جماران ورزشی؛ آنتونیو آدان پس از نزدیک به دو دهه ایستادن درون دروازه، دستکشهایش را آویخت. او در ۹ سالگی وارد آکادمی رئال مادرید شد و با ژوزه مورینیو به تیم اول رسید. در آنجا یکی از پرحاشیهترین مقاطع آن دوران را تجربه کرد؛ سرمربی پرتغالی او را بالاتر از ایکر کاسیاس در ترکیب اصلی قرار داد و یک هفته بعد، در نخستین بازیاش در برنابئو در دقیقه پنجم اخراج شد. پس از آن در کالیاری، رئال بتیس (که کاپیتانش شد)، اتلتیکومادرید و اسپورتینگ پرتغال (که با آن دو قهرمانی لیگ به دست آورد) بازی کرد.
آخرین ایستگاه او تیم استقلال تهران بود که پس از آغاز درگیریها در ایران، مجبور شد در میانه فصل آن را ترک کند. او اکنون میخواهد در زمینه مدیریت ورزشی و مشاوره به فوتبالیستها تحصیل کند. در این مصاحبه اختصاصی با مارکا، او مروری بر دوران حرفهای خود دارد و موضوعات مختلفی صحبت میکند. آنتونیو آدان اکنون در چه نقطهای قرار دارد؟ برنامههایت چیست؟ آخرین کاری که انجام دادم بازی در ایران بود که به دلیل درگیریها مجبور شدم از آنجا به اسپانیا برگردم.
این تابستان به پیشنهادهای مختلفی گوش دادم، با خانوادهام صحبت کردم تا بهترین تصمیم را برای همه بگیریم و معتقدم زمان آن رسیده که به دوران حرفهایام به عنوان فوتبالیست پایان دهم و مسیر دیگری را آغاز کنم که همچنان با فوتبال در ارتباط است، اما از جایگاهی دیگر. در دنیای فوتبال، چه چیزی برای آینده برایت جذابتر است؟ خودت را به عنوان مربی، در رسانهها یا به عنوان مدیر برنامه میبینی؟ بخش مدیریتی را خیلی بیشتر دوست دارم و فکر میکنم برای یک فوتبالیست نیز بسیار مهم است.
طی سالهای متمادی تجربه زیادی از زندگی در رختکن، باشگاه و زمین فوتبال به دست میآوری، اما با بخشهای دیگر در ساختار باشگاه آشنا نیستی. ایده من بیشتر به این سمت است: در سال آینده دانش، تحصیلات و آمادگیهای مرتبط با مدیریت، هم در بخش مدیریت ورزشی و هم مدیریت دوران حرفهای فوتبالیستها، را کسب کنم. میخواهم تمام تجربهای را که به عنوان بازیکن داشتهام تکمیل کنم و آن را در بخش مدیریتی به جوانانی که تازه کارشان را شروع کردهاند یا به باشگاهها منتقل کنم. از حضور در ایران و خروج غیرمنتظرهات به دلیل درگیریها صحبت کردی. آن روند را چطور تجربه کردی؟
همیشه میگویم که تجربه مثبتی بود. درست است که وقتی از چنین کشوری با تو تماس میگیرند، با تردیدهایی درباره آنچه ممکن است با آن روبهرو شوی به آنجا میروی. اما من با کشوری روبهرو شدم که با من بسیار مهربان بود و استقبال فوقالعادهای از من کرد، و متأسفانه مجبور شدیم در میانه فصل آنجا را ترک کنیم. همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد. از ماه دسامبر یا ژانویه اوضاع متشنجتر شد و عدم قطعیت درباره اینکه هر هفته چه اتفاقی ممکن است بیفتد وجود داشت. اما نحوه خروج من از کشور کاملاً تصادفی بود.
