به گزارش گروه ورزشی برنا/ موفقیت در فوتبال ایران اگرچه میتواند مسیر حضور مربیان کشورمان در لیگهای خارجی را هموار کند اما بهتنهایی تضمینی برای تداوم نتیجهگیری در خارج از مرزها نیست. تجربه مربیانی، چون فرهاد مجیدی، یحیی گلمحمدی و علیرضا منصوریان در کنار کارنامه چهرههایی همچون ناصر حجازی، افشین قطبی و حشمت مهاجرانی نشان میدهد که انتقال تجربه از یک لیگ به لیگ دیگر فراتر از دانش فنی و سابقه قهرمانی است و نیاز به سازگاری با محیط جدید، شناخت ساختار باشگاه و مدیریت انتظارات دارد. فرهاد مجیدی؛ از قهرمانی بدون شکست تا ناکامی در امارات
فرهاد مجیدی پس از قهرمانی بدون شکست با استقلال در لیگ بیستویکم راهی امارات شد تا در تجربهای متفاوت هدایت اتحاد کلباء را برعهده بگیرد. او در نخستین تجربه خارجی خود حدود یک فصل و نیم در این تیم فعالیت کرد، اما نتوانست در ادامه، انتظارات مدیران باشگاه را برآورده کند و در اسفند ۱۴۰۲ از این تیم جدا شد. مجیدی در ادامه، در دیماه ۱۴۰۳ هدایت البطائح را برعهده گرفت، اما این تجربه نیز در نهایت با سقوط تیم اماراتی به دسته پایینتر و پایان همکاری دو طرف در خرداد ۱۴۰۵ همراه شد. تجربه او در امارات نشان داد که قهرمانی با استقلال، بهتنهایی موفقیت در فوتبال خارج از کشور را تضمین نمیکند. یحیی گلمحمدی؛ تجربهای کوتاه و کمفروغ در فوتبال عراق
یحیی گلمحمدی پس از سالها فعالیت در فوتبال ایران و کسب چند عنوان قهرمانی لیگ برتر با پرسپولیس، در فصل جاری نخستین تجربه مربیگری خود در خارج از ایران را با هدایت دهوک عراق آغاز کرد. این همکاری میتوانست فرصتی برای سنجش تواناییهای او در محیطی تازه باشد، اما دوام چندانی نداشت و با جدایی او از دهوک به پایان رسید. گلمحمدی در مدت حضورش در فوتبال عراق نتوانست به دستاورد قابلتوجهی برسد و تجربه خارجی او برخلاف کارنامه موفقش در پرسپولیس، با موفقیت شاخصی همراه نشد.
این تجربه کوتاه بار دیگر نشان داد که سابقه قهرمانی در فوتبال ایران، لزوماً موفقیت در لیگهای خارجی را تضمین نمیکند. او پس از جدایی از دهوک، با پذیرش هدایت تیم ملی امید ایران وارد مرحله تازهای از دوران مربیگری خود شد؛ مأموریتی که در آن علاوه بر نتیجهگیری، شناسایی و پرورش استعدادهای جوان نیز اهمیت ویژهای دارد. علیرضا منصوریان؛ آزمونی تازه در فوتبال عراق
علیرضا منصوریان نیز از جمله مربیانی است که تجربه فعالیت در فوتبال ایران را به خارج از کشور منتقل کرده است. او در دوران مربیگری داخلی، هدایت تیمهایی همچون نفت تهران، فولاد و استقلال را برعهده داشت. منصوریان با نفت تهران به فینال جام حذفی رسید و در فصل ۲۰۱۶-۲۰۱۷ نیز استقلال را به رتبه دوم لیگ برتر رساند. او در نوامبر ۲۰۲۵ بهعنوان سرمربی الطلبه عراق انتخاب شد تا فصل تازهای از فعالیت حرفهای خود را در فوتبال این کشور آغاز کند. منصوریان در ۴۴ مسابقه رسمی روی نیمکت این تیم ۱۹ پیروزی، ۱۶ تساوی و ۹ شکست به دست آورد و میانگین ۱.۶۸ امتیاز در هر بازی را ثبت کرد.
با این حال، دوران حضورش در الطلبه با چالشهای متعددی از جمله مشکلات مالی باشگاه همراه بود و او پس از ماهها تحمل این شرایط، قرارداد خود را فسخ کرد و هدایت الزورا یکی از تیمهای مطرح و پرطرفدار عراق را برعهده گرفت. اگرچه با توجه به شرایط حاکم بر الطلبه، نمیتوان عملکرد منصوریان را ناموفق ارزیابی کرد، اما هنوز برای قرار دادن نام او در جمع مربیان موفق ایرانی در فوتبال خارج از کشور زود است؛ چراکه تاکنون دستاورد شاخص یا عنوان قابلتوجهی کسب نکرده است. حضور در الزورا میتواند آزمون جدیتری برای سنجش تواناییهای او در فوتبال عراق باشد. ناصر حجازی؛
روایت یک تجربه موفق در فوتبال آسیا
ناصر حجازی دوران مربیگری خود را با استقلال آغاز کرد. او در سال ۱۳۶۱ در نقش بازیکن-مربی، استقلال را به نایبقهرمانی جام باشگاههای تهران رساند و پس از آن نیز در تیمهایی از جمله بانک تجارت و شهرداری کرمان فعالیت کرد. حجازی در ادامه در سال ۱۳۶۶ هدایت محمدان بنگلادش را برعهده گرفت تا تجربه مربیگری خود را در خارج از ایران ادامه دهد و تواناییهای فنیاش را در فضایی متفاوت محک بزند.
