پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، رقابت تازه‌ای را در درون این حزب بر سر یکی از مهم‌ترین جایگاه‌های قدرت در کنگره به راه انداخته است. کریس ون هولن، سناتور ۶۷ ساله ایالت مریلند، با اعلام نامزدی برای رهبری اکثریت دموکرات در سنا، چاک شومر ۷۵ ساله را به چالش کشیده است؛ رقابتی که فراتر از جابه‌جایی یک چهره حزبی، اختلاف بر سر نحوه مواجهه با دونالد ترامپ، سیاست آمریکا در قبال اسرائیل، جنگ ایران و جهت‌گیری اقتصادی دموکرات‌ها را آشکار می‌کند.
به گزارش خبرآنلاین، کریس ون هولن، سناتور دموکرات ایالت مریلند، روز پنجشنبه اعلام کرد که برای تصدی جایگاه رهبر اکثریت سنا نامزد می‌شود؛ تصمیمی که رقابت مستقیم او با چاک شومر، رهبر فعلی دموکرات‌های سنا، را رقم زده است. شومر از سال ۲۰۱۷ رهبری فراکسیون دموکرات‌ها را برعهده داشته و اکنون پس از پیروزی حزبش در انتخابات میان‌دوره‌ای، امیدوار است در جایگاه خود باقی بماند.
ون هولن در گفت‌وگو با شبکه ام‌اس‌ناو، نامزدی خود را پاسخی به مطالبه تغییر در انتخابات اخیر دانست و گفت: «این موضوع درباره هیچ فرد خاصی نیست، بلکه درباره پاسخ دادن به خواست مردم آمریکاست.» او با اشاره به آنچه «موج عظیم بروز اراده دموکراتیک» در انتخابات میان‌دوره‌ای خواند، افزود: «پیام رأی‌دهندگان در واقع رد وضع موجود و مخالفت با ادامه روال همیشگی بود. برای تحقق این خواسته، به اعتقاد من، به رهبری جدید نیاز داریم.»
او همچنین تأکید کرد: «اکنون نوبت ماست که به این شرایط پاسخ دهیم و برای انجام این کار به رهبری جدید نیاز داریم. به همین دلیل است که برای رهبری اکثریت سنا نامزد می‌شوم.»
انتخابات داخلی برای تعیین رهبر دموکرات‌های سنا قرار است اول دسامبر (۱۰ آذر) پشت درهای بسته و با رأی‌گیری مخفی برگزار شود. به گزارش سی‌ان‌ان، شماری از سناتورهای فعلی دموکرات و بیشتر سناتورهای تازه‌منتخب این حزب تاکنون از اعلام حمایت علنی از شومر خودداری کرده‌اند؛ هرچند شومر برای پیروزی تنها به رأی اکثریت اعضای فراکسیون خود نیاز دارد.
دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای تاکنون هشت کرسی از جمهوری‌خواهان گرفته‌اند و از ژانویه دست‌کم ۵۵ کرسی سنا را در اختیار خواهند داشت. این پیروزی که فراتر از پیش‌بینی‌ها بود، با این حال نارضایتی دیرینه بخشی از جریان لیبرال و ترقی‌خواه حزب از عملکرد شومر را از میان نبرده است.
شومر روز پنجشنبه در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس اعلام کرد که آرای لازم برای ادامه رهبری دموکرات‌ها را در اختیار دارد. او نوشت: «من به دستاوردهایی که در کنار یکدیگر به دست آورده‌ایم افتخار می‌کنم. داشتن ۵۵ کرسی و همچنان در حال افزایش بودن آن، نتیجه‌ای فوق‌العاده است و من آرای لازم برای ادامه فعالیت در جایگاه رهبر دموکرات‌ها را دارم. از هرگونه گفت‌وگو درباره آینده فراکسیون خود و کار مهمی که پیش رو داریم استقبال می‌کنم.»
