رفتن به محتوای اصلی
اقتصادیشبکه شرق4 دقیقه مطالعه

صنعت خودرو به نقشه راه ۱۰ ساله توسعه محصول و فناوری نیاز دارد

رئیس پژوهشکده سوخت دانشگاه تهران با تأکید بر ضرورت تدوین نقشه راه بلندمدت برای صنعت خودرو، توسعه فناوری و عبور از داخلی‌سازی صرف قطعات را مستلزم شکل‌گیری یک اکوسیستم مشترک میان خودروسازان، دانشگاه‌ها، شرکت‌های دانش‌بنیان و قطعه‌سازان دانست و گفت: صنعت خودرو…

رئیس پژوهشکده سوخت دانشگاه تهران با تأکید بر ضرورت تدوین نقشه راه بلندمدت برای صنعت خودرو، توسعه فناوری و عبور از داخلی‌سازی صرف قطعات را مستلزم شکل‌گیری یک اکوسیستم مشترک میان خودروسازان، دانشگاه‌ها، شرکت‌های دانش‌بنیان و قطعه‌سازان دانست و گفت: صنعت خودرو برای دستیابی به رقابت‌پذیری پایدار، به برنامه‌ای منسجم و حداقل ۱۰ ساله در حوزه توسعه محصول و فناوری نیاز دارد.

وحید اصفهانیان، رئیس پژوهشکده سوخت دانشگاه تهران، در میزگرد بررسی مزیت‌های توسعه محصول برای صنعت خودرو و مشتریان، با اشاره به شدت رقابت در صنعت خودروی جهان و پیچیدگی استانداردهای بین‌المللی اظهار کرد: حیات و بقای صنعت خودرو به توسعه مستمر محصول وابسته است، اما در کشور هنوز نقشه راه مشخص و منسجمی برای توسعه محصول وجود ندارد و بخش قابل‌توجهی از فعالیت‌ها به‌صورت پراکنده و جزیره‌ای انجام می‌شود.

وی افزود: باید مشخص باشد صنعت خودرو در یک افق بلندمدت، برای مثال در قالب برنامه‌ای ۱۰ ساله، به چه جایگاهی می‌خواهد برسد و چه محصولات و فناوری‌هایی را باید توسعه دهد.

به گفته اصفهانیان، تحقق چنین هدفی مستلزم آن است که پروژه‌های کلان به طرح‌های مشخص، قابل اجرا و دارای تقسیم کار روشن تبدیل شوند و دانشگاه‌ها، شرکت‌های دانش‌بنیان و قطعه‌سازان در اجرای آنها مشارکت داشته باشند.

ضرورت شکل‌گیری اکوسیستم مشترک توسعه فناوری

رئیس پژوهشکده سوخت دانشگاه تهران با تأکید بر ضرورت ایجاد ساختاری منسجم برای همکاری بازیگران صنعت خودرو تصریح کرد: مراکز تحقیق و توسعه خودروسازان، دانشگاه‌ها، شرکت‌های دانش‌بنیان و قطعه‌سازان باید در قالب یک اکوسیستم مشترک با یکدیگر همکاری کنند.

وی یکی از راهکارهای عملی در این زمینه را شناسایی و اعلام منظم نیازهای فناورانه خودروسازان دانست و گفت: خودروسازان می‌توانند هر سال فهرستی از مسائل و نیازهای فناورانه خود را در اختیار دانشگاه‌ها قرار دهند تا دانشجویان کارشناسی ارشد و دکتری روی مسائل واقعی صنعت کار کنند و از حمایت‌های مالی و پژوهشی برخوردار شوند.

به گفته وی، این رویکرد می‌تواند فاصله میان فعالیت‌های دانشگاهی و نیازهای واقعی صنعت را کاهش دهد و ظرفیت علمی کشور را در مسیر حل مسائل فناورانه به کار گیرد.

تحریم؛ فرصتی برای مستندسازی و تکمیل دانش فنی

اصفهانیان با اشاره به محدودیت‌های ناشی از تحریم و شرایط اقتصادی کشور اظهار کرد: با وجود دشواری‌های موجود، می‌توان این شرایط را به فرصتی برای گردآوری، مستندسازی و تکمیل دانش فنی موجود در کشور تبدیل کرد.

