رفتن به محتوای اصلی
امنیت و دفاعحیات12 دقیقه مطالعه

علی از روزهایی حرف می‌زد که بوی شهادت می‌داد

پدر و مادر شهید «علی عسگری» از روزهایی روایت می‌کنند که فرزندشان با ایمان، مهربانی و عشق به لباس پاسداری زندگی می‌کرد؛ جوانی که بارها از آرزوی شهادت سخن می‌گفت، از مادرش دعای شهادت می‌خواست و سرانجام در جریان جنگ ۱۲ روزه به آرزوی دیرینه خود رسید.

علی از روزهایی حرف می‌زد که بوی شهادت می‌داد

پدر و مادر شهید «علی عسگری» از روزهایی روایت می‌کنند که فرزندشان با ایمان، مهربانی و عشق به لباس پاسداری زندگی می‌کرد؛ جوانی که بارها از آرزوی شهادت سخن می‌گفت، از مادرش دعای شهادت می‌خواست و سرانجام در جریان جنگ ۱۲ روزه به آرزوی دیرینه خود رسید.

به گزارش «حیات»، بعضی فرزندان، حتی پس از سال‌ها زندگی در کنار خانواده، با خاطرات و رفتارهایشان چنان در ذهن پدر و مادر ماندگار می‌شوند که مرور هر لحظه از زندگی‌شان، دریچه‌ای تازه به دنیای اخلاق و شخصیت آنان می‌گشاید. شهید «علی عسگری» از همان فرزندانی بود که محبت به خانواده، ایمان و پایبندی به اعتقادات دینی، در کنار علاقه به خدمت و پاسداری از کشور، بخش مهمی از شخصیتش را شکل داده بود.او فرزند اول خانواده بود؛ پسری آرام، متین، مهربان و باایمان که از کودکی احترام ویژه‌ای برای پدر و مادرش قائل بود.

هیچ‌وقت مادرش را بدون پسوند محبت‌آمیز «جان» صدا نمی‌کرد و در رفتار و گفتارش تلاش داشت رضایت و آسایش والدینش را در اولویت قرار دهد.علی با وجود تحصیل در رشته مهندسی کشاورزی، به دلیل علاقه قلبی به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، مسیر خدمت در این مجموعه را انتخاب کرد. او در کنار مسئولیت‌های شغلی، به فعالیت‌های علمی و دانشگاهی نیز ادامه داد و در زندگی شخصی و خانوادگی، همواره تلاش می‌کرد فرزندی مسئولیت‌پذیر و تکیه‌گاهی مطمئن برای اطرافیانش باشد.این بار پای صحبت پدر و مادر شهید «علی عسگری» نشسته‌ایم تا از فرزندشان بگویند؛

از روزهای کودکی و نوجوانی، علاقه‌اش به خانواده، باورهای دینی، انتخاب مسیر پاسداری و آرزویی که بارها از آن سخن گفته بود؛ آرزوی شهادت.

از کنگاور تا کرج؛ آغاز زندگی علی

علی در ۲۶ آبان‌ماه سال ۱۳۶۳ در شهرستان کنگاور متولد شد. او فرزند اول خانواده بود و از همان سال‌های کودکی، جایگاه ویژه‌ای در میان اعضای خانواده داشت.

سال‌های ابتدایی تحصیلش را تا کلاس چهارم در کنگاور گذراند. پس از آن، به دلیل شرایط شغلی پدر و انتقال محل خدمت ایشان، خانواده به کرج نقل مکان کرد و علی ادامه تحصیل خود را در این شهر دنبال کرد.پدر شهید درباره سال‌های کودکی و نوجوانی فرزندش می‌گوید: علی از همان ابتدا پسر آرام و دوست‌داشتنی بود. چون فرزند اول ما بود، محبت زیادی میان ما وجود داشت. به پدر و مادرش احترام می‌گذاشت و در رفتارهایش نوعی متانت و آرامش دیده می‌شد.

هیچ‌وقت با تندی صحبت نمی‌کرد و همیشه سعی داشت با احترام و محبت با اعضای خانواده برخورد کند.مادر شهید نیز از ویژگی‌های اخلاقی فرزندش خاطرات فراوانی دارد. او می‌گوید: یکی از چیزهایی که هیچ‌وقت از یادم نمی‌رود، نحوه صدا زدن من توسط علی بود. هیچ‌وقت به‌سادگی نمی‌گفت «مامان»؛ همیشه می‌گفت «مامان جان». این کلمه جان همیشه در صحبت‌هایش بود.

