یک نفری دیشب دو ساعت شرفیابی داشته، پیش من آمد راست یا دروغ می‌گفت: «شاهنشاه خیلی از مردم و ادارات و دولت و ارتش و همه‌چیز مأیوس‌اند.» نشانی‌ها که می‌داد درست بود. اما خدا کند که راست نباشد. چون دیگر به این صورت امیدی باقی نمی‌ماند. یعنی برای شاه که امیدی نباشد، عملا کاری از پیش نمی‌رود.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از انتخاب، اسدالله علم در خاطرات روز ۲۳ آبان ۱۳۵۱ خود نوشت:
صبح شرفیاب بودم. کارهای جاری را عرض می‌کردم. شاهنشاه نسبتا سرحال بودند. درخصوص کارهای داخلی دربار و این‌که [هرمز] قریب، رئیس تشریفات، قدری نامرتب و شلوغ است، عرایضی کردم. فرمودند: «به کارهایش برس.» عرض کردم: «این‌ها آخر تمام یک ارتباطی با خودتان دارند، چه‌جور برسم؟» فرمودند: «تو کار خودت را بکن.»
منبع: خبرآنلاین