در مقابل، ون هولن به ام‌اس‌ناو گفت با بیشتر سناتورهای دموکرات گفت‌وگو کرده و معتقد است رقابت همچنان کاملاً باز است. او در پاسخ به پرسش جن پساکی، مجری این شبکه، درباره تعداد حمایت‌هایی که تاکنون به دست آورده است، گفت بیش از ۱۰ سناتور از او حمایت می‌کنند. با این حال، ابراز امیدواری کرد که پس از اعلام رسمی نامزدی‌اش، حمایت همکاران بیشتری را جلب کند.
ون هولن در عین حال پذیرفت که در این رقابت در موقعیت ضعیف‌تری قرار دارد و خود را رقیب کم‌شانس‌تر شومر توصیف کرد.
چرا رهبری اکثریت سنا تا این اندازه اهمیت دارد؟
رقابت ون هولن و شومر صرفاً بر سر عنوان رهبر یک فراکسیون سیاسی نیست. رهبری اکثریت سنا یکی از تأثیرگذارترین موقعیت‌ها در ساختار قدرت کنگره آمریکاست؛ جایگاهی که دارنده آن می‌تواند تا اندازه زیادی تعیین کند چه موضوعاتی در دستور کار مجلس قرار بگیرند، چه طرح‌هایی فرصت بررسی پیدا کنند و اولویت‌های قانون‌گذاری حزب حاکم چگونه پیش برود.
بر اساس توضیحات رسمی وب‌سایت سنای آمریکا، رهبران اکثریت و اقلیت، سخنگوی مواضع احزاب خود در سنا هستند و راهبردهای قانون‌گذاری فراکسیون‌هایشان را هماهنگ می‌کنند. رهبر اکثریت با همکاری رؤسای کمیته‌ها و اعضای ارشد آنها، برنامه بررسی طرح‌ها در صحن سنا را تنظیم می‌کند، لوایح را برای بررسی در دستور کار قرار می‌دهد و اعضای فراکسیون خود را از برنامه روزانه مجلس مطلع می‌سازد.
اهمیت این جایگاه به همین مسئولیت‌ها محدود نیست. طبق رویه سنای آمریکا، هنگامی که چند سناتور هم‌زمان خواهان گرفتن نوبت سخنرانی باشند، رئیس جلسه ابتدا به رهبر اکثریت نوبت می‌دهد و سپس رهبر اقلیت و دیگر سناتورها در اولویت قرار می‌گیرند. این امتیاز به رهبر اکثریت امکان می‌دهد پیش از دیگر سناتورها اصلاحیه‌ها، پیشنهادهای جایگزین و برخی درخواست‌های مرتبط با روند بررسی طرح‌ها را مطرح کند.
رهبر اکثریت همچنین در مذاکره با رهبر اقلیت برای تنظیم توافق‌های مربوط به زمان بحث درباره لوایح و نحوه پیشبرد آنها نقش محوری دارد. این توافق‌ها می‌توانند مسیر بررسی و تصویب طرح‌ها را تسهیل یا در صورت نبود توافق، با دشواری مواجه کنند.
بنابراین، کسی که این جایگاه را در اختیار می‌گیرد، فقط نماینده سیاسی حزب اکثریت نیست؛ بلکه یکی از بازیگران اصلی تعیین دستور کار قانون‌گذاری آمریکا خواهد بود. در شرایطی که دموکرات‌ها قرار است از ژانویه اکثریت سنا را در اختیار داشته باشند، انتخاب رهبر جدید می‌تواند بر نحوه مواجهه این حزب با دولت ترامپ، اولویت‌های اقتصادی، سیاست خارجی و روند بررسی طرح‌های مهم تأثیر بگذارد.
البته رهبر اکثریت به‌تنهایی اختیار تصویب قوانین را ندارد و باید با محدودیت‌های آیین‌نامه‌ای سنا، مواضع سناتورهای مستقل و مخالفت‌های احتمالی درون فراکسیون خود کنار بیاید. با این حال، جایگاه او در تنظیم دستور کار و مدیریت روند قانون‌گذاری، نفوذ سیاسی قابل‌توجهی به او می‌دهد.
