رفتن به محتوای اصلی
اقتصادیخبرآنلاین6 دقیقه مطالعه

لاس‌وگاس در دهه ۱۹۹۰ به روایت عکس‌های قدیمی

لاس‌وگاس در دهه ۱۹۹۰ با موجی از ساخت هتل‌های عظیم، کازینوهای موضوعی و مراکز تفریحی، چهره‌ای تازه پیدا کرد؛ دورانی که این شهر کویری با جاذبه‌هایی چون هتل‌های لوکس، نمایش‌های پرزرق‌وبرق، شهربازی‌ها و بوفه‌های ارزان‌قیمت، گردشگران بیشتری را جذب می‌کرد.

لاس‌وگاس در دهه ۱۹۹۰ با موجی از ساخت هتل‌های عظیم، کازینوهای موضوعی و مراکز تفریحی، چهره‌ای تازه پیدا کرد؛ دورانی که این شهر کویری با جاذبه‌هایی چون هتل‌های لوکس، نمایش‌های پرزرق‌وبرق، شهربازی‌ها و بوفه‌های ارزان‌قیمت، گردشگران بیشتری را جذب می‌کرد. مجموعه‌ای از تصاویر تاریخی، تحولات معماری، زندگی شبانه و حال‌وهوای خیابان‌های لاس‌وگاس را در این دهه به تصویر می‌کشد.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ لاس‌وگاس در دهه ۱۹۹۰ شهری در حال تجربه‌ یک دگرگونی بزرگ بود. بلوار «استریپ» (The Strip) گسترش می‌یافت، بناهای شاخص قدیمی جای خود را به مجتمع‌های تفریحی-اقامتی عظیم و جدید می‌دادند و صاحبان کازینوها برای ساخت جاذبه‌هایی بزرگ‌تر و پرزرق‌وبرق‌تر با یکدیگر رقابت می‌کردند. قلعه‌های قرون‌وسطایی، اهرام مصر، کشتی‌های دزدان دریایی و نمونه‌های مینیاتوری از خط افق شهرها، کم‌کم در امتداد این بزرگراه کویری پدیدار شدند.

سالن‌های قمار آشنا و خیابان‌های غرق در نور نئون همچنان پابرجا بودند، اما چهره تازه‌ای از لاس‌وگاس در حال شکل‌گیری بود؛ شهری پر از هتل‌های موضوعی (تم‌دار)، نمایش‌های تماشایی، بوفه‌های ارزان‌قیمت و سرگرمی‌هایی برای بازدیدکنندگان در تمام سنین.

برای بسیاری از مردم، آن دوران زمان هیجان‌انگیزی برای سفر به این شهر بود، چراکه به نظر می‌رسید در هر گوشه‌ای مکان تازه‌ای در حال گشایش است. این تغییر در سال ۱۹۹۰، زمانی که هتل «اکس‌کالیبور» (Excalibur) با برج‌های قلعه‌ای، پل متحرک و حال‌وهوای قرون‌ وسطایی افتتاح شد، به‌خوبی به چشم می‌آمد.

طراحی فانتزی و سرگرم‌کننده آن، بازتابی از تلاش صنعت کازینوداری برای گسترش جذابیت شهر برای خانواده‌ها بود. در سال ۱۹۹۳، شتاب این تحولات بیشتر شد.

هتل «لوکسور» (Luxor) به شکل یک هرم غول‌پیکر از شیشه سیاه به همراه مجسمه عظیم ابوالهول سر برآورد، و در همین حال «ترژر آیلند» (جزیره گنج) تم دزدان دریایی و نمایش تماشایی نبرد در فضای باز را معرفی کرد.

هتل «ام‌جی‌ام گرند» (MGM Grand) در دسامبر همان سال با ۵۰۰۵ اتاق و یک شهربازی وسیع افتتاح شد و برای مدت کوتاهی عنوان بزرگ‌ترین هتل جهان را به خود اختصاص داد.

