مهر: باشگاه تراکتور تبریز در پنج سال گذشته هشت مدیرعامل را به خود دیده تا بی‌ثباتی مدیریتی به یکی از چالش‌های جدی این باشگاه تبدیل و این پرسش مطرح شود که چه عواملی در این رفت و آمدها اثرگذار است. باشگاه تراکتور تبریز در کنار استقلال، پرسپولیس و سپاهان یکی از چهار تیم پرطرفدار فوتبال ایران محسوب می‌شود.
این باشگاه که از معدود تیم‌های خصوصی فوتبال کشور به شمار می‌رود در سال‌های اخیر با وجود برخورداری از سرمایه قابل توجه و جذب بازیکنان مطرح، نتایج قابل قبولی کسب کرده و توانسته جایگاه خود را در فوتبال ایران حفظ کند اما در پس این موفقیت‌ها، یک ضعف جدی و تکرار شونده به چشم می‌خورد؛ بی‌ثباتی مدیریتی که در پنج سال گذشته به یکی از ویژگی‌های ثابت این باشگاه تبدیل شده است. تراکتور در پنج سال اخیر هشت مدیرعامل را به خود دیده است.
آماری که به‌خوبی نشان می‌دهد صندلی مدیریت این باشگاه تا چه اندازه بی‌ثبات بوده و مدیران آن فرصت چندانی برای اجرای برنامه‌های بلندمدت نداشته‌اند. گویی در تبریز تغییر مدیرعامل به اتفاقی عادی تبدیل شده و هر بار که نامی روی این صندلی می‌نشیند باید منتظر ماند تا مشخص شود عمر مدیریتش به چند ماه خواهد رسید. در ابتدای سال ۱۴۰۰ سجاد سیاح مدیرعامل باشگاه تراکتور بود و تا تیرماه این مسئولیت را بر عهده داشت اما چهارم تیرماه همان سال جمشید نظمی جایگزین او شد. این تغییر آغاز زنجیره‌ای از جابه‌جایی‌های مدیریتی بود که در سال‌های بعد نیز ادامه پیدا کرد.
با آغاز سال ۱۴۰۱ میرمعصوم سهرابی روی صندلی مدیریت باشگاه نشست اما عمر حضور او نیز چندان طولانی نبود و از مردادماه ایوب بهتاج جایگزینش شد. این پایان تغییرات آن سال نبود چرا که در ۱۲ دی‌ماه، برای سومین بار در یک سال مدیرعامل تراکتور تغییر کرد و هوشنگ نصیرزاده به‌عنوان مدیرعامل جدید انتخاب شد. سه مدیرعامل در یک سال، آن هم برای باشگاهی با ادعای رقابت در سطح اول فوتبال ایران نشانه‌ای روشن از فقدان یک مسیر مدیریتی مشخص بود.
سال ۱۴۰۲ از معدود سال‌های نسبتا باثبات در مدیریت تراکتور به شمار می‌رفت و هوشنگ نصیرزاده در تمام این مدت مسئولیت اداره باشگاه را بر عهده داشت. حضور او تا ۳۰ خرداد ۱۴۰۳ ادامه پیدا کرد و پس از آن سعید مظفری‌زاده به‌عنوان مدیرعامل جدید انتخاب شد. مظفری‌زاده در سال ۱۴۰۴ نیز توانست جایگاه خود را حفظ کند و حتی از ابتدای سال ۱۴۰۵ همچنان مدیرعامل تراکتور بود اما این ثبات نیز دوام چندانی نداشت. از ۱۱ تیرماه سال جاری سید حجت کریمی جایگزین او شد تا بار دیگر شاهد تغییر در راس مدیریت باشگاه باشیم.
حضور کریمی روی صندلی مدیرعاملی نیز کوتاه بود و او در ۲۳ آبان‌ماه از سمت خود کناره‌گیری کرد تا سعید مظفری‌زاده بار دیگر به این جایگاه بازگردد. مرور این تغییرات نشان می‌دهد تراکتور در فاصله‌ای پنج‌ساله، هشت مدیرعامل را تجربه کرده است. رفت و آمدهایی که نمی‌توان به‌سادگی از کنار آنها گذشت. وقتی مدیرعامل یک باشگاه در فاصله‌های کوتاه تغییر می‌کند طبیعی است که برنامه‌های اجرایی، سیاست‌های نقل‌وانتقالاتی، ساختار اداری و حتی ارتباط میان کادرفنی و مدیریت نیز تحت تاثیر قرار بگیرد.
در چنین شرایطی هر مدیر جدید ممکن است به‌جای ادامه مسیر قبلی، با نگاه و اولویت‌های متفاوتی وارد شود و بخشی از انرژی باشگاه صرف تغییر و تطبیق دوباره شود. بسیاری از اهالی فوتبال ثبات مدیریتی را یکی از عوامل مهم موفقیت یک تیم می‌دانند. موضوعی که ظاهرا در سال‌های اخیر کمتر مورد توجه مدیران و تصمیم‌گیران تراکتور قرار گرفته است. این باشگاه با سرمایه شخصی اداره می‌شود و توانسته تیمی قدرتمند برای استان آذربایجان شرقی فراهم کند، اما سوال اینجاست که چرا مجموعه‌ای با چنین پشتوانه مالی و ظرفیت هواداری، نتوانسته برای مدیریت خود یک مسیر باثبات و بلندمدت تعریف کند؟
البته هزینه کرد در فوتبال و جذب بازیکنان باکیفیت می‌تواند به موفقیت یک تیم کمک کند اما پول به‌تنهایی ضامن موفقیت نیست. باشگاهی که می‌خواهد در کورس قهرمانی باقی بماند، علاوه بر تیمی قدرتمند در زمین، به ساختاری منسجم در خارج از زمین هم نیاز دارد. نمی‌توان از یک طرف برای قهرمانی و حضور موفق در رقابت‌های داخلی و آسیایی هزینه کرد و از طرف دیگر صندلی مدیریت را به محلی برای رفت‌وآمدهای پی‌درپی تبدیل کرد. تراکتور در سال‌های اخیر نشان داده که توانایی رقابت با مدعیان فوتبال ایران را دارد اما تداوم این مسیر تنها با هزینه‌کرد و جذب ستاره ممکن نیست.
هشت مدیرعامل در پنج سال، پرسش‌های جدی درباره شیوه اداره این باشگاه ایجاد می‌کند. اینکه چرا مدیران آن پیش از آنکه فرصت اجرای برنامه‌های بلندمدت را پیدا کنند، کنار می‌روند و چه کسی پاسخگوی هزینه‌های ناشی از این تغییرات است؟ تا زمانی که دلیل این بی‌ثباتی روشن نشود و برای آن راهکاری جدی در نظر گرفته نشود، تراکتور همچنان با یک تناقض بزرگ روبه‌رو خواهد بود تیمی که برای موفقیت در زمین هزینه می‌کند، اما در بیرون زمین هنوز نتوانسته ثبات مدیریتی را به دست بیاورد.
منبع: انتخاب