رفتن به محتوای اصلی
رسانه‌های خارجیدنیای اقتصاد15 دقیقه مطالعه

ماراتن دیپلماسی پشت درهای بسته

به گزارش گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد-محمد حسین باقی؛ رأی‌گیری‌های محرمانه، برگه‌های رأی رنگی، نظرسنجی‌های غیررسمی و تلاش‌های پشت‌پرده برای تحمیل اجماع، هم‌زمان با سایه تهدید وتوهای قدرتمند.

ماراتن دیپلماسی پشت درهای بسته

به گزارش گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد-محمد حسین باقی؛ رأی‌گیری‌های محرمانه، برگه‌های رأی رنگی، نظرسنجی‌های غیررسمی و تلاش‌های پشت‌پرده برای تحمیل اجماع، هم‌زمان با سایه تهدید وتوهای قدرتمند. این‌ها می‌تواند فضای کلی نحوه تصمیم‌گیری هیات مدیره‌های شرکت‌های چند میلیارد دلاری درباره مسائل جنجالی باشد. اما این موارد در عین حال می تواند فرآیند‌هایی برای انتخاب دبیرکل جدید سازمان ملل نیز باشد. فردی که در رأس تشکیلاتی عظیم قرار می‌گیرد وظیفه پاسداری از قوانین و رویه‌های بین‌المللیِ به‌سرعت در حال فرسایش را بر عهده دارد.

«ادنا محمد» در گزارش دیروز یکشنبه برای الجزیره نوشت، این فرآیند اکنون با سرعت به سمت یک نقطه پرتنش پیش می‌رود، به طوری که شورای امنیت سازمان ملل نظرسنجی‌های غیررسمی متعددی را در تلاش برای انتخاب دبیرکل جدید خود تا پیش از ۳۱ دسامبر برابر با 10 دی ماه 1405 (زمانی که آنتونیو گوترش، دبیرکل کنونی باید کنار برود) برگزار می‌کند. هشت نامزد در این رقابت حضور دارند که از آن حمله می توان به «ربکا گرینسپن» از کاستاریکا، رئیس کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل (آنکتاد)؛ «رافائل گروسی»، رئیس آژانس بین‌المللی انرژی اتمی؛

«لانا نسیبه»، وزیر مشاور در امور خارجه امارات متحده عربی اشاره کرد. شورای امنیت نامزدی را توصیه می‌کند که ۹ رأی موافق بدون وتوی پنج عضو دائم خود را به دست آورد. این فرآیند پس از آن‌که مجمع عمومی سازمان ملل مهر تأیید خود را بر آن نامزد بزند، به پایان می‌رسد. دبیرکل چگونه و با چه فرایندی انتخاب می شود؟ در عمل، این شورای امنیت ۱۵ عضوی است که دبیرکل سازمان ملل را انتخاب می‌کند. در کنار پنج عضو دائم این شورا، ده عضو غیردائم منتخب نیز ترکیب آن را تکمیل می‌کنند: بحرین، کلمبیا، جمهوری دموکراتیک کنگو، دانمارک، یونان، لتونی، لیبریا، پاکستان، پاناما و سومالی.

اعضای غیردائم به صورت چرخشی هر دو سال یک بار انتخاب می‌شوند. بر اساس ماده ۹۷ منشور ملل متحد، شورای امنیت درباره یک نامزد تصمیم‌گیری کرده و او را برای رأی‌گیری تمامی اعضا به مجمع عمومی توصیه می‌کند. هرگز پیش نیامده که شورا نامزدی را انتخاب کند و مجمع به او رأی منفی دهد؛ به این معنا که گرچه در تئوری همه حق اظهارنظر دارند، اما مجمع هرگز با شورای امنیت ۱۵ عضوی مخالفت نکرده است. از آنجا که پنج عضو دائم از حق وتو برخوردارند، دبیرکل در واقع پس از آنکه آن‌ها اعضای غیردائم را متقاعد کردند، توسط همین پنج قدرت انتخاب می‌شود.

