جوان آنلاین: تیم ملی ایران عصر امروز در دومین بازی تورنمنت چهارجانبه بصره، به مصاف عراق میرود. دیداری که برای قلعهنویی و شاگردانش صرفاً یک جدال سنتی و دوستانه نیست، بلکه آزمونی جدیتر با حریفی است که هم از نظر فنی دشوارتر بهشمار میرود و هم نسبت به دو تیم دیگر با شرایطی متفاوت وارد زمین میشود. ایران با میدان دادن به جوانترها در این اردو همچنان در پی ارزیابی مهرههای جدید است و عراق پس از توقف برابر لبنان در تلاش برای بازسازی تصویر خود. این نخستین بار است که بازیکنان جوان فوتبال ایران فرصتی فراتر از حضور در فهرست تیم ملی نصیبشان شده است.
قلعهنویی در این فیفادی بخشی از ترکیب تیم ملی را به بازیکنان جوان و کمتجربه سپرده است. تصمیمی که ارزش آن، نه با تعداد دعوتشدهها، بلکه با میزان فرصت بازی و کیفیت عملکردشان سنجیده میشود. بازی با فلسطین نخستین بخش این ارزیابی بود و مصاف با عراق، جدیدترین آزمون. البته یاران قلعهنویی بازی نخست را با برتری پشت سر گذاشتند، اما پیروزی مقابل فلسطین نتوانست نقاط ضعف ایران را نشان دهد، بهطوریکه در آستانه بازی با عراق این سؤال مطرح است که ایران در شرایط برابر و مقابل دفاعی منظم تا چه اندازه توانایی خلق موقعیت باکیفیت را دارد؟
سؤالی که بیشک در پایان مصاف دشوار عصر امروز برابر عراق میتوان تا حد زیادی به پاسخ آن رسید. عراق در نخستین دیدار تورنمنت بصره برابر لبنان به تساوی بدون گل رضایت داد. نتیجهای که ضعف این تیم در تبدیل مالکیت به موقعیتهای تعیینکننده را به رخ کشید. فاصله میان خطوط، ناهماهنگی در حمله و همچنین تصمیماتی، چون استفاده از ابراهیم بایش در دفاع راست، محورهای انتقاد به عملکرد عراق و سرمربی آن بود. البته نباید عراق را با همان ترکیب و رویکرد مقابل لبنان تصور کرد. درباره تصمیم آرنولد برای بازی با ایران دو روایت متفاوت منتشر شده است؛
یک روایت از استفاده بیشتر از بازیکنان اصلی و باتجربه میگوید و روایت دیگر بر ادامه فرصتدهی به جوانها تأکید دارد. همین مسئله پیشبینی ترکیب و تاکتیک میزبان را دشوار میکند، خصوصاً که ادامه حضور آرنولد پس از تساوی برابر لبنان چندان مشخص نیست. مسئلهای که حساسیت بازی را دوچندان میکند. دیداری که نقش مؤثری در ارزیابی عملکرد او و همچنین ادامه حضورش روی نیمکت عراق دارد. عبدالوهاب ابوالهیل، ملیپوش سابق عراق، قدرت بدنی و ضربات ایستگاهی ایران را مهمترین تهدید برای تیم ملی کشورش میخواند.
صدالبته که در مقابل، برتری خط میانی عراق در حفظ توپ، مهارت فردی و پاسهای کوتاه را برجسته کرده است. این ارزیابی با تصویری که از دو تیم در بازی نخست به دست آمد، همخوانی دارد. ایران میتواند با استفاده از توان فیزیکی، ارسالها و حضور در محوطه جریمه خطرساز شود. عراق نیز در صورت در اختیار گرفتن مرکز زمین، با بازیکنان تکنیکی خود به دنبال شکستن خطوط و تغییر ریتم بازی خواهد بود. برای ایران، بستن مسیر پاس به هافبکهای خلاق عراق و جلوگیری از چرخش آزاد توپ در میانه میدان اهمیت زیادی دارد.
در سوی دیگر، استفاده از فضای پشت مدافعان کناری میزبان و بردن بازی به سمت توپهای دوم میتواند راهی برای انتقال سریع از دفاع به حمله باشد. ضربات ایستگاهی نیز همانگونه که ابوالهیل هشدار داده، فرصت خوبی برای یاران قلعهنویی است جهت گلزنی. البته به شرط آنکه ارسالها با تحرک و زمانبندی مناسب بازیکنان داخل محوطه همراه شود. یکی از نکات جالب توجه این بازی، میل و اشتیاق سردار آزمون به گلزنی مقابل عراق است. آزمون آخرین بار در سال ۲۰۱۵ مقابل عراق گلزنی کرده و حالا پس از ۱۱ سال، بار دیگر در پی تکرار آن خاطره است.
در تاریخ تقابل دو تیم، ایران با ۱۸ پیروزی، شش باخت و هفت مساوی دست بالا را دارد. اهمیت بازی با عراق صرفاً به کسب نتیجه و ادامه برتری تاریخی مقابل این تیم محدود نمیشود. در واقع این دیدار فرصتی است برای جوانترها که نشان دهند برابر حریفی با کیفیت فنی و فشار محیطی بیشتر، تا چه اندازه میتوانند ایستادگی و مقاومت کنند و در سطح تیم ملی دوام بیاورند. اگر بازی با فلسطین آغاز ارزیابی جوانان دعوتشده به تیم ملی بود، مصاف با عراق میتواند محک جدیتری برای سنجش ظرفیت این نسل و میزان آمادگی آنها برای گرفتن سهمی واقعی در ترکیب تیم ملی باشد.
منبع: جوان آنلاین


