برای مزار بدون بدن شهیدی که هنوز پیکرش پیدا نشده، سنگی یادبودی در گلزار مطهر شهدای شهر بندری نوشهر بنا کردند؛ روایت پدر و مادر شهید والامقام جاویدالاثر ناوسروان عماد هرمزی که آخرین بدرقه فرزندشان، به آخرین دیدارشان بدل شد و چشم‌انتظاری‌شان هنوز پایان نیافته است.
به گزارش حیات به نقل از ایرنا، بعضی خداحافظی‌ها پایان یک دیدار نیستند؛ آغاز دلتنگی‌هایی‌اند که هر روز عمیق‌تر می‌شوند. بعضی پدر و مادرها فرزندشان را به امید بازگشتی دوباره راهی مأموریت می‌کنند، بی‌آنکه بدانند آخرین نگاه، آخرین آغوش و آخرین بدرقه قرار است تا همیشه در قاب خاطراتشان باقی بماند.
برای پدر و مادر ناوسروان شهید عماد هرمزی، آن روزی که فرزندشان از نوشهر در شمال ایران عازم کنارک در استان سیستان و بلوچستان در جنوب شرق کشور شد، روزی معمولی در تقویم زندگی نبود؛ هرچند آن زمان نمی‌دانستند که قرار است همان بدرقه، به آخرین دیدارشان تبدیل شود.
عماد رفت تا به وظیفه‌اش در نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران عمل کند؛ رفت تا در کنار همرزمانش، مأموریت دریایی خود را در ناو جماران به انجام برساند، اما دیگر فرصتی برای بازگشت و نشستن دوباره کنار پدر و مادرش نیافت.
بیش از ۱۲ ماه پیش از شهادت، عماد از نوشهر راهی کنارک شده بود. پدر، مادر و برادر کوچک‌ترش او را بدرقه کردند؛ با همان دل‌نگرانی‌های شیرین و دعای همیشگی بدرقه مسافرانی که برای انجام وظیفه از خانه دور می‌شوند.
شاید آن روز مادر آخرین بار به چهره فرزندش خیره شد، شاید پدر آخرین بار قامت استوار پسرش را در آغوش نگاه کرد و شاید برادر کوچک‌ترش هنوز نمی‌دانست فاصله‌ای که میان او و برادرش می‌افتد، روزی به اندازه تمام دلتنگی‌های یک عمر طولانی خواهد شد.
از آن پس، سهم خانواده از عماد، تماس‌هایی کوتاه و گاه‌به‌گاه بود؛ صدایی از آن سوی خط که می‌آمد، دل پدر و مادر را آرام می‌کرد و پیش از آنکه عطش شنیدن صدایش فروبنشیند، تماس پایان می‌یافت.
گاهی تمام دارایی یک مادر از فرزند دور افتاده‌اش، چند دقیقه شنیدن صدای اوست؛ چند دقیقه‌ای که باید جای خالی یک آغوش، یک نگاه و هزاران حرف ناگفته را پر کند. اما سرانجام، روز تلخ نهم اسفند ۱۴۰۴ فرا رسید؛ روزی که آن حمله ددمنشانه هوایی و موشکی ارتش تروریستی آمریکا و رژیم جنایتکار و نامشروع صهیونیستی به بیت رهبری در تهران، مدرسه شجره طیبه در میناب و پایگاه منطقه دریایی کنارک در استان سیستان و بلوچستان اتفاق افتاد، زندگی خانواده هرمزی را برای همیشه به پیش و پس از آن روز تقسیم کرد.
ناوسروان عماد هرمزی، افسر شجاع و نخبه عملیات ناو جماران، در جریان این حمله به شهادت رسید؛ اما پیکر مطهرش هرگز کشف نشد. او اکنون در شمار شهدای جاویدالاثر جنگ تحمیلی رمضان قرار دارد؛ در کنار ۶ تن دیگر از کارکنانی که هنوز خبری از پیکرشان به دست خانواده‌ها نرسیده است.
شهادت، برای خانواده عماد تنها خبر از دست دادن فرزند نبود؛ داغی بود که با بی‌خبری از پیکر او، شکل دیگری از رنج را به جانشان نشاند. پدر و مادری که بیش از یک سال چشم‌انتظار بازگشت پسرشان بودند، حالا با انتظاری دشوارتر روبه‌رو شده‌اند؛ انتظاری که نه زنگ تلفنی آن را پایان می‌دهد، نه صدای قدم‌هایی پشت در خانه و نه حتی امکان وداع با پیکر فرزند.
مادر، دیگر نمی‌تواند برای بازگشت عماد به خانه چشم به راه بماند، اما مگر دل مادر با نبودن کنار می‌آید؟ پدر نیز شاید در سکوت خود، هنوز همان روز بدرقه را مرور می‌کند؛ همان لحظه‌ای که فرزندش رفت و او نمی‌دانست آخرین بار است که قامت پسرش را از نزدیک می‌بیند. برای چنین پدر و مادری، گذر ماه‌ها چیزی از سنگینی داغ کم نمی‌کند؛ چه‌بسا هر روز، جای خالی فرزند را در گوشه‌ای تازه از خانه به یادشان بیاورد.
