جنگ آمریکا علیه ایران نهتنها به یکی از عوامل شکست انتخاباتی جمهوریخواهان در آمریکا تبدیل شد، بلکه بار دیگر شکاف عمیقی را میان اختیارات جنگطلبانه کاخ سفید و اراده عمومی مردم آمریکا آشکار کرد.
همشهری آنلاین – گروه سیاسی: پس از اعتراف جیدی ونس، معاون رئیسجمهور آمریکا به تأثیر جنگ ایران بر شکست جمهوریخواهان در انتخابات میاندورهای، وعده رهبران دموکرات سنا برای قطع بودجه نظامی این جنگ، نشانه تازهای از افزایش هزینههای سیاسی ماجراجویی نظامی واشنگتن بهحساب میآید.
«ویلیام دی. هارتونگ»، محقق ارشد در مجموعهای از اندیشکدههای آمریکایی به تازهای در گزارشی تحلیلی، که در اندیشکده «نشنالاینترست» به ارزیابی چشمانداز مناقشات رئیسجمهور آمریکا با کنگره با محوریت جنگ ایران پرداخته که مهمترین محورهای آن را در ادامه میخوانید:
این ارزیابی اشتباه نیست!
جیدی ونس، معاون رئیسجمهور آمریکا، اخیراً یکی از عوامل شکست سنگین جمهوریخواهان در انتخابات میاندورهای را جنگ با ایران دانست؛ او در این ارزیابی اشتباه نمیکند.
جنگ با ایران برای تعداد زیادی از رأیدهندگان به یکی از ملاحظات اصلی تبدیل شده؛ واقعیتی که باید در اقدامهای آینده کنگره آمریکا مورد توجه قرار گیرد.
چاک شومر، رهبر دموکراتهای سنا از نیویورک، پیشتر صراحتاً اعلام کرد که «ما به جنگ پایان خواهیم داد».
او تاکید کرد که برای انجام این کار، از «اختیار مالی» کنگره برای قطع بودجه جنگ استفاده خواهند کرد.
کریس ون هولن، سناتور دموکرات از ایالت مریلند و رقیب شومر برای رهبری حزب دموکرات در سنا نیز گفته که نباید در اواسط دسامبر حتی به اختصاص یک پنی برای ادامه این جنگ رأی بدهیم.
هر دو قانونگذار باید به این تعهد خود پایبند بمانند و کنگره نباید برای اقدام دراین زمینه، تا ژانویه و آغاز به کار اعضای جدید صبر کند.
باید اختیارات قانونی کنگره را پس گرفت
نمایندگان منتخب مردم باید از این اقدامها فراتر بروند.
پایان جنگ ایران میتواند نقطه آغاز مناسبی برای بازگرداندن سیاستخارجی آمریکا به مسیر درست باشد.
آنها همچنین باید اختیارات خود را براساس قانون اساسی، بهعنوان تنها نهادی که صلاحیت اعلام جنگ را دارد، در فراتر از این مناقشه نیز احیا کنند.
کنگره برای افزایش قدرت خود در تصمیمگیری درباره مسائل مربوط به جنگ و صلح، دو گزینه در اختیار دارد:
قطع بودجه جنگهای مورد مخالفت کنگره: نخستین گزینه، قطع بودجه جنگهایی است که کنگره با آنها موافق نیست؛ اقدامی که شومر وعده داده درباره ایران انجام دهد.
تقویت قانون اختیارات جنگی مصوب ۱۹۷۳: دومین گزینه و اقدامی ضروری، تقویت «قانون اختیارات جنگی مصوب ۱۹۷۳» است. براساس این قانون، اگر دولت برای دریافت مجوز جنگ از کنگره اقدام نکرده باشد، کنگره میتواند پس از گذشت ۶۰روز با رأیگیری، خواستار بازگرداندن نیروهای نظامی از منطقه جنگی شود.
پیامد جنگهای بدون حمایت کنگره
جنگهایی که بدون حمایت صریح کنگره و افکارعمومی انجام شدهاند، نتایج مطلوبی نداشتهاند.
جنگهای عراق و افغانستان نمونههای روشنی در این زمینه هستند.
هیچیک از این دو جنگ به اهداف اعلامشده خود دست نیافتند.
در عراق، هدف ایجاد متحدی با ثبات و دموکراتیک در خاورمیانه بود و در افغانستان، تشکیل حکومتی پاسخگو و سکولار، که دیگر پناهگاهی برای گروههای تروریستی نباشد.
در مقابل، هر دو جنگ بذر بیثباتی بیشتر را کاشتند؛ نتیجهای که دقیقاً در نقطه مقابل اهداف اعلامشده در آغاز این درگیریها قرار داشت.
دو راهبرد محوری کنگره
کنگره علاوه بر تأکید بر اختیارات خود در تصمیمگیری درباره آغاز جنگ، باید بودجه دیپلماسی و کمکهای اقتصادی را افزایش دهد.
کنگره همچنین باید با درخواست دولت برای افزایش خیرهکننده ۵۰۰میلیارد دلاری بودجه پنتاگون در سال آینده مخالفت کند.
چنین اقدامی میتواند آغاز روندی برای برقراری توازن مجدد در امنیتملی آمریکا باشد؛ روندی که در آن دیپلماسی و همکاری بر نیروینظامی اولویت داشته باشد.
سطح کنونی هزینههای پنتاگون، یعنی یک تریلیون دلار، همین حالا نیز بیش از اندازه است.
راهبردی واقعبینانهتر که بر پایه تأیید کنگره و خواست عمومی مردم شکل گرفته باشد، امکان اختصاص بودجهای بسیار کمتر از سطح کنونی را فراهم میکند؛ بودجهای که همچنان بتواند امنیت آمریکا را تأمین کند.
نخستین گام برای اصلاح سیاستخارجی آمریکا چیست؟
کنگره باید به خواست رأیدهندگان توجه کند و در سریعترین زمان ممکن به جنگ با ایران پایان دهد.
نباید به همین اقدام نیز بسنده کرد؛ کنگره باید سیاستها و الگوهای هزینهکردی را تغییر دهد که زمینهساز وقوع فجایعی مانند جنگ با ایران میشوند.
منبع: همشهری