با این حال، یک بار در سال ۱۹۵۰، مجمع عمومی پس از بن‌بست در شورای امنیت، بدون توصیه شورا به تمدید دوره دبیرکل وقت رأی داد. شورا نظرسنجی‌های غیررسمی و ناشناسی را که به «رأی‌گیری‌های آزمایشی» نیز معروف است، برگزار می‌کند تا مشخص شود اعضا درباره یک نامزد گزینه «تشویق» (موافق)، «دلسرد» (مخالف) یا «بدون نظر» (ممتنع) را انتخاب می‌کنند. اگرچه انتظار می‌رود این رأی‌گیری محرمانه باشد، اما تعداد آرای موافق، مخالف یا ممتنع اغلب به بیرون درز می‌کند.

در دورهای بعدی رأی‌گیری، از برگه‌های رأی رنگی برای تمایز قائل شدن میان اعضای دائم شورای امنیت و ۱۰ عضو منتخب استفاده می‌شود که درک روشن‌تری از گرایش اعضا ارائه می‌دهد. هنگامی که یک نظرسنجی غیررسمی تأیید کرد که یک نامزد دست‌کم ۹ رأی «تشویق» (موافق) دارد و هیچ وتویی علیه او نیست، شورا یک رأی‌گیری رسمی برای توصیه او به مجمع عمومی برگزار می‌کند و انتظار می‌رود مجمع نیز آن نامزدی را تأیید کند.

«جین کینین‌مونت»، مدیرعامل «انجمن سازمان ملل بریتانیا» (یک سازمان غیردولتی و مستقل)، توضیح داد که فرآیند انتخاب نامزد به طور سنتی «بسته و محرمانه» است اما در نتیجه کارزارهای گروه‌های جامعه مدنی و کشورهای عضو، بازتر شده است. کینین‌مونت به الجزیره گفت: «با این حال، شورای امنیت همچنان به شدت از محرمانه بودن آرای خود محافظت می‌کند. یکی از دلایل اعلام‌شده این است که هیچ کشوری نمی‌خواهد در موقعیتی قرار گیرد که به یک نامزد رأی دهد، اما نامزد دیگری در واقع منصوب شود و به خاطر رأی ندادن به او، از آن کشور دلخور شود». نامزدها چه کسانی هستند؟

پس از انصراف برخی افراد در اوایل رقابت، اکنون هشت نامزد برای رسیدن به کرسی دبیرکلی در حال رقابت هستند. دو نامزد پیشتاز، «رافائل گروسی» رئیس آژانس بین‌المللی انرژی اتمی از آرژانتین و «ربکا گرینسپن»، رئیس آنکتاد هستند. گرینسپن که در صورت موفقیت می‌تواند به نخستین زن و نخستین فرد یهودی تبدیل شود که رهبری سازمان ملل را بر عهده می‌گیرد، نقش کلیدی در میانجی‌گری «طرح غلات دریای سیاه» میان روسیه و اوکراین در سال ۲۰۲۲ ایفا کرد. این توافق امکان صادرات میلیون‌ها تُن مواد غذایی را از اوکراین جنگ‌زده فراهم کرد که بخش عمده آن به کشورهای در حال توسعه رفت.

گروسی از سال ۲۰۱۹ ریاست آژانس هسته‌ای سازمان ملل را بر عهده داشته و در کانون تلاش‌های این سازمان برای جلوگیری از تنش‌زایی هسته‌ای میان روسیه و اوکراین در بحبوحه جنگ جاری آن‌ها قرار داشته است. سایر نامزدها عبارت‌اند از: «ماریا فرناندا اسپینوزا گارسس» (رئیس پیشین مجمع عمومی سازمان ملل؛ اکوادور)؛ «لانا زکی نسیبه» (وزیر مشاور در وزارت خارجه امارات متحده عربی)؛ «فریدون هادی سینیرلی‌اوغلو» (دبیرکل سازمان امنیت و همکاری اروپا؛ ترکیه)؛ «کارولین رودریگز بیرکت» (سفیر گویان در سازمان ملل)؛ «ایوون آ-باکی» (سیاستمدار؛ اکوادور) و «اولارا اوتونو» (سیاستمدار؛ اوگاندا).