ون هولن کیست؛ سناتوری با سابقه تشکیلاتی که به منتقد ساختار حزب تبدیل شد
کریس ون هولن ۶۷ ساله، برخلاف تصویری که ممکن است از یک نامزد ضدساختار حزبی به ذهن برسد، چهره‌ای تازه‌وارد یا بیرون از تشکیلات دموکرات‌ها نیست. او بیش از دو دهه در کنگره آمریکا فعالیت کرده و در این مدت مسئولیت‌های مهمی در ساختار رهبری حزب داشته است.
ون هولن از سال ۲۰۱۷ وارد سنا شد و پیش از آن به مدت ۱۴ سال، از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۷، نماینده ایالت مریلند در مجلس نمایندگان بود. او در مجلس نمایندگان سمت دستیار رهبر دموکرات‌ها را برعهده داشت و همچنین ریاست نهادهای انتخاباتی دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان و سنا را تجربه کرده است.
به این ترتیب، ون هولن از درون ساختار سیاسی حزب رشد کرده و با سازوکارهای انتخاباتی و تشکیلاتی دموکرات‌ها آشنایی دارد. همین مسئله از نگاه سی‌ان‌ان یکی از تناقض‌های جالب در نامزدی اوست: سیاستمداری با بیش از دو دهه سابقه حضور در کنگره و مسئولیت‌های حزبی، اکنون می‌خواهد پرچم تغییر و مخالفت با وضع موجود را در دست بگیرد.
با این حال، جایگاه ملی او طی دو سال گذشته به شکل قابل‌توجهی افزایش یافته است. یکی از اتفاقاتی که در این مسیر نقش داشت، سفر جنجالی او به السالوادور در آوریل ۲۰۲۵ بود؛ زمانی که برای ملاقات با کیلمار آب‌رگو گارسیا، شهروند اهل مریلند، به این کشور سفر کرد. آب‌رگو گارسیا به اشتباه از آمریکا اخراج شده و به زندان السالوادور منتقل شده بود. سفر ون هولن خشم دولت ترامپ را برانگیخت و او را در مرکز یکی از مناقشه‌های سیاسی دولت جدید قرار داد.
عبدال السید، سناتور منتخب دموکرات از میشیگان که از نامزدی ون هولن حمایت کرده است، در مصاحبه‌ای با رادیوی ملی آمریکا که روز پنجشنبه منتشر شد، درباره این سفر گفت: «او زمانی که موضوع اهمیت دارد، حاضر است خطر کند. پرواز به آنجا برای ملاقات با کیلمار آب‌رگو گارسیا واقعاً یک ریسک بود.»
این اقدام به تقویت تصویر ون هولن به‌عنوان سیاستمداری کمک کرد که حاضر است در برابر دولت ترامپ موضعی علنی و پرهزینه اتخاذ کند؛ ویژگی‌ای که در کنار انتقادهای او از اسرائیل، محبوبیتش را نزد بخشی از جریان ترقی‌خواه دموکرات‌ها افزایش داده است.
تفاوت ون هولن و شومر؛ از مواجهه با ترامپ تا سیاست آمریکا در قبال اسرائیل
یکی از اصلی‌ترین محورهای اختلاف میان این دو سناتور، نحوه مواجهه با دولت دونالد ترامپ است.
بخشی از جریان لیبرال و ترقی‌خواه حزب دموکرات معتقد است شومر در برابر سیاست‌های ترامپ به اندازه کافی قاطع نبوده و باید رویکردی تهاجمی‌تر در پیش بگیرد. در مقابل، ون هولن خواستار استفاده حداکثری از ظرفیت سنا برای مقابله با سیاست‌های دولت جمهوری‌خواه است.