این تفرجگاه‌ها به خودی خود جاذبه‌هایی گردشگری به شمار می‌رفتند و به گونه‌ای طراحی شده بودند که مهمانان را بدون نیاز به خروج از محوطه هتل سرگرم نگه دارند.

رونق ساخت‌وساز در نیمه دوم این دهه نیز ادامه یافت. برج «استراتوسفر» (Stratosphere) در سال ۱۹۹۶ افتتاح شد و نماد شاخص جدیدی را به انتهای شمالی بلوار استریپ افزود.

پس از آن، هتل «نیویورک-نیویورک» در سال ۱۹۹۷ با نمونه‌ای مینیاتوری از آسمان‌خراش‌های منهتن و ترن هوایی‌ای که به دور ساختمان‌هایش می‌پیچید، گشایش یافت.

در سال ۱۹۹۸، هتل «بلاژیو» (Bellagio) با رویکردی ظریف‌تر و مجلل‌تر افتتاح شد و معماری الهام‌گرفته از ایتالیا، رستوران‌های سطح بالا، فروشگاه‌های لوکس و دریاچه مشهور خود را به بلوار استریپ آورد.

در سال ۱۹۹۹، هتل‌های «مندلی بی» (Mandalay Bay)، «ونیشین» (The Venetian) و «پاریس لاس‌وگاس» خط افق شهر را بیش از پیش تغییر دادند. با فرارسیدن پایان این دهه، بلوار استریپ به ویترینی از شگفتی‌ها و مناظر خیره‌کننده تبدیل شده بود.

با این حال، لاس‌وگاس برای گردشگران عادی همچنان می‌توانست به طرز شگفت‌انگیزی مقرون‌به‌صرفه باشد. این شهر سنت دیرینه‌ای در ارائه اتاق‌ها، غذاها و سرگرمی‌های ارزان‌قیمت برای جذب مهمانان و ترغیب آن‌ها به قمار داشت.

در سال ۱۹۹۱، اتاق‌های برخی از هتل‌های استریپ برای روزهای میانی هفته با قیمتی حدود ۲۰ دلار تبلیغ می‌شدند و بازدیدکنندگان مرکز شهر (داون‌تاون) نیز می‌توانستند بوفه‌های غذایی فوق‌العاده ارزانی پیدا کنند.

یک گزارش گردشگری در سال ۱۹۹۴، قیمت یک اتاق استاندارد در هتل لوکسور را در روزهای کم‌مسافر از ۵۹ دلار و بوفه شام آن را حدود ۱۰ دلار ثبت کرده بود. حتی در سال ۱۹۹۷ نیز پیشنهادهای ویژه شامل اتاق‌های هتل با قیمت ۳۹ دلار یا کمتر، بوفه‌های زیر ۷ دلار و بلیت نمایش‌ها با قیمت‌های مناسب می‌شد.

هزینه‌ها بسته به فصل و هتل متفاوت بود، اما اتاق‌های تخفیف‌دار، وعده‌های غذایی به سبک بوفه آزاد (هرچقدر می‌توانید بخورید) و سرگرمی‌های کم‌هزینه، سفر به وگاس را برای بسیاری از مسافران دست‌یافتنی می‌کرد.

فراتر از سالن‌های کازینو نیز تفریحات فراوانی وجود داشت. بازدیدکنندگان می‌توانستند پس از تاریکی هوا فوران آتشفشان هتل «میراژ» (Mirage) را تماشا کنند، شاهد نبرد دزدان دریایی در بیرون هتل ترژر آیلند باشند، سوار وسایل بازی در شهربازی ماجراجویی‌های ام‌جی‌ام گرند شوند یا در مرکز خرید «فوروم شاپس» در هتل «سیزرز پالاس» (Caesars Palace) گشت‌وگذار کنند.