یک روز استراحت داشتیم، مدت زیادی بود که همسر و پسرم را ندیده بودم و تصمیم گرفتم سوار هواپیمایی شوم که من را از آن درگیری نجات داد. من ساعت ۶:۳۰ صبح پرواز کردم و همتیمیهایی دارم که سعی کردند با پرواز ساعت ۹:۰۰ بروند و دیگر نتوانستند از کشور خارج شوند. خوششانس بودم که توانستم با آرامش خارج شوم و مجبور نشدم از مسیر زمینی بروم یا جنگ را از نزدیک تجربه کنم. درباره سالهای حضور در آکادمی رئال مادرید بگو. خیلی کمسنوسال، در ۹ سالگی وارد شدم و این شانس را داشتم که بیش از ۱۵ سال در این خانه باشم.
جدای از ارزشهایی که ورزش و به ویژه فوتبال به تو میآموزد، رئال مادرید چیزهای دیگری به تو میدهد: احترام، رقابتجویی، بلد بودن پیروزی و همچنین بلد بودن شکست در آن معدود دفعاتی که در رئال مادرید میبازی. این مجموعهای از ارزشهاست که کمک زیادی به من کرده و من را هم به عنوان یک فوتبالیست و هم به عنوان یک انسان ساخته است. در نهایت اینها حاصل عصرهای متمادی نظم و تعهد برای رفتن به تمرین است. من در فاصله ۴۰ کیلومتری زندگی میکردم و باید با اتوبوس یک ساعت در راه میبودم. این یک فداکاری خانوادگی بود که پاداشش را گرفت، چون توانستم به تیم اول برسم.
این تابستان درباره «لافابریکا» (آکادمی رئال) با فروشهای میلیونیورویی فراوان، صحبتهای زیادی شد. آیا معتقدی بهترین آکادمی جهان است؟ و آیا باید به بازیکنان آکادمی فرصت بیشتری داد به جای اینکه از آن به عنوان ابزاری برای سودآوری اقتصادی استفاده شود؟ لافابریکا همیشه بهترین آکادمی جهان بوده است؛ نه فقط به خاطر کسانی که به تیم اول رئال مادرید میرسند، بلکه به خاطر تعداد بازیکنانی که از آنجا بیرون میآیند و به دسته اول (لالیگا) میرسند. از طرفی ما درباره باشگاهی صحبت میکنیم که سطح توقعات در آن به حداکثر رسیده است.
جا افتادن یک بازیکن آکادمی در رئال مادرید بسیار دشوار است، زیرا باید تفاوتهای زیادی رقم بزند و مسئولیت پیروزی در هر مسابقه را بر دوش بکشد. این کار حتی برای بازیکنان بزرگی که از اروپا میآیند سخت است و برای یک بازیکن آکادمی نیز همینطور. اما معتقدم رئال مادرید اکنون بازیکنان آکادمیاش را بهتر مدیریت میکند؛ آنها را به باشگاههای بزرگ اروپایی قرض میدهد و اگر بازیکنی پس از یکی دو سال بازی در بالاترین سطح در خارج از باشگاه، آن روند رو به رشد را حفظ کند، او را برمیگرداند تا بخشی از رئال مادرید باشد.
علاوه بر این، بازیکنانی هستند که میتوانند برای تکمیل فهرست ۲۵ نفره مورد نیاز باشگاه به کار گرفته شوند. ورود تو به تیم اول همزمان با دوران حضور ایکر کاسیاس، اسطوره رئال مادرید، در دروازه بود. رابطهات با او چطور بود؟ داشتن چنین بازیکنی به عنوان همتیمی و رقیب در آن واحد چگونه است؟ جالب است، چون وقتی من در ۹ سالگی وارد رئال مادرید شدم، او در آستانه دعوت شدن به همان بازی معروف لیگ قهرمانان بود که در ۱۷ سالگی او را با خود بردند.
