحاتی پیچیده به زمان نیاز دارد و نمیتوان کمبودهای ایجادشده را در کوتاهمدت جبران کرد.
در این گزارش تأکید شده است که تقاضا برای مهمات، هم از سوی آمریکا و هم از طرف متحدان این کشور، بیش از ظرفیت عرضه است. در نتیجه، حتی با افزایش نرخ تولید، زمان تحویل تسلیحات طولانیتر شده است.
سیاسآیاس در جمعبندی ارزیابی خود مینویسد: «اگرچه نرخ تولید در حال افزایش است، تقاضا از عرضه بیشتر است؛ هم از سوی ایالات متحده و هم متحدان آن. به همین دلیل، زمانبندی تحویل طولانیتر شده است. مشکل، پول نیست؛ مشروط بر اینکه کنگره به حمایت خود ادامه دهد، بلکه مشکل زمان است.»
سیاسآیاس همچنین میگوید، آمریکا برای بازسازی توان تسلیحاتی خود به برنامهای چندساله نیاز دارد؛ برنامهای که باید افزایش ظرفیت تولید، تأمین نیازهای نیروهای مسلح و متحدان و جبران ذخایر مصرفشده را بهطور همزمان در نظر بگیرد.
منبع: حیات