نظرسنجی‌ها چه می گویند؟ بر اساس گزارش کارزار «۱ برای ۸ میلیارد»، در هشتمین نظرسنجی، گرینسپن پیشتاز بوده است. بر همین اساس، در نظرسنجی هفته گذشته، گرینسپن ۱۲ رأی موافق و ۳ رأی مخالف به دست آورد. در جایگاه دوم، گروسی ۹ رأی موافق، ۴ رأی مخالف و ۲ رأی ممتنع کسب کرد. پس از او بیرکت قرار داشت که ۸ رأی موافق، ۵ رأی مخالف و ۲ رأی ممتنع به دست آورد. اگر تا ۳۱ دسامبر کسی انتخاب نشود معلوم نیست چه اتفاقی می‌افتد. در منشور ملل متحد هیچ اشاره‌ای به اینکه اگر پیش از پایان دوره گوترش، نامزدی انتخاب نشود چه رخ خواهد داد، نشده است.

شورای امنیت در صورتی که برای تصمیم‌گیری بر سر یک گزینه به مشکل بخورد، گزینه‌هایی پیش رو دارد؛ از جمله توصیه یک نامزد برای دوره‌ای کوتاه‌تر یا مصالحه بر سر یک گزینه، همان‌طور که در سال ۱۹۹۶ پس از بن‌بست، برای انتخاب کوفی عنان، به این راهکار عملی شد چرخش نظرسنجی ها به سوی گرینسپن «عروبه جمال» در گزارشی برای الجزیره می نویسد: در رأی‌گیری‌های غیررسمی پی‌درپی میان اعضای شورای امنیت سازمان ملل متحد برای انتخاب رهبر بعدی این نهاد، یک نام همواره پیش‌تر از سایرین ظاهر می‌شود: دیپلمات کاستاریکایی، ربکا گرینسپن.

اگر گرینسپنِ ۷۰ ساله بتواند سایر نامزدها را شکست دهد، رئیس کنونی عالی‌ترین نهاد تجاری سازمان ملل، به نخستین زن و نخستین فرد یهودی در جهان تبدیل خواهد شد که سمت دبیرکلی سازمان ملل متحد را بر عهده می‌گیرد. اما با نزدیک شدن سریع به ضرب‌الاجل ۳۱ دسامبر برای انتخاب جانشین آنتونیو گوترش، دبیرکل کنونی سازمان ملل، گرینسپن همچنان برای تبدیل جایگاه پیشتاز خود به یک پیروزی قطعی، با مشکل مواجه است؛ زیرا دست‌کم یک وتو علیه نامزدی او وجود دارد.

با توجه به رأی‌گیری‌های مخفی، رقابت‌های ژئوپلیتیک و حضور نامزدهای متعدد که برای تصدی عالی‌ترین جایگاه دیپلماتیک جهان با یکدیگر رقابت می‌کنند، هیچ تأیید رسمی مبنی بر اینکه دقیقاً کدام‌یک از پنج عضو دائم شورای امنیت با انتخاب گرینسپن مخالف است، وجود ندارد. با این حال، تحلیلگران می‌گویند پیشینه او به‌عنوان یک چهره خودیِ سازمان ملل، و همچنین فعالیت‌هایش در قبال اشغال سرزمین‌های فلسطینی توسط اسرائیل و جنگ روسیه علیه اوکراین، به این معناست که گرینسپن بار سنگینی را بر دوش دارد که برای جلب حمایت قدرتمندترین کشورهای جهان باید بر آن غلبه کند.