حتی وقتی کاری داشت یا می‌خواست چیزی بگوید، با همان لحن مهربان و آرام صدایم می‌کرد.علی در تمام سال‌های زندگی، احترام به پدر و مادر را از مهم‌ترین وظایف خود می‌دانست و این موضوع تنها در حرف‌هایش خلاصه نمی‌شد، بلکه در رفتار روزمره‌اش کاملاً مشهود بود.

جوانی باایمان و پایبند به ارزش‌های دینی

یکی از ویژگی‌های برجسته شهید «علی عسگری»، اعتقادات دینی و پایبندی او به واجبات و ارزش‌های اسلامی بود. از دوران نوجوانی به نماز اهمیت می‌داد و در زندگی شخصی‌اش تلاش می‌کرد براساس باورهای دینی رفتار کند.پدر و مادر شهید درباره این ویژگی فرزندشان می‌گویند: علی به مسائل دینی اهمیت زیادی می‌داد. نمازخوان بود و نسبت به مسائل اعتقادی حساسیت داشت. موضوع حجاب نیز برایش اهمیت ویژه‌ای داشت و همیشه بر رعایت آن تأکید می‌کرد.او تنها به انجام وظایف شخصی خود بسنده نمی‌کرد، بلکه نسبت به آنچه در محیط خانواده و جامعه می‌گذشت نیز احساس مسئولیت داشت.

اگر در جمعی موضوعی مطرح می‌شد که به اعتقادات دینی یا ارزش‌های اخلاقی مربوط بود، با دقت به آن توجه می‌کرد و اگر لازم می‌دانست، نظرش را بیان می‌کرد.علی در برخورد با دیگران نیز تلاش می‌کرد انصاف را رعایت کند. به همین دلیل، از غیبت کردن، تهمت زدن و قضاوت بدون دلیل درباره افراد ناراحت می‌شد.پدر و مادر شهید از حساسیت فرزندشان نسبت به رعایت انصاف و پرهیز از غیبت و تهمت به‌عنوان یکی دیگر از ویژگی‌های اخلاقی او یاد می‌کنند.آنها می‌گویند: علی به‌هیچ‌وجه دوست نداشت کسی بدون دلیل درباره دیگران صحبت کند یا به کسی تهمت بزند.

اگر در جمع خانوادگی یا میان دوستان، فردی درباره شخص دیگری حرفی می‌زد، علی سریع واکنش نشان می‌داد و می‌پرسید: «این حرفی که می‌زنی بر چه اساسی است؟ چه سندی برای آن داری؟ از کجا مطمئنی که درست است؟»او معتقد بود نباید صرفاً بر اساس شنیده‌ها درباره افراد قضاوت کرد. همیشه تأکید می‌کرد که اگر قرار است درباره کسی صحبت کنیم، باید منصف باشیم و حرفی بزنیم که برای آن دلیل و مدرک داشته باشیم.این روحیه در روابط اجتماعی علی نیز دیده می‌شد.

او با اطرافیان رابطه خوبی داشت، به اقوام احترام می‌گذاشت و در برخورد با دیگران، مهربانی و ملاحظه را فراموش نمی‌کرد.به گفته پدر و مادرش، علی از آن دسته افرادی بود که به‌سادگی هر حرفی را نمی‌پذیرفت و در مواجهه با مسائل مختلف، ابتدا درباره آنها فکر می‌کرد و سپس نظر می‌داد.

از مهندسی کشاورزی تا انتخاب لباس پاسداری

علی پس از دریافت مدرک دیپلم، برای ورود به دانشگاه تلاش کرد. در یکی از مراحل پذیرش دانشگاه، در رشته پزشکی پذیرفته شد، اما به دلیل شرایط خانوادگی و محدودیت‌های آن زمان، امکان ادامه تحصیل در آن رشته برایش فراهم نشد.

به همین دلیل دوباره در آزمون شرکت کرد و این بار در رشته مهندسی کشاورزی دانشگاه آزاد اسلامی کرج پذیرفته شد. او چهار سال در این رشته تحصیل کرد و مدرک دانشگاهی خود را دریافت کرد.پدر شهید درباره انتخاب رشته و علاقه فرزندش به فعالیت در مجموعه‌های نظامی می‌گوید: من خودم پاسدار بودم و علی از دوران جوانی علاقه زیادی به سپاه داشت. همیشه دوست داشت وارد این مجموعه شود و لباس پاسداری بپوشد.