وی افزود: اکنون زمان مناسبی است که تجربیات و دانش انباشته‌شده در صنعت و دانشگاه جمع‌آوری و مستند شود تا نسل آینده متخصصان نیز بتوانند از این سرمایه علمی و فنی استفاده کنند.

تفاوت داخلی‌سازی قطعه با بومی‌سازی فناوری

رئیس پژوهشکده سوخت دانشگاه تهران در ادامه با تفکیک دو مفهوم داخلی‌سازی و بومی‌سازی فناوری تأکید کرد: تولید داخلی یک قطعه الزاماً به معنای برخورداری از فناوری تولید آن نیست.

وی توضیح داد: بومی‌سازی واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که دانش طراحی، مهندسی، ساخت، آزمون و توسعه محصول در داخل کشور شکل بگیرد و امکان ارتقا و تکمیل فناوری نیز وجود داشته باشد.

این تفکیک از آن جهت اهمیت دارد که توسعه پایدار صنعت خودرو صرفاً با افزایش سهم ساخت داخل محقق نمی‌شود، بلکه باید توانایی طراحی و توسعه فناوری نیز در داخل کشور ایجاد شود.

پلتفرم‌های مشترک؛ راهکاری برای کاهش هزینه‌های توسعه محصول

اصفهانیان همچنین توسعه پلتفرم‌های مشترک را یکی از مسیرهای افزایش بهره‌وری در صنعت خودرو دانست و گفت: اگر خودروسازان کشور بتوانند در توسعه پلتفرم‌های مشترک و فناوری‌های پایه همکاری کنند، بسیاری از هزینه‌ها و فعالیت‌های تکراری کاهش پیدا می‌کند.

به گفته وی، تجمیع ظرفیت‌ها در توسعه فناوری‌های پایه می‌تواند منابع بیشتری را برای طراحی و تولید محصولات جدید در اختیار صنعت خودرو قرار دهد.

خریدهای دولتی؛ فرصتی برای انتقال فناوری و توسعه تولید داخلی

رئیس پژوهشکده سوخت دانشگاه تهران در بخش دیگری از سخنان خود به ظرفیت خریدهای بزرگ دولتی برای توسعه فناوری داخلی اشاره کرد و واردات اتوبوس‌های برقی را نمونه‌ای از این فرصت‌ها دانست.

وی اظهار کرد: خریدهای بزرگ دولتی، از جمله سفارش اتوبوس‌های برقی، می‌تواند به فرصتی برای شکل‌گیری و توسعه صنعت داخلی تبدیل شود.

اصفهانیان افزود: به‌جای آنکه تمام نیاز کشور از طریق واردات تأمین شود، می‌توان برنامه‌ای مرحله‌ای تعریف کرد که در آن بخشی از محصولات در ابتدا وارد شوند، اما هم‌زمان انتقال فناوری و مشارکت تولیدکنندگان داخلی نیز در دستور کار قرار گیرد.

وی تأکید کرد: با اجرای چنین برنامه‌ای می‌توان طی سه تا چهار سال، سهم ساخت داخل را افزایش داد و زمینه دستیابی کشور به توان طراحی و تولید اتوبوس برقی را فراهم کرد.

رئیس پژوهشکده سوخت دانشگاه تهران در پایان خاطرنشان کرد: ظرفیت علمی دانشگاه‌ها، نیروی انسانی متخصص و دانش موجود در شرکت‌های داخلی، سرمایه‌ای مهم برای توسعه صنعت خودرو محسوب می‌شود؛ اما بهره‌برداری از این ظرفیت بدون برنامه‌ریزی و مشارکت زنجیره تأمین امکان‌پذیر نیست.

وی تأکید کرد: تا زمانی که قطعه‌سازان و تأمین‌کنندگان به‌صورت جدی وارد فرایند توسعه محصول نشوند، نمی‌توان انتظار داشت صنعت خودرو به جایگاه مطلوبی در حوزه توسعه فناوری و رقابت‌پذیری جهانی دست پیدا کند.

منبع: شبکه شرق

منبع خبرشبکه شرق
نمای زنده فرهاببه‌روزرسانی 23:48
196,146مطلب نمایه‌شده
166,348موضوع و برچسب
30منبع خبری
14حوزه موضوعی