جام‌جم آنلاین: کمدی تلویزیونی همیشه قرار نیست از مسیر شوخی‌های آشنا، موقعیت‌های تکراری و شخصیت‌هایی که صرفاً برای خنداندن طراحی شده‌اند، پیش برود. گاهی یک ایده متفاوت می‌تواند مسیر تازه‌ای پیش پای قصه بگذارد؛ ایده‌ای که هم ظرفیت سرگرمی داشته باشد و هم امکان تماشای دوباره زندگی روزمره را از زاویه‌ای غیرمنتظره فراهم کند. «نسخه آزمایشی» از همین نقطه شروع می‌شود؛
جایی که ربات‌های انسان‌نما وارد جهان یک خانواده ایرانی می‌شوند و آنچه در ابتدا یک موقعیت فانتزی به نظر می‌رسد، به بستری برای مواجهه دو جهان متفاوت تبدیل می‌شود: جهان محاسبه و برنامه‌ریزی ماشین‌ها و جهان پیچیده، گاه متناقض و عاطفی انسان‌ها. این انتخاب، مهم‌ترین امتیاز ایده محوری سریال است. در ظاهر با مجموعه‌ای درباره هوش مصنوعی و ربات‌ها روبه‌رو هستیم، اما موضوع اصلی نه نمایش فناوری و نه توضیح قابلیت‌های فنی آن است. فناوری در اینجا بیشتر یک ابزار دراماتیک است؛ وسیله‌ای برای اینکه رفتارهای انسانی از بیرون دیده شوند.
رباتی که باید آداب معاشرت، تعارف، روابط خانوادگی و احساسات را بشناسد، ناخواسته مخاطب را با پرسشی روبه‌رو می‌کند: آیا خود ما که سال‌ها در این مناسبات زندگی کرده‌ایم، همیشه معنای رفتارهایمان را می‌فهمیم؟ ربات‌ها؛ آینه‌ای برای دیدن تناقض‌های آدم‌ها در داستان، دانشمندی با ساخت ربات‌های انسان‌نما، آنها را وارد موقعیت‌های واقعی زندگی می‌کند. حضور این موجودات در کنار خانواده‌ای که با بازی محمد نادری و رویا میرعلمی شکل گرفته، موتور اصلی موقعیت‌های کمدی را به حرکت درمی‌آورد.
ماجرا از جایی جذاب می‌شود که ربات‌ها باید با قواعدی کنار بیایند که برای انسان‌ها بدیهی است، اما در واقعیت چندان هم ساده و قابل توضیح نیست؛ از تعارف‌های معمول گرفته تا واکنش‌های عاطفی، روابط اجتماعی و انتظاراتی که اعضای خانواده از یکدیگر دارند. در این جنس کمدی، خنده الزاماً از یک شوخی کلامی بیرون نمی‌آید؛ گاهی از فاصله میان آنچه یک شخصیت انتظار دارد و آنچه در عمل اتفاق می‌افتد، شکل می‌گیرد. ربات ممکن است یک رفتار را کاملاً منطقی تفسیر کند، در حالی که انسان مقابل او بر اساس احساس، مصلحت، رودربایستی یا حتی تناقض‌های شخصی تصمیم گرفته است.
همین فاصله می‌تواند موقعیت‌هایی بسازد که هم خنده‌دار باشند و هم تأمل‌برانگیز. از این منظر، «نسخه آزمایشی» ظرفیت آن را دارد که به جای تبدیل ربات‌ها به چند شخصیت صرفاً عجیب و خنده‌آور، از آنها برای بازخوانی روابط انسانی استفاده کند. مخاطب در مواجهه با رفتار ربات‌ها، در حقیقت بخشی از عادت‌های خودش را می‌بیند؛ گاهی به آنها می‌خندد و گاهی متوجه می‌شود آنچه طبیعی و روزمره تلقی می‌کرده، از بیرون چقدر نامتعارف به نظر می‌رسد. هوش مصنوعی در خدمت قصه؛ نه رقیب انسان نکته مهم دیگر، زاویه نگاه سریال به فناوری است.