با این حال، من تلاش کردم ابتدا تحصیلات دانشگاهی‌اش را ادامه بدهد و رشته‌ای را انتخاب کند که بتواند در آن آینده شغلی مناسبی داشته باشد.او ادامه می‌دهد: علی رشته مهندسی کشاورزی را انتخاب کرد و تحصیلاتش را به پایان رساند، اما علاقه‌اش به سپاه همچنان پابرجا بود. من هم دوست داشتم خودش برای آینده‌اش تصمیم بگیرد و مسیری را انتخاب کند که به آن علاقه دارد. به همین دلیل، وقتی تصمیم گرفت وارد سپاه شود، از انتخابش حمایت کردم.علی برای رسیدن به هدفش تلاش زیادی کرد و سرانجام وارد سپاه پاسداران انقلاب اسلامی شد.

او در مسئولیت شغلی خود نیز جدیت و پشتکار داشت و تلاش می‌کرد وظایفش را به بهترین شکل انجام دهد.

علاقه به خدمت و ادامه فعالیت‌های علمی

علی پس از ورود به سپاه، فعالیت حرفه‌ای خود را در این مجموعه ادامه داد و در مسئولیت‌های محوله فردی پرتلاش و مسئولیت‌پذیر بود.با وجود مشغله‌های کاری، علاقه‌اش به تحصیل و فعالیت علمی نیز همچنان ادامه داشت و در کنار مسئولیت‌های شغلی، به تدریس در دانشگاه نیز می‌پرداخت.پدر و مادرش شهید می‌گویند: علی همیشه برای کار و زندگی‌اش برنامه داشت. به مسئولیت‌هایی که بر عهده می‌گرفت اهمیت می‌داد و دوست داشت در کاری که انجام می‌دهد، موفق باشد. در محیط کار هم تلاش می‌کرد وظایفش را به‌درستی انجام دهد.او از نظر خانوادگی نیز به والدینش وابستگی عاطفی زیادی داشت.

مدتی به دلیل شرایط کاری در تهران حضور داشت، اما با توجه به شرایط خانواده و مشکلاتی که وجود داشت، مدتی به کرج بازگشت و فعالیت خود را در سپاه این شهرستان ادامه داد.

اول مادرم را به مقصد برسانم، بعد به کارهایم برسم

اگر بخواهیم از ویژگی‌های اخلاقی شهید علی عسگری بگوییم، احترام به پدر و مادر یکی از برجسته‌ترین خصوصیات او بود؛ موضوعی که در خاطرات مادرش بارها تکرار می‌شود.مادر شهید با یادآوری رفتارهای فرزندش می‌گوید: هر وقت می‌خواستم به مسجد یا جای دیگری بروم، حتی اگر علی چندین کار و مسئولیت داشت، اولویت را به من می‌داد. می‌گفت: «مامان جان، اول شما را به مقصد برسانم، بعد دنبال کارهایم بروم.»به او می‌گفتم: «عزیزم، تو به کارهایت برس، خودم می‌روم و مشکلی ندارم.»، اما قبول نمی‌کرد.

می‌گفت: «نه، اول باید شما را برسانم، بعد به کارهایم می‌رسم.»او ادامه می‌دهد: علی همیشه به من محبت داشت. حتی وقتی از راه می‌رسید و خسته بود، باز هم حواسش به من و پدرش بود. نمی‌گذاشت برای انجام کارهای روزمره به زحمت بیفتیم.یک روز صبح زود از خواب بیدار شدم و برایش نان تازه خریدم. وقتی از خواب بیدار شد، با همان لحن همیشگی گفت: «مامان جان، چرا رفتی نان خریدی؟ این کارها وظیفه من است. مگر من نیستم؟.»به او گفتم: «علی جان، تو تازه از راه رسیده‌ای و خسته هستی. دلم می‌خواهد استراحت کنی. من خودم این کار را انجام می‌دهم».

اما علی از اینکه مادرش برای او زحمت کشیده بود، ناراحت می‌شد. دوست داشت خودش کارهای خانه و خانواده را انجام دهد و اجازه ندهد پدر و مادرش سختی بکشند.مادر شهید با تأثر از این خاطرات می‌گوید: ما واقعاً به هم علاقه زیادی داشتیم. علی برای من فقط یک فرزند نبود؛ بسیار به من محبت می‌کرد و همیشه مراقبم بود. هر کاری از دستش برمی‌آمد، برای آسایش ما انجام می‌داد.

