رفتن به محتوای اصلی
سیاسیخبرآنلاین13 دقیقه مطالعه

معاون سابق قرارگاه مرکزی خاتم: آقا با انتقال به پناهگاهی در جای دیگر موافق نبودند/ دشمن با استفاده از عوامل نفوذی و امکاناتش اقدامات خود را پیش می‌برد

محمدجعفر اسدی معاون سابق بازرسی قرارگاه مرکزی خاتم گفت: برخی تصور می‌کنند تنها راه دسترسی دشمن، تلفن همراه افراد است؛ در حالی که تلفن‌های همراه یکی از دریچه‌هایی هستند که دشمن از طریق آنها می‌تواند ما را رصد کند. دریچه دوم، دوربین‌هایی هستند که در مسیرها و…

محمدجعفر اسدی معاون سابق بازرسی قرارگاه مرکزی خاتم گفت: برخی تصور می‌کنند تنها راه دسترسی دشمن، تلفن همراه افراد است؛ در حالی که تلفن‌های همراه یکی از دریچه‌هایی هستند که دشمن از طریق آنها می‌تواند ما را رصد کند. دریچه دوم، دوربین‌هایی هستند که در مسیرها و نقاط مختلف نصب شده‌اند. همان‌طور که نیروی انتظامی از طریق دوربین‌ها نظارت می‌کند، شهرداری، فروشگاه‌ها و حتی منازل نیز از این امکانات استفاده می‌کنند.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، سردار محمدجعفر اسدی درباره آغاز جنگ دوازده‌روزه و تحلیل‌هایی که پیش از آن مطرح بود تا آغاز نبرد سوم، حمله به بیت رهبری و شهادت برادرش، شهید محمدصالح اسدی گفتگویی انجام داده ایست،

بنابر روایت دفاع پرس، گفتگوی او را در ادامه می خوانید؛

به جنگ دوازده‌روزه بپردازیم. شما و محل سکونتتان نیز در موج نخست حملات رژیم صهیونیستی هدف قرار گرفتید. از آن سحرگاه و لحظات نخست حمله برایمان بگویید. تا جایی که به خاطر دارم، حتی خبر شهادت شما نیز منتشر شده بود.

در آستانه آغاز جنگ دوازده‌روزه، دو موضوع مطرح بود: یکی بحث اطلاعاتی و دیگری بحث تحلیلی. تحلیلگران معتقد بودند که یکشنبه موعد مذاکره است و مسئولان ما نیز پذیرفته بودند که در مذاکرات شرکت کنند. شهید بزرگوار، شهید رشید، اعتقاد داشت که آمریکایی‌ها قطعاً در جریان این مذاکرات ما را به بن‌بست می‌کشانند و پس از آن جنگ را آغاز می‌کنند.

اما نیروهای اطلاعاتی معتقد بودند که حمله پیش از مذاکره آغاز خواهد شد. شهید رشید بر این باور بود که آمریکایی‌ها برای منطقی جلوه‌دادن اقدام خود، اعلام خواهند کرد که ما خواهان مذاکره بودیم، اما طرف مقابل زیر بار مذاکره نرفت و به همین دلیل جنگ را آغاز کردیم.

با وجود اینکه نیروهای اطلاعاتی گزارش می‌دادند همه مقدمات و آمادگی‌های دشمن به‌طور کامل فراهم شده و احتمال آغاز حمله در هر لحظه وجود دارد، تصور نمی‌شد که حمله به این سرعت آغاز شود. شب جمعه اعلام کردند که دشمن همان شب حمله را آغاز خواهد کرد؛ با این حال، تحلیل غالب این بود که آنها می‌خواهند با استفاده از فرصت مذاکرات، ما را تا لبه پرتگاه پیش ببرند تا در جریان مذاکره امتیاز بگیرند.

