انگار قرار نیست زنان حتی درباره مطالبات و نیازهای خودشان تصمیم بگیرند، چرا که همیشه کسانی هستند که گویی بهتر از خودشان میدانند چه چیزی برایشان اولویت دارد و چه چیزی ندارد! این بار هم نوبت به زهره لاجوردی، عضو کمیسیون اجتماعی رسیده تا درباره یکی از مطالبات زنان اظهارنظر کند و به آنان یادآوری کند موتورسواری اولویت اصلیشان نیست.
اما سؤال اینجاست که خانم نماینده بر اساس کدام نظرسنجی و کدام شناخت از جامعه زنان به چنین نتیجهای رسیدهاند؟ آیا از زنانی که هر روز در خیابانهای تهران، با موتورسیکلت تردد میکنند، پرسیدهاند که چه چیزی برایشان اولویت دارد؟ یا قرار است باز هم نمایندگان مجلس به جای زنان تصمیم بگیرند و از طرف آنها سخن بگویند؟
انگار خانم لاجوردی خبر ندارند که موتورسواری زنان دیگر یک مطالبه صرفاً نظری یا موضوعی محدود به بحثهای رسانهای نیست. زنان بسیاری در شهرهای مختلف کشور از موتورسیکلت استفاده میکنند؛ زنانی که در نبود قانونی روشن و امکان دریافت گواهینامه، ناچارند بدون برخورداری از حمایتهای قانونی لازم در خیابان تردد کنند. همین وضعیت میتواند در صورت بروز تصادف، حتی برای زنی که مقصر حادثه نیست، مشکلات حقوقی و بیمهای جدی ایجاد کند.
بنابراین مسئله فقط صدور یک گواهینامه نیست؛ مسئله به رسمیت شناختن واقعیتی است که جامعه مدتهاست با آن مواجه شده، اما برخی از نهادهای قانونگذار هنوز برای آن راهحل روشنی پیدا نکردند و خبری هم از به سرانجام رسیدن لایحه دولت نیست.
همچنین، لاجوردی که با باشگاه خبرنگاران جوان گفتوگو کرده، مشکلات معیشتی زنان و بهویژه زنان سرپرست خانوار را به میان کشیده تا بگوید چرا موتورسواری اولویت اصلی آنها نیست. اما سؤال اینجاست که آیا قرار است تا زمانی که اقتصاد کشور از وضعیت بحرانی خارج نشده، سایر مطالبات اجتماعی به حاشیه رانده شوند؟
اقتصاد ایران سالهاست با مشکلات ساختاری و معیشتی دستوپنجه نرم میکند. با این منطق، آیا باید تا زمان حل تمام مشکلات اقتصادی، درباره حقوق اجتماعی و حتی اولیه زنان سکوت کرد؟ مگر مطالبات اقتصادی و اجتماعی الزاماً در برابر یکدیگر قرار دارند که برای پرداختن به یکی، دیگری باید کنار گذاشته شود؟ اتفاقاً یکی از وظایف نمایندگان مجلس این است که همزمان به مسائل مختلف جامعه پاسخ دهند، نه اینکه با ارجاع هر مطالبهای به مشکلات اقتصادی، صورت مسئله را پاک کنند.
اما بخش قابل تأملتر گفتههای خانم لاجوردی، جایی است که از امنیت زنان و ضرورت توجه به نحوه پوشش آنها سخن میگوید. ظاهراً نگرانی درباره امنیت زنان فقط زمانی پررنگ میشود که قرار است درباره امکان موتورسواری آنها تصمیمگیری شود. در چنین شرایطی، خانم نماینده پیشنهاد طراحی وسیله نقلیهای کوچکتر و مناسبتر برای زنان را هم مطرح میکند؛ گویی به جای آنکه حق انتخاب زنان به رسمیت شناخته شود، باید وسیلهای متناسب با ملاحظات دیگران برایشان طراحی کرد!
اگر امنیت زنان واقعاً دغدغه جدی نمایندگان مجلس است، بد نیست نگاهی هم به وضعیت قوانین حمایتی در برابر خشونت علیه زنان داشته باشند. سالهاست موضوع تأمین امنیت زنان در برابر خشونت، آزار و حتی قتل در دستور کار قانونگذاری قرار گرفته و هر بار که یک قتل وحشتناک یک زن از سوی مردان خانوادهاش رخ میدهد، نقل مصاحبههای نمایندگان و مسئولان میشود و سپس فراموش میشود، مانند لایحه تأمین امنیت زنان که سالهاست میان دولتها و مجلسهای مختلف پاسکاری شده و به هیچ سرانجامی نرسیده است.
زنانی که قربانی خشونت میشوند، به حمایت قانونی و سازوکارهای مؤثر برای پیشگیری از تکرار چنین حوادثی نیاز دارند؛ نه اینکه امنیتشان صرفاً بهانهای برای محدودکردن انتخابهای اجتماعیشان شود.
نمیتوان از یک طرف درباره امنیت زنان ابراز نگرانی کرد و از طرف دیگر، در برابر مطالبات آنها برای برخورداری از حقوق برابر و انتخاب آزادانه، مانعتراشی کرد. امنیت، مفهومی نیست که بتوان آن را به انتخاب نوع وسیله نقلیه تقلیل داد.
از همین رو، بد نیست خطاب به خانم لاجوردی گفت که زنان ایرانی هم مشکلات اقتصادی را میشناسند، هم با دشواریهای زندگی روزمره مواجهاند و هم بهتر از هر کسی میدانند چه چیزی برای زندگیشان اولویت دارد. آنها برای مطالبه حقوق اجتماعیشان نیازی به قیم ندارند و شاید بهتر باشد به جای تعیین اولویت برای زنان، به مطالبات واقعی آنها گوش دهید. مطالباتی که نه با پررنگ شدن مشکلات اقتصادی از بین میروند و نه با پشت گوش انداختن آنها به بهانه مسائل مهمتر، بیاهمیت میشوند!
منبع: خبرآنلاین