در تمام مدتی که در آکادمی بودم، رشد او، رسیدن او به تیم اول و تثبیت جایگاهش تا تبدیل شدن به یکی از بهترین دروازهبانان جهان را دیدم. بعدها هماتاقی شدن و حضور در یک رختکن با او فوقالعاده بود. رابطه ما همیشه خوب بوده و هنوز هم هست؛ همیشه همراه با تحسین و احترام فوقالعادهای که برایش قائلم. بعد نوبت به فوتبال میرسد. مربیای هست که در یک مقطع تصمیم میگیرد من را در ترکیب بگذارد و مسئولیت دروازه رئال مادرید را به من بسپارد. با گذشت زمان متوجه میشوی که شاید از نظر ذهنی برای آن لحظه و آن فشار آماده نبودی.
داریم درباره کنار گذاشتن بهترین دروازهبان جهان و بازی دادن به پسری صحبت میکنیم که به ندرت چند بازی برای رئال مادرید انجام داده بود. حالا که اینقدر درباره سلامت روان صحبت میشود، اعتراف میکنم نه اینکه از نظر ورزشی آماده نبوده باشم، بلکه از نظر ذهنی نتوانستم آن موقعیت را به خوبی مدیریت کنم. دقیقا میخواستم همین را بپرسم، چون شاید بزرگترین نقطه عطف دوران مورینیو در رئال مادرید و همچنین دوران حرفهای خودت بود. درباره آن بازی مقابل مالاگا میلیونها بار از تو پرسیدهاند. وقتی فهمیدی قرار است فیکس بازی کنی چه حسی داشتی؟ روزهای بعدش چطور گذشت؟
در طول هفته توانسته بودم حدس بزنم که ممکن است آن شنبه بازی کنم. وقتی مربی ترکیب را اعلام کرد، شادی وصفناپذیری را حس کردم، چون قرار بود از دروازه باشگاهی محافظت کنی که هوادارش هستی و در آکادمیاش بزرگ شدهای. تو داری رویای هر کودکی و همچنین رویای خانوادهات را که زحمت فراوانی کشیدهاند، محقق میکنی. آن لحظه را با شادی فراوان سپری کردیم، اما در عین حال مسئولیت سنگینی هم بود. به نیمکت نگاه میکنی و کسی که آنجا نشسته همان کسی است که همه ما در آن زمان او را بهترین دروازهبان جهان میدانستیم.
بعد لحظات پیچیدهتری از راه رسید، چون شنبه هفته بعد در برنابئو اولین بازیام را انجام دادم و در دقیقه پنجم اخراج شدم. دوباره کاسیاس وارد زمین شد و بار دیگر هیاهوی زیادی پیرامون موقعیتی شکل گرفت که من در آن زمان نتوانستم مدیریتش کنم. به علاوه تابستان از راه رسید و مدتی بدون تیم ماندم، با وجود اینکه از رئال مادرید آمده بودم. مجبور میشوی دوباره ذهنت را مرتب کنی و به تمام نکات مثبتی که به دست آوردی نگاه کنی؛ چون آسان نیست که پسری از ۹ سالگی تمام مسیر را در رئال مادرید طی کند و به تیم اول برسد.
اگر به آنجا میرسی، به این دلیل است که واقعاً تواناییاش را داری. وقتی ترکیب یازده نفره اعلام شد و نام تو برای دروازه خوانده شد، آیا در رختکن جنجالی به پا شد یا به عنوان یک تصمیم فنی دیگر از سوی مربی پذیرفته شد؟ حالا که با دیدگاه حاصل از تجربه به آن نگاه میکنم، درک میکنم که احتمالاً بازیکنانی بودند که با آن تصمیم موافق نبودند؛ چون ما علاوه بر فوتبالیست بودن، انسان هستیم و تفکر خودمان را داریم. اما آنچه من در آن لحظه از همه دریافت کردم، محبت و حمایت فراوان بود.
بازیکنانی که سابقه بیشتری در آنجا داشتند درک میکردند که من یک جوان ۲۳ ساله هستم که باید به او کمک کرد تا بهترین نتیجه برای تیم رقم بخورد. هرچند میفهمم که در درون، هر کسی میتوانست کمابیش با آن تصمیم موافق یا مخالف باشد.
منبع: جماران