او بیش از همه باید آن رهبری را متقاعد کند که تمایل خود را برای برچیدن همان سازمان مللی که گرینسپن امیدوار به دبیرکلی آن است، نشان داده است: دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده. با وجود این، گرینسپن می‌گوید آنچه برگ برنده اوست، کارنامه درخشانش در دیپلماسی و تمایلش به ریسک‌پذیری، هم برای خودش و هم برای این سازمان است. رئیس کنونی کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل متحد (آنکتاد) و معاون پیشین رئیس‌جمهور کاستاریکا اذعان کرد که مذاکرات دیپلماتیک همیشه (دست‌کم در ابتدا) به نتیجه نمی‌رسد؛

اما استدلال کرد که همین موضوع، کار دبیرکل سازمان ملل را به مراتب مهم‌تر می‌سازد. گرینسپن با عنوان «نخستین» بیگانه نیست؛ او هنگامی که در سال ۲۰۲۱ به عنوان دبیرکل آنکتاد منصوب شد، نخستین زنی بود که این سمت را بر عهده گرفت. او سکان هدایت این نهاد را با وعده احیای اقتصادی پس از همه‌گیری کووید، حمایت از گذار دیجیتال و همسویی با اهداف سازمان ملل در زمینه تغییرات اقلیمی در دست گرفت. مروری بر کارنامه گرینسپن اما پیش از این سمت، گرینسپن کارنامه‌ای طولانی در سیاست آمریکای لاتین و دیپلماسی بین‌المللی داشت؛

از جمله خدمت به عنوان معاون دوم رئیس‌جمهور کاستاریکا از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸. او که در اصل اقتصاددان است، مناصب وزارتی متعددی در دولت بر عهده داشته‌است؛ از جمله معاونت وزارت دارایی، جایی که نقش کلیدی در مدیریت بحران بدهی کشورش در دهه ۱۹۸۰ ایفا کرد. پس از سال‌ها تجربه دولتی، او مسؤولیت‌هایی فراتر از مرزهای کاستاریکا بر عهده گرفت. در سال ۲۰۱۴، او از سوی ۲۲ کشور عضو بلوک آمریکای لاتین، کارائیب و اروپا به عنوان دبیرکل «کنفرانس ایبرو-آمریکا» منصوب شد.

او همچنین نقش‌های رهبری مهمی در برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) و همچنین کمیسیون بازسازی هائیتی در سازمان ملل داشته است. گرینسپن در کارزار خود برای دبیرکلی سازمان ملل، چشم‌انداز خود برای اصلاح این نهاد بین‌المللی را ترسیم کرده و می‌گوید برای اینکه سازمان ملل نقش فعال‌تری در مذاکرات پایان دادن به جنگ‌ها ایفا کند، تلاش خواهد کرد. گرینسپن به عنوان رئیس آنکتاد، فعالیت‌های این سازمان را در زمینه‌های تجارت جهانی، بدهی و نابرابری اقتصادی هدایت کرده است. بسیاری نقش مهم او را در «طرح غلات دریای سیاه» سازمان ملل می‌ستایند؛

طرحی که صادرات محصولات کشاورزی اوکراین از طریق دریای سیاه را در بحبوحه جنگ جاری روسیه و اوکراین تسهیل کرد. او مذاکرات پیرامون این توافق را میان طرف‌های درگیر در حالی پیش می‌برد که خود تحت درمان سرطان سینه بود. بر اساس آمار آنکتاد، این ابتکار که با میانجی‌گری سازمان ملل و ترکیه در سال ۲۰۲۲ شکل گرفت، پیش از آنکه روسیه یک سال بعد از آن خارج شود، ۳۲ میلیون تن غلات صادر کرد و قیمت جهانی مواد غذایی را ۲۲ درصد کاهش داد.

گرینسپن که دختر یکی از خانواده‌های یهودی لهستانی است که در جریان هولوکاست به آمریکای مرکزی پناهنده شدند، پیوندهای خانوادگی نزدیکی با اسرائیل دارد. او زمانی در آنجا تحصیل کرده، خواهرش سال‌هاست در اسرائیل زندگی می‌کند، خواهرزاده و برادرزاده‌اش در ارتش اسرائیل خدمت کرده‌اند و بستگانش در آنجا خود را صهیونیست توصیف می‌کنند. با این حال، موضع او در قبال نسل‌کشی اسرائیل علیه غزه به طور کلی با مواضع سازمان ملل همسو بوده است.