حمله چگونه آغاز شد و در نخستین ساعات آن چه اتفاقی برای شما و خانواده‌تان افتاد؟

حمله آغاز شد. قرار بود صبح آن روز به همراه سردار رشید از مجموعه‌ای که به شهید بزرگوارمان، آقای حاجی‌زاده، مربوط بود، بازدید کنیم. شب قبل در محلی بودم و دیر به منزل برگشتم. صبح ساعت دو و نیم بیدار شدم.

منزل ما با منزل آقای رشید دیواربه‌دیوار بود. پس از اذان صبح و خواندن نماز، از سجاده برخاستم. قصد داشتم کمی استراحت کنم و تصمیم گرفتم تعقیبات نماز را نخوانم. حدود ده دقیقه از این ماجرا گذشته بود که به سمت اتاقی رفتم تا بخوابم. در همین هنگام، حاج‌خانم با یک جلد مفاتیح در دست و عینکش در دست دیگر، از اتاق بیرون آمد.

وقتی روبه‌روی یکدیگر قرار گرفتیم، صدای انفجار شنیدم. بلافاصله گفتم: «یک جایی را زده‌اند.» پرسید: «کجا را؟» پاسخ دادم: «نمی‌دانم، اما این صدا، صدای انفجار است.»

به سمت پنجره رفتم. صدای هواپیما را شنیدم، اما چیزی ندیدم. با این حال، صدا را دنبال کردم و بلافاصله برگشتم تا به همسرم بگویم مفاتیح را زمین بگذارد و از خانه خارج شویم؛ زیرا ممکن است اینجا در معرض خطر باشد. اما به محض اینکه برگشتم، انفجار دیگری رخ داد و پنجره، پرده و شیشه‌ها به کمر ما برخورد کردند.

بازوی حاج‌خانم را گرفتم و گفتم: «نترس، اتفاقی نیفتاده است.» عروس ما نیز فرزندش را بغل کرده بود و در زیرزمین خانه حضور داشت. فریاد می‌زد و مرا صدا می‌کرد.

خانه ما با خاک یکسان شده بود. هرکسی هم که بعداً به آنجا مراجعه می‌کرد، مطمئن بود هر فردی که در خانه حضور داشته، حتماً به شهادت رسیده است؛ زیرا اساساً هدف دشمن نیز همین بود. آقای ربانی را هم پس از شهید رشید هدف قرار دادند.

در جریان جنگ دوازده‌روزه، چند بار مواضع و محل‌های استقرار شما هدف حمله قرار گرفت؟ وضعیت قرارگاه‌ها پس از این حملات چگونه بود؟

در جریان جنگ دوازده‌روزه، در سه نقطه هدف حمله قرار گرفتیم. نخستین حمله از شهرک شهید محلاتی آغاز شد. آقای رشید، آقای باقری، آقای سلامی و تقریباً همه افرادی که در فهرست اهداف دشمن قرار داشتند، هدف حمله قرار گرفتند. بلافاصله پس از آن، خدا رحمتش کند، آقای شادمانی فرماندهی را بر عهده گرفت.

آقای امیر موسوی نیز رئیس ستاد بود. یک مجموعه قرارگاهی داشتیم که پنج ورودی و خروجی داشت. جلسه‌ای در آنجا برگزار کرده بودیم که همان محل را هدف قرار دادند. در آن جلسه یازده نفر حضور داشتند که در اتاق‌های مجموعه مستقر بودند. از جمله حاضران، وزیر اطلاعات، وزیر کشور، امیر موسوی، سردار شادمانی و بنده بودیم. مجموعاً یازده نفر از مسئولان در جلسه حضور داشتند و آسیبی به آنها نرسید.

پس از آن از محل خارج شدیم. شب شده بود که آقای شادمانی به محل دیگری رفت. آنجا یکی از مکان‌هایی بود که پیش‌تر شهید رشید بیشتر در آن حضور پیدا می‌کرد. درباره زمان رفتن به آن محل و اینکه چه زمانی همه در آنجا جمع شویم، صحبت کردیم و قرار شد صبح حرکت کنیم.

