استوت اسکاراب با طراحی آیرودینامیک، کابین انعطاف‌پذیر و امکاناتی متفاوت، دهه‌ها پیش از رواج مینی‌ون‌ها ساخته شد. تنها چند دستگاه از این خودروی متفاوت تولید شد؛ ایده‌ای که زمان زیادی طول کشید تا صنعت خودرو به اهمیت آن پی ببرد.
همشهری آنلاین -یکتا فراهانی: تصور کنید در سال ۱۹۳۶ سوار خودرویی شوید که صندلی‌های آن قابلیت تغییر موقعیت دارند، می‌توانید داخل آن دور یک میز بنشینید و حتی فضای کابین را به یک اتاق نشیمن کوچک تبدیل کنید! این خودرو واقعاً وجود داشت. استوت اسکاراب (Stout Scarab) یکی از عجیب‌ترین و پیشروترین خودروهای تاریخ است که بسیاری آن را نخستین مینی‌ون جهان می‌دانند.
یک تعریف متفاوت از خودرو در دهه ۱۹۳۰، زمانی که بیشتر خودروها با طراحی سنتی، کاپوت‌های بلند و فضای داخلی محدود ساخته می‌شدند، یک مهندس آمریکایی تصمیم گرفت تعریف متفاوتی از خودرو ارائه دهد. ویلیام بوشنل استوت، مهندس هوانوردی و طراح خودرو، معتقد بود اتومبیل نباید صرفاً وسیله‌ای برای جابه‌جایی باشد؛ بلکه می‌تواند فضایی راحت و انعطاف‌پذیر برای زندگی و کار نیز فراهم کند.
نتیجه این تفکر، خودرویی به نام استوت اسکاراب بود؛ محصولی با ظاهری شبیه یک سوسک فلزی، طراحی الهام‌گرفته از هواپیما و کابینی که امکاناتش حتی امروز هم جالب به نظر می‌رسد. این خودرو آن‌قدر جلوتر از زمان خود بود که با وجود استقبال محدود خریداران، نامش در تاریخ طراحی خودرو ماندگار شد.
استون مارتین DBX GT | هیولای ۷۱۷ اسب‌بخاری در لباس یک شاسی‌بلند لوکس
فناوری جدید در کارخانه یک خودروساز آلمانی
خودرویی با ظاهر یک سوسک فلزی
نام اسکاراب از نوعی سوسک الهام گرفته شده است و ظاهر خودرو نیز تا حدودی این نام‌گذاری را توجیه می‌کند. بدنه حجیم، منحنی و یکپارچه آن با بسیاری از خودروهای هم‌دوره‌اش تفاوت داشت.
استوت برای طراحی این خودرو از تجربه خود در صنعت هوانوردی استفاده کرد. او که در طراحی هواپیماهای تمام‌فلزی نقش داشت، تلاش کرد اصول آیرودینامیک و استفاده بهینه از فضا را وارد صنعت خودروسازی کند.
بدنه آلومینیومی خودرو روی یک سازه لوله‌ای فولادی قرار گرفته بود. طراحی یکپارچه، گلگیرهای ادغام‌شده با بدنه، پوشش چرخ‌های عقب و دستگیره‌ها و لولاهای پنهان درها، ظاهری متفاوت و آیرودینامیک به آن می‌دادند.
اتاق نشیمنی روی چهار چرخ
یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های اسکاراب، صندلی جلوی سرنشین بود که قابلیت چرخش داشت و می‌توانست به سمت عقب قرار بگیرد. صندلی‌های عقب نیز امکان تغییر چیدمان داشتند و یک میز تاشو در کابین تعبیه شده بود.
به‌این‌ترتیب، سرنشینان می‌توانستند به‌جای نشستن در یک ردیف ثابت، روبه‌روی یکدیگر قرار بگیرند، دور میز بنشینند و از فضای داخلی برای گفت‌وگو، بازی یا حتی انجام کارهای روزمره استفاده کنند.
دلایل شکست این نوآوری
به گزارش Detroit Historical Society باوجود ایده‌های پیشرفته، استوت اسکاراب نتوانست به یک محصول پرفروش تبدیل شود. یکی از مهم‌ترین دلایل، قیمت بسیار بالای آن بود. این خودرو حدود ۵ هزار دلار قیمت داشت؛ رقمی بسیار سنگین در دوران رکود اقتصادی آمریکا. برای مقایسه، بسیاری از خودروهای معمولی آن زمان با قیمتی به‌مراتب کمتر فروخته می‌شدند.
از طرف دیگر، طراحی غیرمعمول اسکاراب برای بسیاری از خریداران قابل‌درک نبود. مردم آن دوران هنوز به خودروهای سنتی با کاپوت بلند و صندوق‌عقب عادت داشتند و ایده یک خودروی یکپارچه با موتورعقب و فضای داخلی متغیر، برایشان چندان آشنا نبود.
در مجموع، برآوردها نشان می‌دهد تنها حدود ۶ تا ۹ دستگاه از این خودرو ساخته شد و معمولاً عدد ۹ به‌عنوان تعداد تولید آن ذکر می‌شود. از تعداد محدودی نیز هنوز نمونه‌هایی باقی‌مانده است.
دهه‌ها بعد، خودروسازان با تولید مینی ون‌ها به سراغ همان مفاهیمی رفتند که استوت در دهه ۱۹۳۰ دنبال می‌کرد: فضای داخلی جادار، کف مسطح، چیدمان انعطاف‌پذیر صندلی‌ها و تبدیل خودرو به وسیله‌ای فراتر از یک ابزار حمل‌ونقل.
البته اسکاراب را نباید با نخستین مینی‌ون مدرن تولید انبوه یکی دانست؛ این عنوان معمولاً به خودروهایی مانند دوج کاروان در دهه ۱۹۸۰ نسبت داده می‌شود. بااین‌حال، اسکاراب یکی از مهم‌ترین پیشگامان این ایده بود.
منبع: همشهری