در دوران ریاست گرینسپن بر آنکتاد، این سازمان گزارش‌های متعددی منتشر کرده و هشدار داده که سیاست‌های اسرائیل، اقتصاد فلسطین را به ورطه فروپاشی کشانده است. گزارش شاخص این نهاد در فوریه امسال نشان داد که «در مجموع، اقتصاد فلسطین از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۴ حدود ۲۱۲.۲ میلیارد دلار (به دلار ثابت سال ۲۰۱۵) زیان دیده است». در این گزارش آمده است: «این پتانسیل ازدست‌رفته، که معادل تقریباً ۲۰ برابر کل تولید ناخالص داخلی فلسطین در سال ۲۰۲۴ است، مستقیماً از سیاست‌های اشغالگری اسرائیل، محدودیت‌ها، محاصره‌ها و عملیات‌های نظامی مکرر ناشی می‌شود».

سال گذشته، گرینسپن توجهات را به این واقعیت جلب کرده بود که سرانه تولید ناخالص داخلی غزه به ۱۶۱ دلار در سال سقوط کرده است؛ یک سقوط ۸۳ درصدی نسبت به ۹۷۰ دلار در سال ۲۰۲۳ پیش از آغاز نسل‌کشی، که در زمره شدیدترین انقباض‌های اقتصادی در تاریخ مدرن به شمار می‌رود. او در صحبت درباره تجربه پناهندگی یهودی والدینش، بر درس‌های جهان‌شمولی که از چنین آوارگی‌هایی به دست می‌آید، تأکید کرد: «من دختر صلح هستم. والدینم پناهندگان جنگ جهانی دوم بودند. من می‌دانم جنگ چه چیزهایی را می‌گیرد و می‌دانم صلح چه چیزهایی را ممکن می‌سازد.

برای ما ممکن است که بار دیگر، با هم، این کار را انجام دهیم». گرینسپن پیشتاز است؛ موضع واشنگتن چیست؟ رأی‌گیری‌های غیررسمی، گرینسپن را در صدر رقابت قرار داده‌اند، اما پنج عضو دائم شورای امنیت هر یک دارای حق وتو هستند؛ به این معنا که مخالفت هر یک از آن‌ها می‌تواند نامزدی او را از ریل خارج کند.

با توجه به این‌که گرینسپن به‌عنوان یک چهره تمام‌عیارِ درون‌سازمانیِ سازمان ملل دیده می‌شود و ترامپ بارها به دنبال تضعیف و بازآفرینی این نهاد بوده است، تحلیلگران این پرسش را مطرح کرده‌اند که آیا او می‌تواند دولت ترامپ را متقاعد کند که فرد مناسبی برای رهبری این سازمان است یا خیر. اوایل این ماه، بنا بر گزارش‌ها و به نقل از دیپلمات‌هایی که پلتفرم رسانه‌ای «دوکس» به آن‌ها استناد کرده است، ایالات متحده در کنار روسیه از نامزد امارات متحده عربی، لانا نسیبه، حمایت کرده و فرانسه و بریتانیا نیز «مقاومت اندکی» نشان داده‌اند.

بر اساس آخرین رأی‌گیری غیررسمی در اوایل این ماه، نسیبه 6 رأی مخالف از میان ۱۵ عضو شورای امنیت داشت، اما مشخص نیست که آیا این آرای مخالف شامل وتوی اعضای دائم نیز می‌شود یا خیر. از سوی دیگر، به گزارش نیویورک تایمز، چین تمایل خود را به انتخاب یک نامزد از آمریکای لاتین نشان داده؛ هرچند پکن به‌طور علنی از هیچ فردی حمایت نکرده است.

به گفته «استر بریمر»، پژوهشگر ارشد شورای روابط خارجی و دستیار پیشین وزیر امور خارجه آمریکا در امور سازمان‌های بین‌المللی، گرینسپن برای جلب نظر ترامپ و کسب حمایت ایالات متحده باید تعهد خود را نسبت به «اصلاح، سازمان‌دهی مجدد و یکپارچه‌سازی» سیستم سازمان ملل نشان دهد. شانس رافائل گروسی چقدر است؟ «فدریکا مارسی» در گزارش دیگری برای الجزیره نوشت، رافائل گروسی، مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، هم در میانه رقابت نفس‌گیر برای جانشینی آنتونیو گوترش، چشم به کرسی دبیرکلی سازمان ملل متحد دوخته است.