صبح که رسیدم، متوجه شدم آقای شادمانی، آقای فضل‌الله نوذری و تعدادی دیگر از برادران به شهادت رسیده‌اند و چند نفر از بچه‌ها نیز مجروح شده‌اند. من کمی دیرتر، پس از نماز صبح، به آنجا رسیدم.

با توجه به آنچه از خاطرات شما برمی‌آید، حمله به بیت رهبری در جریان دفاع مقدس سوم را می‌توان یکی از جلوه‌های آشکار دشمنی و خباثت دشمن دانست. از روز وقوع این حمله و نحوه اطلاع شما از شهادت برادرتان، شهید محمدصالح اسدی، بگویید.

با آغاز جنگ رمضان، یعنی دفاع مقدس سوم، صبح آن روز قصد داشتم وارد ساختمان شوم. از جلسه‌ای که خارج از ستاد برگزار شده بود، بازمی‌گشتم. حدود ساعت هشت صبح بود. برادرم در حال خروج از ساختمان بود و دم در مجموعه با یکدیگر برخورد کردیم. ‌ می‌خواستم موضوعی را از ایشان بپرسم، اما گفت: «عجله دارم؛ امیر موسوی گفته است سریع خودم را برسانم؛ با من کار دارد.» گفتم: «برو، برمی‌گردی با هم صحبت می‌کنیم.» از یکدیگر خداحافظی کردیم و ایشان به سمت محل حضور امیر موسوی رفت. من از محل قرار و جلسه‌ای که قرار بود در آن شرکت کند، اطلاعی نداشتم.

حدود ساعت ۹:۴۰، سردار رودکی تماس گرفت و گفت: «بیت را زدند.» پسرم از پشت‌بام شاهد این اتفاق بود. در ابتدا باور نکردم؛ اساساً تصور اینکه دشمن بخواهد امام شهیدمان را در بیت هدف قرار دهد، برای ما قابل باور نبود.

بعد از پیگیری موضوع، مشخص شد که متأسفانه بیت را هدف قرار داده‌اند. با این حال، هنوز نمی‌دانستیم که آیا حاج محمدصالح نیز در آن محل حضور داشته است یا خیر.

وقتی خبر دادند که امیر موسوی هم در آنجا بوده است، متوجه شدم چه اتفاقی افتاده است. حدود ده روز طول کشید تا آزمایش‌های دی‌ان‌ای و مراحل مربوط به شناسایی انجام شود و پیکر ایشان پیدا شود.

همه اعضای خانواده به شیراز رفتیم و پیکر باقی‌مانده ایشان را که سر نداشت، در همان شهر تشییع و تدفین کردیم.

این سرگذشت شهید محمدصالح اسدی، مسئول اطلاعات و امنیت ستاد کل نیروهای مسلح، است که در جریان دفاع مقدس سوم و در حمله ارتش‌های تروریستی آمریکا و رژیم صهیونیستی به بیت رهبری و دفتر نظامی رهبر انقلاب به شهادت رسید.

در ابتدا که خبر حمله را اعلام کردند، چنین برداشت می‌شد که جلسه در محضر حضرت آقا برگزار شده است؛ اما بعداً مشخص شد که جلسه را آقای شمخانی ترتیب داده بود تا جمع‌بندی مباحث انجام شود و گزارش آن به محضر آقا ارائه شود.

آقای شمخانی از وزارت امور خارجه و نیروهای مسلح دعوت کرده بود. حتی اصرار داشت که فرمانده مربوطه نیز در جلسه حضور پیدا کند تا گزارشی برای ارائه به محضر امام شهیدمان تهیه شود.