مهربانی با اقوام و مهمان‌نوازی

محبت علی تنها به پدر و مادرش محدود نمی‌شد. او نسبت به خواهر و برادر، اقوام و دوستان نیز رفتار محبت‌آمیزی داشت و مهمان‌نوازی از ویژگی‌های شناخته‌شده‌اش بود.پدر و مادر شهید در این باره می‌گویند: علی نسبت به اقوام بسیار مهربان بود. اگر متوجه می‌شد کسی به کمک نیاز دارد، تلاش می‌کرد خودش را به او برساند. برایش فرقی نمی‌کرد آن شخص در کرج باشد یا کنگاور؛ اگر می‌دانست کسی از اعضای خانواده یا اقوام مشکلی دارد، برای کمک کردن پیش‌قدم می‌شد.ما دلتنگ علی هستیم و جای خالی‌اش را در خانه احساس می‌کنیم، اما به داشتن چنین فرزندی افتخار می‌کنیم.

علی همان‌گونه که زندگی کرد، با ایمان و اعتقاد مسیرش را انتخاب کرد و به آرزویی که همیشه از آن سخن می‌گفت، رسید.برای ما، علی همیشه همان پسر مهربانی است که مادرش را «مامان جان» صدا می‌کرد، برای رساندن او به مقصد از کارهایش می‌گذشت، به پدر و مادرش احترام می‌گذاشت و مراقب بود کسی بدون دلیل مورد قضاوت قرار نگیرد.اکنون اگرچه جای خالی او در میان خانواده احساس می‌شود، اما خاطرات و رفتارهایش همچنان در ذهن و قلب ما زنده است. امیدواریم بتوانیم راه و منش او را در زندگی ادامه دهیم و فرزندانش نیز با شناخت شخصیت پدرشان، به ارزش‌های اخلاقی، دینی و انسانی پایبند باشند.

شهید علی عسگری برای ما تنها فرزندی که از دست داده‌ایم نیست؛ او یادگار ایمان، محبت، مسئولیت‌پذیری و آرزویی است که تا آخرین روزهای زندگی با خود داشت.مادر شهید می‌گوید: گاهی به او می‌گفتم در کنگاور هستم و به چیزی نیاز دارم. با اینکه مسیر طولانی بود، خودش را می‌رساند تا کارم را انجام دهد. من همیشه تلاش می‌کردم به زحمت نیفتد و به خاطر ما این همه راه را طی نکند، اما او قبول نمی‌کرد.علی در مهمان‌نوازی هم همین‌طور بود. اگر کسی به خانه‌اش می‌آمد، با محبت از او پذیرایی می‌کرد. همیشه دوست داشت مهمان در خانه‌اش احساس راحتی کند.

این روحیه باعث شده بود که در میان خانواده و اقوام، به مهربانی و خوش‌رفتاری شناخته شود.

تشکیل خانواده و پدر شدن

علی پس از ازدواج، زندگی مشترک خود را آغاز کرد و صاحب دو فرزند شد؛ دختری به نام اسرا و فرزند دیگری به نام طهورا.پدر و مادر شهید درباره زندگی خانوادگی فرزندشان می‌گویند: علی به خانواده‌اش علاقه زیادی داشت و تلاش می‌کرد در کنار مسئولیت‌های شغلی، برای همسر و فرزندانش نیز وقت بگذارد. او نسبت به آینده فرزندانش احساس مسئولیت می‌کرد و دوست داشت آنها در محیطی سرشار از محبت و تربیت صحیح بزرگ شوند.علی همان‌گونه که در خانواده پدری خود به احترام و محبت اهمیت می‌داد، در زندگی مشترک نیز تلاش می‌کرد با مسئولیت‌پذیری و مهربانی رفتار کند.اکنون اسرا و طهورا یادگارهای زندگی او هستند؛ دو فرزندی که نام و خاطرات پدر را در سال‌های آینده با خود همراه خواهند داشت.