این نامزد آرژانتینی در آخرین رأی‌گیری غیررسمی شورای امنیت سازمان ملل، با کسب ۹ رأی «موافق» و ۴ رأی «مخالف»، پس از «ربکا گرینسپن» از کاستاریکا در جایگاه دوم قرار گرفت؛ این در حالی است که هنوز هشت نامزد در گردونه رقابت باقی مانده‌اند. گروسیِ ۶۵ ساله، به دلیل دوران تصدی خود در آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به یک اندازه هم تحسین شده و هم هدف انتقاد قرار گرفته است. او با دستورکاری وارد این رقابت شده که هدف آن اصلاح سازمان ملل به شکلی است که به نفع دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، و متحد سیاسی او، خاویر میلی، رئیس‌جمهور آرژانتین، تلقی می‌شود.

اما تحلیلگران می‌گویند چین و روسیه بعید است از نامزدی که تا این حد با واشنگتن همسو است حمایت کنند؛ افزون بر این، یک کارزار جهانی از سوی جامعه مدنی نیز تمام وزن خود را پشت انتخاب نخستین زن برای رهبری سازمان ملل در تاریخ ۸۱ ساله این نهاد قرار داده است. میراث گروسی در آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و کارنامه چند دهه‌ای او به‌عنوان یک دیپلمات آرژانتینی، از او چهره یک دیپلمات عمل‌گرا ساخته است. «یان ووترز»، استاد حقوق بین‌الملل و سازمان‌های بین‌المللی در دانشگاه لوون بلژیک، گفت که گروسی «این نهاد نظارتی فنی را به یک بازیگر دیپلماتیک تبدیل کرده است».

ووترز به الجزیره گفت: «[او] از طریق دیپلماسی رفت‌وآمد مستمر و تعامل مستقیم با رهبران جهان، جایگاه جهانی آژانس را به طور چشمگیری ارتقا داد». او افزود که در اوکراین، گروسی با «تمرکز بر ایمنی فنی به جای حاکمیت سرزمینی، با موفقیت میان روسیه و اوکراین برای برقراری هشت آتش‌بس محلی میانجی‌گری کرد تا امکان تعمیرات حیاتی نیروگاه‌ها» در طول جنگ فراهم شود. با این حال، «ازکیل خیمنز مارتینز»، استاد مدعو دانشکده حقوق پمپئو فابرا در بارسلون اسپانیا، گفت که نقش بسیار فعال گروسی، روسیه دارای حق وتو را «خشمگین» کرده است؛

کشوری که معتقد است او از حدود اختیارات خود به‌عنوان رئیس آژانس فراتر رفته است. برای انتخاب شدن به عنوان رهبر سازمان ملل، یک نامزد به حداقل ۹ رأی موافق از ۱۵ عضو شورای امنیت نیاز دارد و در عین حال نباید با وتوی هیچ‌یک از پنج عضو دائم مواجه شود. پس از آن، مجمع عمومی سازمان ملل با ۱۹۳ عضو باید انتخاب نهایی را تأیید کند. این رقابت به لحظات پایانی خود نزدیک می‌شود، زیرا گوترش باید در ۳۱ دسامبر سمت خود را ترک کند.

در حالی که هیچ‌یک از اعضای دائم شورای امنیت هنوز گزینه مورد نظر خود را علناً اعلام نکرده است، روزنامه «ساوث چاینا مورنینگ پست» گزارش داد که پکن، گروسی را به دلیل نزدیکی بیش از حد به واشنگتن رد کرده و به جای او از گرینسپن حمایت خواهد کرد. اگرچه ایران عضو شورای امنیت نیست، اما در مخالفت با دبیرکلی گروسی در سازمان ملل صریح بوده است. پیش‌قراول ترامپ و میلی؟ ناظران می‌گویند توانایی فنی گروسی برای رهبری سازمان ملل به تنهایی بعید است او را در این رقابت خیلی جلو بیندازد.