در همان خیابان میانی، هم سمت حسینیه و هم در مقابل آن، اهدافی مورد حمله قرار گرفته بودند. دفتر آقای شیرازی، این سوی حسینیه، و کتابخانه نیز هدف قرار گرفته بود. حضرت امام در کتابخانه حضور داشتند و در همان محل به شهادت رسیدند.

هیچ‌کس باور نمی‌کرد که دشمن تا این اندازه خباثت به خرج دهد و شخص آقا را هدف قرار دهد. آقا نیز با انتقال به پناهگاهی در جای دیگر موافق نبودند و از این کار امتناع می‌کردند.

با توجه به آنچه درباره نفوذ دشمن و بهره‌گیری از فناوری‌های نوین، به‌ویژه هوش مصنوعی، مطرح کردید، ارزیابی شما از ابعاد این تهدیدها چیست؟ این ابزارها تا چه اندازه می‌توانند امنیت کشور را تحت تأثیر قرار دهند؟

دشمن با استفاده از عوامل نفوذی و امکاناتی که در اختیار دارد، اقدامات خود را پیش می‌برد. برخی تصور می‌کنند تنها راه دسترسی دشمن، تلفن همراه افراد است؛ در حالی که تلفن‌های همراه یکی از دریچه‌هایی هستند که دشمن از طریق آنها می‌تواند ما را رصد کند.

دریچه دوم، دوربین‌هایی هستند که در مسیرها و نقاط مختلف نصب شده‌اند. همان‌طور که نیروی انتظامی از طریق دوربین‌ها نظارت می‌کند، شهرداری، فروشگاه‌ها و حتی منازل نیز از این امکانات استفاده می‌کنند. اطلاعات حاصل از این دوربین‌ها در اختیار سامانه‌هایی قرار می‌گیرد که با هوش مصنوعی داده‌ها را تحلیل و پردازش می‌کنند.

امروز اگر خدای‌نکرده بیمار شوید و به پزشک مراجعه کنید، یک کد در اختیار شما قرار می‌دهند و می‌گویند می‌توانید داروی خود را از هر داروخانه‌ای که می‌خواهید دریافت کنید. به محض اینکه کد ملی و نام شما وارد سامانه می‌شود، اطلاعات در سیستم رایانه‌ای ثبت می‌شود و قابلیت بهره‌برداری پیدا می‌کند.

وقتی کارت خود را برای سوخت‌گیری در جایگاه قرار می‌دهید و به خودروی خود بنزین می‌زنید، باز هم اطلاعاتی ثبت می‌شود. به این ترتیب، در هر نقطه‌ای که حضور پیدا می‌کنید، رد اطلاعاتی شما در سامانه‌ها باقی می‌ماند؛ زیرا مرکزیت این سیستم‌ها در اختیار دیگران است.

امام شهیدمان تأکید فراوانی داشتند که در زمینه هوش مصنوعی تلاش کنیم و سخت‌افزار آن را در داخل کشور تأمین کنیم. امروز بسیاری از بهره‌برداری‌ها با استفاده از سخت‌افزار دیگران انجام می‌شود. ما به دنبال تولید و توسعه نرم‌افزار هستیم، اما باید پرسید سخت‌افزار در اختیار چه کسی است؟ سخت‌افزار متعلق به آنهاست.

برای مثال، بنده بلیت هواپیما تهیه می‌کنم تا به بندرعباس بروم. به محض اینکه نام من در سامانه مربوطه ثبت می‌شود، ابتدا باید یک دلار از سوی شرکت هواپیمایی که بلیت را فروخته است، به حساب شرکت بیمه‌ای در لندن واریز شود. آن شرکت نیز اطلاعاتی از جمله نام و کد ملی مسافر را درخواست می‌کند تا در صورت وقوع حادثه برای هواپیما، مشخص باشد که محمدجعفر اسدی نیز در آن پرواز حضور داشته است.