در روزگاری که هوش مصنوعی به بخش جدایی‌ناپذیری از زندگی و ارتباطات مردم تبدیل شده، تلویزیون نیز نمی‌تواند نسبت به این موضوع بی‌تفاوت بماند. انتخاب چنین سوژه‌ای برای یک مجموعه خانوادگی، تلاشی برای نزدیک کردن موضوعی نسبتاً پیچیده به تجربه روزمره مخاطب است. بر اساس ایده مطرح‌شده از سوی تهیه‌کننده، قرار است ربات‌ها با فرهنگ، آداب و رسوم و ارزش‌های ایرانی و اسلامی آشنا شوند. این انتخاب زمانی دراماتیک و اثرگذار می‌شود که مفاهیم موردنظر در دل رفتار شخصیت‌ها و موقعیت‌های داستانی دیده شوند، نه آنکه به توضیح و توصیه مستقیم تبدیل شوند.
درست همین‌جاست که کمدی می‌تواند کارکردی فراتر از سرگرمی پیدا کند؛ بدون اینکه از ماهیت خود فاصله بگیرد. در واقع، مسئله اصلی تقابل انسان و ماشین نیست؛ بلکه چگونگی استفاده انسان از فناوری و حفظ ویژگی‌هایی است که او را از یک مجموعه دستور و محاسبه متمایز می‌کند. ماشین می‌تواند اطلاعات فراوانی داشته باشد، اما فهم ظرافت‌های عاطفی و اجتماعی انسان، مسئله‌ای پیچیده‌تر است. «نسخه آزمایشی» از این فاصله برای ساختن موقعیت‌های کمدی بهره می‌گیرد. مسعود اطیابی و آزمون یک کمدی بلندمدت در تلویزیون بازگشت مسعود اطیابی به تلویزیون نیز از نکات قابل توجه این تجربه است.
کارگردانی که در سینما با ساخت آثار کمدی پرفروش همچون «تگزاس»، «دینامیت»، «انفرادی»، «بخارست» و «هتل» شناخته شده، این بار به جای تکیه بر الگوی یک فیلم سینمایی، با یک مجموعه بلند تلویزیونی مواجه است. این تفاوت اهمیت دارد؛ چراکه کمدی در قالب یک سریال ۹۰ قسمتی، بیش از آنکه به چند موقعیت خنده‌دار وابسته باشد، به استمرار شخصیت‌پردازی، تنوع موقعیت‌ها و حفظ کشش قصه نیاز دارد. در سینما می‌توان با تکیه بر یک خط داستانی فشرده، ریتم مشخص و موقعیت‌های محدود، مخاطب را تا پایان همراه کرد؛ اما در سریال بلند، هر شخصیت باید مسیری برای طی کردن داشته باشد.
ربات‌ها نمی‌توانند در تمام قسمت‌ها صرفاً همان اشتباهات اولیه را تکرار کنند و خانواده نیز نباید تنها واکنشگر اتفاقاتی باشد که آنها به وجود می‌آورند. جذابیت اصلی زمانی شکل می‌گیرد که تجربه‌های تازه، رفتار شخصیت‌ها را تغییر دهد و هر قسمت چیزی به شناخت مخاطب از جهان داستان اضافه کند. از همین جهت، همراهی گروه نویسندگان شامل نسیم عرب‌امیری، پیمان جزینی و مصطفی زندی اهمیت دارد. عرب‌امیری در توضیح رویکرد نویسندگان بر این نکته تأکید کرده که هر شخصیت باید حرفی برای گفتن داشته باشد، اما انتقال مفهوم نباید به شعار تبدیل شود. این نگاه برای کمدی خانوادگی ضروری است؛
زیرا مخاطب قرار نیست احساس کند به کلاس آموزش رفتار اجتماعی آمده است. او باید همراه شخصیت‌ها بخندد و در خلال قصه، به مفاهیمی برسد که به زندگی خودش نزدیک‌اند. بازیگرانی که جهان فانتزی را به زندگی روزمره وصل می‌کنند ترکیب بازیگران نیز به ایجاد تعادل میان فضای فانتزی و واقعیت خانوادگی کمک کرده است.
