امام علی(ع) در تبیین جایگاه تقوا، آن را فراتر از توشهای برای سفر آخرت معرفی میکند و از آثار عمیق آن در زندگی انسان میگوید؛ تقوا از نگاه آن حضرت، درمان دردهای قلب، روشنیبخش تاریکیهای دل، پاککننده آلودگیهای جان و پناهگاهی امن در برابر لغزشها و اضطرابهای درونی است.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، انسان در سفر از عالم خاک به سوی لقاءالله، به توشهای فراتر از اندوختههای مادی نیاز دارد؛ توشهای که قرآن کریم آن را «تقوا» معرفی میکند. امام علی(ع) نیز تقوا را دستگیرهای محکم، پناهگاهی امن و درمانی برای دردهای درونی انسان میداند؛ حقیقتی که نهتنها مسیر آخرت، بلکه زندگی دنیوی انسان را نیز روشن میکند.
تقوا؛ بهترین زاد و توشه سفر آخرت
انسان مسافری است که حرکت خود را از عالم خاک آغاز میکند و سرانجام به سوی پروردگار خویش میرود. قرآن کریم این حقیقت را چنین بیان میکند: «یا أَیُّهَا الْإِنْسانُ إِنَّکَ کادِحٌ إِلی رَبِّکَ کَدْحاً فَمُلاقیهِ»؛ ای انسان، تو با تلاش و رنج به سوی پروردگارت در حرکتی و سرانجام او را ملاقات خواهی کرد.
هر مسافری برای پیمودن مسیر خود به زاد و توشه نیاز دارد، اما این توشه باید متناسب با مقصد و شرایط سفر باشد. همانگونه که سفر طولانی، زمستانی یا خارجی به امکانات خاص خود نیاز دارد، سفر آخرت نیز توشهای متفاوت از اندوختههای مادی دنیا میطلبد.
از همین رو، قرآن کریم انسان را به فراهم کردن زاد و توشه سفارش میکند و بهترین توشه این مسیر را تقوا میداند: «وَتَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَیْرَ الزَّادِ التَّقْوی»؛ توشه برگیرید که بهترین توشه، تقواست.
تقوا؛ دستگیره محکم و پناهگاه امن الهی
امام علی(ع) در توصیف جایگاه تقوا، آن را دستاویزی استوار و پناهگاهی نفوذناپذیر معرفی میکند و میفرماید:
«فَاعْتَصِمُوا بِتَقْوَی اللَّهِ فَإِنَّ لَهَا حَبْلًا وَثِیقًا عُرْوَتُهُ وَمَعْقِلًا مَنِیعًا ذِرْوَتُهُ».
به تقوای الهی چنگ زنید؛ زیرا ریسمان آن دستگیرهای محکم دارد و پناهگاه آن استوار و نفوذناپذیر است.
این تعبیر نشان میدهد که تقوا تنها مجموعهای از توصیههای اخلاقی نیست، بلکه تکیهگاهی مطمئن برای انسان در مسیر بندگی و مواجهه با دشواریهای زندگی است؛ عاملی که او را از لغزشها و آسیبهای معنوی حفظ میکند.
تقوا؛ درمان دردهای قلب و روشناییبخش جان
امام علی(ع) در ادامه، به آثار عمیق تقوا در وجود انسان اشاره میکند و آن را درمانی برای بیماریهای درونی میداند:
«فَإِنَّ تَقْوَی اللَّهِ دَوَاءُ دَاءِ قُلُوبِکُمْ وَبَصَرُ عَمَی أَفْئِدَتِکُمْ وَشِفَاءُ مَرَضِ أَجْسَادِکُمْ…».
بر اساس این بیان، تقوای الهی داروی دردهای قلب، بیناییبخش دلهای نابینا، شفابخش بیماریها، اصلاحکننده تباهیهای درون و پاککننده آلودگیهای جان است. همچنین تاریکی دیدگان را میزداید، انسان را از اضطراب و هراس ایمن میکند و روشنیبخش تاریکیهای وجود اوست.
بنابراین، تقوا تنها توشهای برای سفر آخرت نیست؛ بلکه در همین زندگی دنیوی نیز به انسان بینش، آرامش و پاکی درونی میبخشد و او را برای پیمودن مسیر بندگی و رسیدن به لقاءالله آماده میکند.
منبع: کتاب ادب فنای مقربان، جلد اول، صفحات ۴۰۹ تا ۴۱۵.
منبع: خبرآنلاین