آرزویی که بارها با مادرش در میان گذاشت

یکی از خاطراتی که پدر و مادر شهید از روزهای پیش از شهادت فرزندشان به یاد دارند، صحبت‌های او درباره آرزوی شهادت است. مادر شهید می‌گوید: پیش از اینکه جنگ ۱۲ روزه آغاز شود، علی بارها از علاقه‌اش به شهادت صحبت می‌کرد. یک بار به من گفت: «مامان، دعا کن شهید شوم.»به او گفتم: «علی جان، جنگی نیست که بخواهی شهید شوی. چرا چنین حرفی می‌زنی؟».اما علی با اطمینان از آرزویش صحبت می‌کرد و می‌گفت: «من خیلی دوست دارم شهید شوم. آرزویم همین است.»من هم به‌عنوان مادر، دلم نمی‌خواست چنین حرفی بشنوم. به او گفتم: «عزیزم، چرا این حرف را می‌زنی؟

من تو را دوست دارم و دلم می‌خواهد همیشه کنارمان باشی».اما پاسخ علی برایم بسیار ماندگار شد. گفت: «مامان، اگر دوستم داری، دعا کن به آرزویم برسم.»من هم در پاسخ به او گفتم: «ان‌شاءالله به آرزویت برسی.»مادر شهید با یادآوری این گفت‌وگو می‌گوید: آن روزها فکر نمی‌کردم روزی این آرزوی علی به واقعیت تبدیل شود. او بارها از شهادت صحبت کرده بود و علاقه زیادی داشت که در مسیر اعتقاداتش قدم بردارد.

شهادت در جریان جنگ ۱۲ روزه

سرانجام روز چهارم جنگ ۱۲ روزه و در جریان حملات رژیم صهیونیستی، شهید علی عسگری در کرج مورد اصابت بمباران قرار گرفت و به شهادت رسید.خبر شهادت فرزند برای هر پدر و مادری سنگین و دشوار است؛ به‌ویژه زمانی که فرزند، همان جوانی باشد که سال‌ها با محبت و احترام در کنار خانواده زندگی کرده و بخش مهمی از آرامش خانه به حضور او وابسته بوده است.پدر و مادر شهید علی عسگری با وجود دلتنگی و اندوه دوری فرزندشان، از او به‌عنوان جوانی یاد می‌کنند که با ایمان، علاقه به خدمت و آرزوی شهادت زندگی کرد.

آنها می‌گویند: علی برای ما بسیار عزیز بود. فرزند اولمان بود و محبت زیادی میان ما وجود داشت. از دست دادن او سخت است، اما به آنچه خداوند برایمان مقدر کرده رضایت داریم. شهادت علی برای خانواده ما افتخار بزرگی است.

پیام خواب یکی از همسایگان؛ «من سرباز امام زمان هستم»

مادر شهید در ادامه به خاطره‌ای از یکی از همسایگان اشاره می‌کند که پس از شهادت علی، برای خانواده بسیار تأثیرگذار بوده است.او می‌گوید: یکی از همسایه‌ها نزد ما آمد و گفت خوابی درباره علی دیده است. تعریف می‌کرد که علی را با چهره‌ای نورانی و لباس‌هایی به رنگ سفید و خاکستری دیده است.به گفته آن همسایه، علی در خواب گفته بود: «پدر و مادرم خیلی ناراحت هستند. به آنها بگویید گریه نکنند و این‌قدر ناراحت نباشند. من سرباز امام زمان هستم و حالم خوب است.»مادر شهید ادامه می‌دهد: همسایه‌مان می‌گفت این خواب را چند بار دیده و هر بار همین پیام را از علی شنیده است. شنیدن این خواب برای ما، با وجود تمام دلتنگی‌ها، آرامش‌بخش بود.

شهادت؛ افتخار خانواده و شهرمان

پدر و مادر شهید علی عسگری در پایان صحبت‌هایشان، شهادت فرزندشان را افتخاری برای خانواده، بستگان، محله و شهرستان خود می‌دانند.آنها می‌گویند: ما فقط یک فرزندمان را از دست داده‌ایم و می‌دانیم خانواده‌هایی هستند که چندین فرزند خود را در راه دفاع از کشور تقدیم کرده‌اند. وقتی به صبر و استقامت آن خانواده‌ها فکر می‌کنیم، بیشتر به عظمت فداکاری آنها پی می‌بریم.

منبع: حیات

منبع خبرحیات
نمای زنده فرهاببه‌روزرسانی 15:13
198,709مطلب نمایه‌شده
169,095موضوع و برچسب
30منبع خبری
14حوزه موضوعی