موضوع دیگری را هم باید در نظر گرفت. از سال ۲۰۰۶ تاکنون، هر دو ماه یک‌بار حدود صد نفر از دانش‌آموختگان زبان فارسی در تل‌آویو فارغ‌التحصیل می‌شوند. باید پرسید این افراد کجا هستند و چه فعالیتی انجام می‌دهند؟

از سوی دیگر، این غده سرطانی در بسیاری از کشورهای اروپایی نفوذ و دسترسی گسترده‌ای دارد و می‌تواند به‌راحتی شناسنامه، گذرنامه و هر مدرکی را که بخواهد از کشورهای مختلف دریافت کند. برای مثال، وقتی فردی آلمانی با عنوان تاجر یا گردشگر، به هر دلیلی وارد فرودگاه امام خمینی (ره) می‌شود، با او چگونه برخورد می‌کنیم؟ به او احترام می‌گذاریم و گذرنامه‌اش را مهر می‌زنیم.

من شخصاً از بوشهر تا بندرعباس و از بندرعباس تا چابهار سفر کرده‌ام. در برخی مناطق، ممکن است صد کیلومتر مسیر را طی کنید، اما هیچ‌کس نظارتی بر رفت‌وآمدها ندارد. ممکن است یک شناور از یک سمت و یک اتوبوس از سمت دیگر حرکت کنند و چهل نفر را سوار کنند و از آنجا تا تبریز بروند، بدون اینکه حتی یک نفر جلوی اتوبوس را بگیرد و بپرسد این افراد چه کسانی هستند و به کجا می‌روند.

با وجود حجم گسترده تهدیدها، دشمنی‌ها و نفوذی که به آن اشاره کردید، چه عواملی موجب شده است جمهوری اسلامی ایران در طول نزدیک به نیم‌قرن همچنان در برابر فشارهای قدرت‌های بزرگ ایستادگی کند؟

کشور ما کشور پهناوری است. مسئولان ما انصافاً شبانه‌روز تلاش می‌کنند و نیروهای مسلح نیز با تمام توان در حال فعالیت هستند. اینکه توانسته‌ایم نزدیک به نیم‌قرن در برابر همه قدرت‌های استکباری ایستادگی کنیم و از این مسیر عبور کنیم، یک معجزه است.

برای درک این موضوع، کافی است سه مسئله را در کنار یکدیگر قرار دهید. هماهنگی بسیار گسترده‌ای میان رژیم صهیونیستی، آمریکا و نیروهایی که در داخل کشور ما فعالیت می‌کردند، وجود داشت. به این نیروها آموزش داده بودند، سلاح در اختیارشان گذاشته بودند و برای اقداماتشان پول تأمین کرده بودند.

برنامه آنها نیز این بود که به‌صورت ترکیبی عمل کنند؛ ابتدا نیروهای اسرائیلی وارد میدان شوند و بلافاصله نیروهای داخلی نیز اقدامات خود را آغاز کنند.

در جریان جنگ دوازده‌روزه، اسرائیل و آمریکا دوازده شبانه‌روز حمله کردند، اما این نیروها وارد میدان نشدند. همین مسئله موجب عصبانیت و ناراحتی آنها شد. به یکدیگر توهین می‌کردند و تهدیدشان می‌کردند که اگر وارد میدان نشوید، فهرست اسامی شما را در اختیار ایران قرار می‌دهیم.

آنها را تهدید کرده بودند و اکنون نیز می‌گویند تا زمانی که شما وارد میدان نشوید، ما دیگر اقدام نمی‌کنیم.

در روزهای هجدهم و نوزدهم دی‌ماه، نیروهای داخلی وارد میدان شدند. اما چرا طرف مقابل وارد نشد؟ اگر در روز نوزدهم تعداد آنها بیشتر می‌شد، دیگر مسجدی در کشور باقی نمی‌ماند و حسینیه‌ای نیز در امان نبود. با این حال، فاصله‌ای میان این تحولات ایجاد شد. آنها وارد میدان شدند، اما مردم به میدان آمدند و برانگیخته شدند.