برادر کوچک و نوجوان عماد نیز با خاطره برادری زندگی می‌کند که رفتنش برای انجام مأموریت، به بازگشتی بی‌پایان در ذهن و خاطره تبدیل شد. در این خانه و واحدهای صنفی لوازم التحریر و ساعت فروشی که شغل پدر و پدربزرگ های شهید است، نام عماد هنوز زنده است؛ در میان قاب عکس‌ها، در خاطرات مشترک، در سکوت‌های بغض آلود پدر و اشک‌های بی امان مادر و تنهایی های برادر و در هر لحظه‌ای که جای خالی او بیش از همیشه به چشم می‌آید.
اکنون، که بیش از هشت ماه پس از آن واقعه تلخ شهادت عماد، گلزار شهدای نوشهر میزبان یادمانی شده است که قرار است نام و یاد این دریادل آسمانی را در زادگاهش ماندگار کند؛ سنگ یادبودی که اگرچه جای پیکر مطهر شهید را نمی‌گیرد و چشم‌انتظاری خانواده را به پایان نمی‌رساند، اما نشانی است از اینکه عماد در حافظه مردم و سرزمینش فراموش نخواهد شد.
درسالروز شهادت حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها آیین افتتاح یادمان شهید والامقام ناوسروان عماد هرمزی، با حضور امیر دریادار دوم ابوطالب مطلبی ارشد نظامی ارتش جمهوری اسلامی ایران در استان مازندران و فرمانده دانشگاه علوم دریایی امام خمینی(ره) نداجا، فرمانده سپاه و جمعی دیگر از فرماندهان و کارکنان نیروهای مقتدر مسلح و خانواده‌های معظم شهدا و دیگر مقامات شهرستانی و محلی در گلزار مطهر شهدای شهر بندری نوشهر برگزار شد.
امیر دریادار دوم ابوطالب مطلبی در این مراسم با گرامیداشت یاد و خاطره شهدای والامقام، بر ضرورت پاسداشت فرهنگ ایثار و شهادت و تداوم راه پرافتخار شهیدان تأکید کرد و گفت: «خون پاک شهدا، ضامن اقتدار و سربلندی ایران اسلامی است.» وی ضمن ادای احترام به مقام شامخ شهدا، به‌ویژه ناوسروان شهید عماد هرمزی، از خانواده‌های معظم شهدا تجلیل کرد و خدمت به این خانواده‌های معزز را وظیفه‌ای خطیر و افتخاری بزرگ برای نیروهای مسلح دانست.
فرمانده دانشگاه علوم دریایی امام خمینی(ره) نوشهر با اشاره به شهادت مظلومانه شهید عماد هرمزی از کارکنان ناو جماران نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در حمله دشمن آمریکایی به پایگاه منطقه دریایی کنارک، این اقدام را جنایتی آشکار و نشانه‌ای از ماهیت واقعی دشمنان ملت ایران برشمرد.
امیر دریادار دوم مطلبی همچنین با اشاره به رشادت‌ها و ایستادگی کارکنان نیروی دریایی ارتش در شرایط دشوار مأموریتی خاطرنشان کرد: رزمندگان اسلام با روحیه‌ای سرشار از ایمان، شجاعت و مسئولیت‌پذیری، در دفاع از استقلال، امنیت و تمامیت ارضی کشور از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کنند.
در خاتمه این مراسم، سنگ یادبود شهید عماد هرمزی در گلزار پاک شهدای نوشهر نصب شد؛ یادمانی برای دریادلی که در راه انجام وظیفه جان خود را فدا کرد، اما پیکرش هنوز به آغوش خانواده بازنگشته است و به همراه ۶ پرسنل دیگر ناوجماران در شمار شهدای والامقام جاویدالاثر جنگ تحمیلی رمضان قرار دارند.
سنگی که امروز بر مزار یادبود عماد نشسته، شاید برای رهگذران نشانی از یک شهید باشد، اما برای پدر و مادرش معنایی فراتر دارد؛ نقطه‌ای برای ایستادن، فاتحه خواندن، اشک ریختن و نجوا کردن با فرزندی که صدایش دیگر از پشت تلفن شنیده نمی‌شود. مادری که شاید هنوز با هر صدای زنگی دلش بلرزد و پدری که در سکوت، خاطره آخرین بدرقه را از ذهن عبور دهد.
عماد هرمزی در دل دریا مأموریت داشت، اما نامش امروز در خشکی، در زادگاهش و در میان مردمی که به یادش گرد آمده‌اند، جاودانه شده است. او به خانه بازنگشت؛ نه با لباس مأموریت، نه با خستگی یک سفر طولانی و نه با لبخندی که انتظارش را می‌کشیدند.
اما یاد او در خانه پدر و مادرش، در قلب برادر کوچکش و در حافظه این سرزمین باقی است. گاهی یک سنگ یادبود، فقط سنگ نیست؛ روایت یک آغوش ناتمام، یک خداحافظی بی‌بازگشت و اشک‌های مادری است که هنوز دلش برای شنیدن صدای پسرش پر می‌کشد. عماد جاویدالاثر شد، اما دلتنگی‌اش هرگز از خانه پدر و مادرش رخت نخواهد بست.
منبع: حیات