هومن برق‌نورد در نقش دانشمندی که جهان ربات‌ها از ایده و ساخته او شکل گرفته، محمد نادری و رویا میرعلمی در محور خانواده، و چهره‌هایی چون محمدرضا هدایتی، نگار فروزنده، مونا فرجاد، رابعه اسکویی، زهرا سزاوار، سامان توحیدی، فرید اخباری، پوریا خوشبین، محمد بی‌ریا و شمیلا شعبانی، ترکیبی از بازیگران باتجربه و چهره‌های متنوع را کنار هم قرار داده‌اند. در چنین مجموعه‌ای، بازیگری فقط به اجرای دیالوگ‌های بامزه محدود نمی‌شود. بخش مهمی از کمدی در واکنش‌ها، مکث‌ها، نگاه‌ها و هماهنگی میان بازیگران شکل می‌گیرد.
به‌خصوص وقتی شخصیت‌های انسانی با موجوداتی روبه‌رو هستند که قواعد رفتاری متفاوتی دارند، کنترل لحن و اندازه بازی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. اگر بازی بیش از اندازه اغراق‌آمیز شود، جهان فانتزی از باورپذیری فاصله می‌گیرد و اگر بیش از حد جدی باشد، امکان شکل‌گیری موقعیت کمدی محدود می‌شود. بنابراین حفظ این تعادل یکی از دشواری‌های اجرایی چنین اثری است.
سیمافیلم و ضرورت تجربه در گونه‌های تازه اهمیت «نسخه آزمایشی» را باید در یک سطح فراتر از خود مجموعه نیز دید. تلویزیون برای حفظ ارتباط با مخاطبان مختلف، به گونه‌های متنوع داستانی نیاز دارد. کمدی خانوادگی، درام اجتماعی، ملودرام، آثار تاریخی و مجموعه‌های فانتزی هرکدام بخشی از سبد تولیدات رسانه ملی را تشکیل می‌دهند. ورود به موضوعاتی مانند هوش مصنوعی و ربات‌های انسان‌نما، آن هم در قالب یک کمدی خانوادگی، نشان می‌دهد که ظرفیت سریال‌سازی تلویزیون نباید صرفاً به سوژه‌های آشنا و تجربه‌شده محدود بماند.
سیمافیلم با حمایت از چنین ایده‌ای، امکان تجربه یک فضای متفاوت را در شبکه سه فراهم کرده است. طبیعتاً هر تجربه تازه‌ای در مسیر تولید، با دشواری‌های خاص خود روبه‌روست، اما اهمیت تولیدات حرفه‌ای نیز همین است که به جای تکرار همیشگی الگوهای موفق گذشته، راه‌های تازه‌ای برای ارتباط با مخاطب را امتحان کنند. «نسخه آزمایشی» شاید بیش از هر چیز با نام خود معنای جالبی پیدا می‌کند. در ظاهر، این ربات‌ها هستند که نسخه‌های آزمایشی به شمار می‌روند و باید در محیط انسانی قابلیت‌هایشان محک بخورد؛ اما در لایه زیرین، این انسان‌ها هستند که در برابر پرسش‌های تازه قرار می‌گیرند.
وقتی یک ماشین درباره تعارف، محبت، خانواده و احساسات سؤال می‌کند، آدم‌ها هم ناچار می‌شوند به رفتارهای خودشان نگاه کنند. ارزش چنین کمدی‌ای در همین نقطه است؛ جایی که خنده فقط پایان یک موقعیت نیست، بلکه آغاز مکثی کوتاه درباره زندگی خودمان است. تلویزیون به چنین تجربه‌هایی نیاز دارد؛ آثاری که هم خانواده را پای تماشا بنشانند، هم از موضوعات روز عقب نمانند و هم نشان دهند سرگرمی و اندیشه لزوماً در برابر یکدیگر قرار ندارند.
منبع: جام جم آنلاین