حضور حجازی در محمدان با دستاوردهای قابلتوجهی همراه شد، او با این تیم به قهرمانی لیگ بنگلادش رسید و در رقابتهای جام باشگاههای آسیا نیز با شکست پرسپولیس زمینه صعود محمدان به مراحل بالاتر را فراهم کرد. این نتایج نام حجازی را در فوتبال بنگلادش مطرح کرد و جایگاه او را به عنوان یکی از مربیان ایرانی موفق در عرصه بینالمللی تثبیت کرد. حجازی پس از بازگشت به ایران نیز به فعالیت خود ادامه داد و در ادامه دوران مربیگریاش استقلال را به قهرمانی لیگ آزادگان در فصل ۷۷-۱۳۷۶ و نایبقهرمانی جام باشگاههای آسیا در سال ۱۹۹۹ رساند.
تجربه او نشان میدهد که مربیان ایرانی میتوانند با تکیه بر دانش فنی و توانایی سازگاری با شرایط متفاوت، در خارج از کشور نیز به موفقیت دست پیدا کنند. افشین قطبی؛ تجربهای فراتر از مرزهای ایران
افشین قطبی نیز از جمله مربیان ایرانی است که تجربه حضور در چند لیگ خارجی را در کارنامه خود دارد. او پس از قهرمانی با پرسپولیس در لیگ برتر ایران و فعالیت در تیم ملی فوتبال کشورمان، در فوتبال ژاپن و چین نیز به مربیگری پرداخت. قطبی در ژاپن هدایت شیمیزو اسپالس را برعهده داشت و با این تیم به فینال جام اتحادیه ژاپن رسید. او سپس در فوتبال چین فعالیت کرد و با شیجیاژوانگ اور به سوپرلیگ این کشور صعود کرد دستاوردی که از مهمترین موفقیتهای بینالمللی او به شمار میرود.
قطبی در ادامه هدایت ونکوور افسی کانادا را برعهده گرفت و حتی این تیم را به نیمهنهایی جام حذفی کانادا رساند، اما عملکردش در لیگ با دشواریهایی همراه بود و همکاری دو طرف در ژوئیه همان سال پایان یافت. کارنامه قطبی در فوتبال چین و ژاپن نیز حاکی از آن است که او توانسته در عرصه بینالمللی به موفقیتها و دستاوردهای قابلتوجهی دست پیدا کند. حشمت مهاجرانی؛ از قهرمانی آسیا تا مربیگری در فوتبال منطقه
حشمت مهاجرانی از چهرههای شاخص تاریخ مربیگری ایران است که پس از موفقیت در فوتبال ملی، تجربه فعالیت در خارج از کشور را نیز به دست آورد. او در دوران حضورش در تیم ملی ایران، قهرمانی جام ملتهای آسیا در سال ۱۹۷۶ را تجربه کرد و تیم ملی را برای نخستینبار به جام جهانی ۱۹۷۸ رساند. مهاجرانی پس از انقلاب، فعالیت خود را در خارج از ایران ادامه داد و هدایت تیمهایی از جمله الشعب، الشارجه و الاهلی امارات را برعهده گرفت. او همچنین سرمربی تیمهای ملی امارات و عمان شد و به نخستین مربی ایرانی تبدیل شد که علاوه بر تیم ملی ایران، هدایت دو تیم ملی دیگر را در کارنامه داشت.
از این منظر، مهاجرانی یکی از مربیان ایرانی با تجربه گسترده بینالمللی در فوتبال منطقه به شمار میرود. کارنامه مهاجرانی نشان میدهد موفقیت یک مربی لزوماً با تعداد جامهای کسبشده سنجیده نمیشود. او اگرچه در دوران فعالیت خارج از ایران افتخارات باشگاهی شاخصی به دست نیاورد، اما حضور در چند کشور منطقه، هدایت دو تیم ملی دیگر و نقش تأثیرگذارش در فوتبال امارات، تا جایی که از او با عنوان «معمار فوتبال امارات» یاد میشود، جایگاه ویژهای برایش در میان مربیان ایرانی فعال در عرصه بینالمللی رقم زده است.
قهرمانی داخلی، تضمین موفقیت خارجی نیست مرور تجربه این مربیان نشان میدهد که موفقیت در فوتبال ایران میتواند اعتبار حرفهای و فرصت فعالیت در لیگهای خارجی را برای یک سرمربی به همراه داشته باشد، اما تکرار نتایج گذشته به عوامل دیگری نیز وابسته است. ساختار مدیریتی باشگاه، کیفیت بازیکنان، منابع مالی، انتظارات هواداران، تفاوت سبک رقابتها و میزان سازگاری با محیط جدید از جمله عواملی هستند که میتوانند مسیر یک مربی را تغییر دهند. در چنین شرایطی حتی سرمربی با سابقه قهرمانی نیز ممکن است برای تثبیت جایگاه خود با دشواری روبهرو شود.
تجربه ناصر حجازی در بنگلادش، فراز و فرودهای کارنامه افشین قطبی و تجربههای تازهتر فرهاد مجیدی، یحیی گلمحمدی و علیرضا منصوریان هرکدام از زاویهای متفاوت این واقعیت را نشان میدهد که موفقیت در فوتبال داخلی، نقطه شروعی برای حضور در عرصه بینالمللی است، نه تضمینی برای موفقیت در آن. سارا افشار انتهای پیام/
منبع: خبرگزرای برنا