اگر این اتفاق معجزه نیست، پس چیست؟ این میزان هماهنگی و برنامه‌ریزی در جریان جنگ دوازده‌روزه وجود داشت. آنها آمده بودند تا کار را یکسره کنند و برآوردشان این بود که این جنگ یک هفته تا ده روز طول خواهد کشید. دلیل اینکه جنگ دوازده روز ادامه پیدا کرد، این بود که مهمات و برنامه‌ریزی آنها در نهایت برای ده روز پیش‌بینی شده بود و دو روز نیز به آن اضافه کردند.

تا امروز صدها معجزه رخ داده است که هنوز نمی‌توانیم هیچ‌کدام را به‌درستی تبیین و برای مردم بازگو کنیم. یکی از این معجزات، همان اتفاقی است که در طبس رخ داد و نمونه آن در اصفهان نیز تکرار شد.

این انقلاب در مسیر خود معجزه‌های بسیاری را تجربه می‌کند و همه این معجزات به امام بنیان‌گذار انقلاب و امام شهیدمان مربوط است.

خداوند تبارک و تعالی به احترام حضرت موسی (ع)، دریای نیل را می‌شکافد تا ایشان و همراهانشان از آن عبور کنند. اما در میان همان جمعیتی که از دریا می‌گذرند، سامری نیز حضور دارد؛ همان کسی که بعدها گوساله‌ای می‌سازد و مردم را به گمراهی می‌کشاند.

یعنی حتی در میان کسانی که در مسیر معجزه الهی حرکت می‌کنند، افرادی نیز حضور دارند که بعدها در برابر آن مسیر قرار می‌گیرند. برخی از افرادی که امروز مخالف این انقلاب هستند نیز در همین مسیر و در بستر تحولات آن حرکت می‌کنند.

همان خدایی که برای حضرت ابراهیم (ع) آتش را گلستان کرد، برای این انقلاب پنجاه‌ساله ــ که دو سال دیگر پنجاه‌ساله می‌شود ــ هر روز معجزه‌ای رقم می‌زند.

این انقلاب همچنان رو به جلو حرکت می‌کند و متوقف نشده است. هر روز نسبت به روز قبل پیشرفت می‌کند و به نقطه‌ای رسیده که دیگر هیچ حربه‌ای برای مقابله با آن باقی نمانده است. اکنون خود آمریکا و رژیم صهیونیستی ناچار شده‌اند مستقیماً وارد میدان شوند. در گذشته خودشان وارد میدان نمی‌شدند و نیازی به این کار نمی‌دیدند، اما امروز شخصاً وارد میدان شده‌اند.

در مقابل، خداوند به‌واسطه این مردم قهرمان، دشمنان را به وضعیتی دچار کرده است که واقعاً در حال دست‌وپا زدن هستند و با تمام تعصب و عصبانیت تلاش می‌کنند از این وضعیت خارج شوند.

نکته دیگر، وضعیت رسانه‌ای است. رسانه‌های ما به اطلاعات و جزئیات کافی از شرایط دشوار و نابسامان آنها دسترسی ندارند تا بتوانند آن را برای مردم تبیین کنند؛ در حالی که وضعیت آنها بسیار بدتر از چیزی است که ما بیان می‌کنیم.

در مقابل، کوچک‌ترین اتفاقی که در کشور ما رخ می‌دهد، به‌سرعت در سطح جهان منتشر می‌شود و ابعاد بسیار بزرگی پیدا می‌کند. به بیان دیگر، عرصه تبلیغات و رسانه نیز تا حد زیادی در اختیار آنهاست.

منبع: خبرآنلاین

منبع خبرخبرآنلاین
نمای زنده فرهاببه‌روزرسانی 19:14
191,309مطلب نمایه‌شده
161,458موضوع و برچسب
30منبع خبری
14حوزه موضوعی