در شرایطی که ثبت‌نام از ششم آذر آغاز می‌شود، چند نام بیش از سایرین در محافل ورزشی به گوش می‌رسد؛ اما هنوز هیچ‌کدام از مهره‌های اصلی تمام برگ‌های خود را رو نکرده‌اند. دبیری؛ گزینه دولت، بدون پشتوانه محکم در بدنه ورزش؟ نام شهرام دبیری در هفته‌های اخیر به عنوان یکی از گزینه‌های جدی ریاست مطرح شده است. گفته می‌شود او از حمایت‌هایی در سطح دولت برخوردار است، اما برخورداری از پشتوانه سیاسی لزوماً به معنای پیروزی در مجمع انتخاباتی نیست. دبیری برای رسیدن به صندلی ریاست با دو پرسش اساسی مواجه است؛
نخست میزان مقبولیت او در میان مدیران و اعضای جامعه ورزش و دوم، شرایط قانونی حضورش در انتخابات. عضویت در ارکان واجد شرایط کمیته ملی المپیک و برخورداری از شرایط لازم برای حضور در مجمع، موضوعی نیست که بتوان از کنار آن به سادگی عبور کرد. بنابراین پیش از بررسی شانس انتخاباتی دبیری، باید مشخص شود اساساً مسیر قانونی حضور او در این رقابت چگونه خواهد بود. در چنین شرایطی، حمایت احتمالی دولت نیز به‌تنهایی تضمینی برای هموار شدن مسیر او نیست. سلطانی‌فر؛ بازگشت یک وزیر به معادلات ورزش؟
مسعود سلطانی‌فر، وزیر پیشین ورزش و جوانان، یکی دیگر از نام‌هایی است که حضورش می‌تواند معادلات انتخابات را تغییر دهد. او برخلاف برخی گزینه‌های مطرح‌شده، سابقه حضور در بالاترین سطح مدیریت ورزش کشور را دارد و با ساختار تصمیم‌گیری در این حوزه بیگانه نیست. با این حال، تجربه مدیریتی الزاماً به معنای برخورداری از رأی کافی در مجمع نیست. باید دید آیا سلطانی‌فر برای بازگشت به عرصه مدیریت ورزش برنامه‌ای جدی دارد و در صورت ورود، می‌تواند ائتلافی مؤثر از مدیران و رؤسای فدراسیون‌ها شکل دهد یا خیر.
قطعا حضور او در انتخابات، معادلات را برهم خواهد زد و بیشترین شانس برای وزیر پیشین وزارت ورزش خواهد بود. علیرضا دبیر؛ کشتی را قربانی صندلی المپیک می‌کند؟ در روزهای اخیر نام علیرضا دبیر نیز به فهرست گزینه‌های احتمالی اضافه شده است. رئیس فدراسیون کشتی که در سال‌های گذشته به یکی از چهره‌های تأثیرگذار ورزش ایران تبدیل شده، ظاهراً با پیشنهادها و فشارهایی برای حضور در انتخابات مواجه بوده است. با این حال، مسئله اصلی درباره او نه صرفاً شانس رأی‌آوری، بلکه تصمیمی است که باید درباره آینده مدیریتی خود بگیرد.
آیا دبیر حاضر است از ریاست فدراسیون کشتی عبور کند و تمام تمرکز خود را روی کمیته ملی المپیک بگذارد؟ یا اینکه به دنبال راهی برای حفظ هر دو جایگاه خواهد بود؟ سناریوی دوم با پرسش‌های جدی قانونی و مدیریتی مواجه است. از سوی دیگر، خروج احتمالی او از کشتی نیز می‌تواند معادلات یکی از مهم‌ترین فدراسیون‌های ورزش ایران را دستخوش تغییر کند. خسروی‌وفا؛ سکوتی که سرنوشت دیگران را تعیین می‌کند اما شاید مهم‌ترین متغیر انتخابات پیش‌رو، محمود خسروی‌وفا باشد.
رئیس فعلی کمیته ملی المپیک هنوز موضع روشنی درباره حضور مجدد در انتخابات اعلام نکرده و همین ابهام، برنامه‌ریزی سایر مدعیان را دشوار کرده است. ماندن یا نماندن خسروی‌وفا می‌تواند بسیاری از محاسبات را تغییر دهد. در این میان، نام مهدی علی‌نژاد نیز مطرح است؛ مدیری که شانس ورودش به رقابت می‌تواند تا حد زیادی به تصمیم رئیس فعلی کمیته وابسته باشد. در صورتی که خسروی‌وفا تصمیم به عدم حضور بگیرد، فضای بیشتری برای ورود گزینه‌های دیگر ایجاد خواهد شد و علی‌نژاد نیز می‌تواند با جسارت بیشتری شرایط کاندیداتوری را بررسی کند.
به همین دلیل، سکوت رئیس فعلی شاید در ظاهر یک موضع شخصی باشد، اما در عمل یکی از عوامل تعیین‌کننده آرایش انتخاباتی است. مسئله فقط تعویض رئیس نیست؛ هیأت اجرایی هم زیر ذره‌بین است با وجود تمام گمانه‌زنی‌ها درباره نامزدهای ریاست، نباید از موضوع مهم‌تری غافل شد؛ مطالبه تغییر در ساختار هیأت اجرایی کمیته ملی المپیک. بخشی از انتقادهای موجود در بدنه ورزش متوجه عملکرد مجموعه مدیریتی کمیته در سال‌های اخیر است و به همین دلیل، تغییر احتمالی رئیس به‌تنهایی نمی‌تواند پاسخگوی تمام انتظارات باشد.
فدراسیون‌ها و ورزشکاران به مدیریتی نیاز دارند که در تصمیم‌گیری‌ها نقش فعال‌تری برای آنها قائل شود و به جای محدود شدن به مناسبات اداری، مسائل واقعی ورزش قهرمانی را در اولویت قرار دهد. بنابراین ترکیب هیأت اجرایی آینده به اندازه انتخاب رئیس اهمیت دارد. حتی ممکن است نتیجه رقابت برای کرسی‌های اجرایی، در شکل‌گیری ائتلاف‌های ریاست نیز تأثیرگذار باشد. 40+3 روز تا رونمایی از مهره‌های اصلی انتخابات کمیته ملی المپیک در شرایطی به روزهای حساس خود نزدیک می‌شود که هنوز بسیاری از معادلات آن قطعی نیست.
دبیری با ابهام‌های قانونی و مقبولیت مواجه است، سلطانی‌فر می‌تواند با سابقه مدیریتی خود وارد رقابت شود، علیرضا دبیر باید درباره آینده‌اش در کشتی تصمیم بگیرد و خسروی‌وفا نیز با سکوت خود، دیگر گزینه‌ها را در انتظار نگه داشته است. با آغاز ثبت‌نام از ششم آذر، بخشی از این ابهامات برطرف خواهد شد؛ اما احتمالاً رقابت اصلی نه فقط در روز مجمع، بلکه در هفته‌های منتهی به آن و در رایزنی‌های میان مدیران و فدراسیون‌ها شکل می‌گیرد.
سؤال مهم این است: آیا انتخابات پیش‌رو به تغییر واقعی در ساختار مدیریتی ورزش ایران منجر خواهد شد یا قرار است تنها نام صاحب صندلی ریاست عوض شود؟
منبع: آوش