نامزدهای پست دبیرکلی باید به‌عنوان مدافعان منشور سازمان ملل و اسناد حقوق بین‌الملل و حقوق بشر این سازمان دیده شوند. به همین دلیل، حمایت رئیس‌جمهور آرژانتین به‌عنوان اصلی‌ترین نقطه ضعف گروسی تلقی می‌شود. میلی نهادهای بین‌المللی را تهدیدی علیه حاکمیت ملی و آزادی فردی معرفی کرده و خود سازمان ملل را «بی‌فایده» و دیپلمات‌های آن را «انگل‌های به‌شدت متکبر» توصیف کرده است. میلی از زمان انتخاب به ریاست‌جمهوری در سال ۲۰۲۳، مناقشه دیرینه با بریتانیا بر سر جزایر فالکلند (سرزمینی تحت اداره بریتانیا که آرژانتین بر آن ادعای حاکمیت دارد) را دوباره شعله‌ور کرده است.

میلی به نمایندگان سازمان ملل گفته که اصل حق تعیین سرنوشت نباید شامل حال جمعیت این جزایر (که آرژانتین آن‌ها را «لاس مالویناس» می‌نامد) شود. دولت ترامپ نیز یکی از منتقدان سرسخت سازمان ملل بوده است؛ به‌طوری که واشنگتن را از آژانس‌های کلیدی خارج کرده، بودجه سازمان ملل را به شدت کاهش داده و هنگام آغاز جنگ علیه ایران در ماه فوریه، این نهاد را دور زده است. خیمنز مارتینز گفت که گروسی فردی نزدیک به هر دو نفر میلی و ترامپ دیده می‌شود و به‌عنوان کسی تلقی می‌گردد که می‌تواند دستورکاری همسو با سیاست‌های خارجی آن‌ها را در سازمان ملل به اجرا درآورد.

«آلوینا هافمن»، مدرس ارشد مطالعات دیپلماتیک در دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن (SOAS)، گفت که گروسی به‌عنوان نامزدی دیده می‌شود که «تأکیدش بر بهبود سیستم و حذف مأموریت‌های هم‌پوشان است، نه پرداختن به عوامل ساختاری نابرابری». هافمن افزود که او همچنین فردی تلقی می‌شود که بر رهبری شخصی، مذاکرات محرمانه و دیپلماسی پیشگیرانه تمرکز دارد، «نه صدور بیانیه‌های علنی یا محکومیت‌ها». با این حال، بر اساس سنت چرخش جغرافیایی، پست دبیرکلی سازمان ملل در دوره بعدی باید به یک فرد از آمریکای لاتین برسد.

پنج زن در این رقابت حضور دارند و فشار افکار عمومی و جامعه مدنی برای انتخاب نخستین زن برای این سمت به بالاترین حد خود رسیده است. گرینسپن هر دوی این ویژگی‌ها را داراست. «بن دونالدسون»، مشاور کارزار «۱ برای ۸ میلیارد» (یک جنبش جامعه مدنی که از انتصاب نخستین دبیرکل زن حمایت می‌کند) گفت که اگرچه انتخاب رئیس بعدی سازمان ملل باید بر اساس شایستگی باشد، اما این معیار «با ملاحظات جنسیتی در تضاد نیست». او افزود: «سازمان ملل ۸۰ سال است که بدون انتصاب حتی یک زن به عنوان دبیرکل موجودیت داشته است.

این عدم توازن مداوم، در تضاد با تعهدات خود این سازمان نسبت به برابری، توازن و عدم تبعیض است»./

منبع: دنیای اقتصاد

منبع خبردنیای اقتصاد
نمای زنده فرهاببه‌روزرسانی 17:38
202,891مطلب نمایه‌شده
173,204موضوع و برچسب
30منبع خبری
14حوزه موضوعی