تقویم برنامه‌های سرگرمی نیز به همان اندازه متنوع بود. نمایش پرجزئیات شعبده‌بازی و حیوانات «زیگفرید و روی» (Siegfried & Roy) در هتل میراژ، یکی از شاخص‌ترین جاذبه‌های شهر به شمار می‌رفت.

گروه «سیرک دو سولی» (Cirque du Soleil) با نمایش «میستر» (Mystère) که نخستین بار در سال ۱۹۹۳ در ترژر آیلند به روی صحنه رفت، سبک تازه‌ای از نمایش‌های باشکوه تئاتری را به استریپ آورد.

نمایش‌های سنتی‌تر همچون «جوبیلی!» (!Jubilee)، «فولی برژر» (Folies Bergère) و «اسپلش» (Splash) همچنان تماشاگران را به خود جذب می‌کردند، در حالی که «استارلایت اکسپرس» (Starlight Express) یک تئاتر موزیکال پرانرژی را که با کفش‌های اسکیت اجرا می‌شد، به این مجموعه افزود.

علاوه بر این‌ها، اجراهای ستارگان سرشناس، برنامه‌های کمدی، موسیقی زنده، سالن‌های پذیرایی (لانژها) و کلوب‌های شبانه نیز برقرار بود.

این دهه جایگاه برجسته‌ای به لاس‌وگاس بر پرده سینما بخشید. فیلم‌هایی همچون ماه عسل در وگاس (۱۹۹۲)، پیشنهاد بی‌شرمانه (۱۹۹۳)، کازینو (۱۹۹۵)، دختران نمایش (۱۹۹۵) و ترک لاس‌وگاس (۱۹۹۵)، از این شهر فراتر از یک پس‌زمینه ساده بهره بردند.

این آثار وجوه گوناگون هویت شهر را، از رؤیای پرزرق‌وبرق تفرجگاه‌های لوکس گرفته تا دنیای تاریک‌تر قمار و افراط‌گری، بازتاب دادند.

فیلم تعطیلات در وگاس (۱۹۹۷) جاذبه‌های این شهر را به یک زمین بازی کمدی تبدیل کرد و باعث شد خیابان‌های غرق در نئون و کازینوهای آن در سراسر جهان شناخته شوند.

با وجود تمام جاذبه‌های جدید و بازاریابی‌های خانواده‌پسند، لاس‌وگاس هرگز از یک تفریحگاه مخصوص بزرگسالان بودن دست نکشید.

قمار همچنان در قلب کسب‌وکار شهر قرار داشت، کازینوها به صورت شبانه‌روزی باز بودند و زندگی شبانه تا ساعات اولیه بامداد ادامه می‌یافت.

تفاوت این‌جا بود که بازدیدکنندگان اکنون می‌توانستند تمام تعطیلات خود را حول محور یک هتل-تفریحگاه، یک نمایش، یک وعده غذایی یا یک جاذبه تماشایی برنامه‌ریزی کنند؛ چه وقت زیادی را پای میزهای قمار می‌گذراندند و چه نمی‌گذراندند…

این تصاویر شهری در حال گذار را ثبت کرده‌اند؛ دورانی که تابلوهای نئونی آشنا در کنار ابرتفریحگاه‌های تازه‌ساخت قد علم کرده بودند، جمعیت پیاده‌روها را پر می‌کرد و به نظر می‌رسید هر مجموعه جدیدی عزم خود را جزم کرده است تا روی دست قبلی بلند شود.

آن دوران، دهه معماری‌های جسورانه، نورهای درخشان، بوفه‌های ارزان‌قیمت، سرگرمی‌های به‌یادماندنی و بلوار استریپی بود که با فرارسیدن دهه ۲۰۰۰، چهره‌ای به‌مراتب متفاوت پیدا کرده بود.

منبع: rarehistoricalphotos

منبع: خبرآنلاین

منبع خبرخبرآنلاین
نمای زنده فرهاببه‌روزرسانی 17:13
195,146مطلب نمایه‌شده
165,319موضوع و برچسب
30منبع خبری
14حوزه موضوعی