او همچنین گفته است در صورت انتخاب به رهبری اکثریت سنا، از تمام ظرفیت این مجلس برای پاسخ دادن به مطالبات رأی‌دهندگان درباره پایان دادن به جنگ ایران و کاهش هزینه‌های زندگی استفاده خواهد کرد.
اختلاف دیگر این دو سناتور به روابط آمریکا و اسرائیل بازمی‌گردد. شومر از حامیان دیرینه روابط واشنگتن و تل‌آویو محسوب می‌شود؛ موضوعی که در سال‌های اخیر و به‌ویژه پس از جنگ غزه، با افزایش انتقادها از اسرائیل در میان دموکرات‌ها به یکی از نقاط اختلاف درون حزب تبدیل شده است.
ون هولن در مقابل، مواضع صریح‌تری علیه دولت بنیامین نتانیاهو اتخاذ کرده است. او دولت اسرائیل را به «پاکسازی قومی» در غزه متهم کرده، نخست‌وزیر این رژیم را «جنایتکار جنگی تحت تعقیب» خوانده و از نفوذ کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل (آیپک) در سیاست داخلی آمریکا انتقاد کرده است.
او همچنین از اشغال سرزمین‌های فلسطینی و حملات نظامی اسرائیل به غزه انتقاد کرده و با گسترش همکاری‌های دفاعی واشنگتن و تل‌آویو مخالفت کرده است.
این مواضع در شرایطی مطرح می‌شود که دموکرات‌ها درباره جنگ غزه و حمایت آمریکا از اسرائیل دچار اختلاف شده‌اند. بخشی از حزب همچنان بر حفظ روابط راهبردی با تل‌آویو تأکید دارد، اما جریان ترقی‌خواه خواهان بازنگری جدی در این سیاست و محدود کردن حمایت‌های نظامی و سیاسی واشنگتن از دولت نتانیاهو است.
در این میان، ون هولن توانسته خود را به یکی از چهره‌های برجسته منتقد سیاست‌های اسرائیل در میان سناتورهای دموکرات تبدیل کند.
از سوی دیگر، شومر در صورت تصمیم به نامزدی مجدد برای سنا در سال ۲۰۲۸، ممکن است با رقیبی جدی در انتخابات مقدماتی روبه‌رو شود. نام الکساندریا اوکاسیو کورتز، نماینده ترقی‌خواه نیویورک در مجلس نمایندگان، به‌عنوان یکی از گزینه‌های احتمالی این رقابت مطرح شده است.
شومر روز سه‌شنبه در گفت‌وگو با خبرنگاران از موقعیت خود دفاع کرد و گفت اطمینان دارد به‌عنوان رهبر اکثریت انتخاب خواهد شد. او همچنین مدعی شد که میان اعضای دموکرات سنا «وحدت زیادی» وجود دارد.
انتقاد از دخالت شومر در انتخابات مقدماتی؛ اختلاف بر سر نفوذ آیپک و صنعت رمزارزها
ون هولن در کنار انتقادهای کلی از رویکرد شومر، یک اختلاف مشخص و تشکیلاتی نیز با رهبر فعلی دموکرات‌های سنا دارد: میزان دخالت رهبری حزب در انتخابات مقدماتی نامزدهای دموکرات.
او معتقد است شومر و کمیته انتخاباتی سناتوری دموکرات‌ها در رقابت‌های مقدماتی امسال بیش از اندازه دخالت کرده‌اند و با حمایت از برخی نامزدها، به تضعیف گزینه‌های دیگر حزب کمک کرده‌اند.
ون هولن روز سه‌شنبه در نشست دموکرات‌ها پس از انتخابات در واشنگتن گفت: «ما اکنون دو عضو تازه‌منتخب در این اتاق داریم که اگر شومر و کمیته انتخاباتی سناتوری دموکرات‌ها مطابق خواسته خود عمل کرده بودند، امروز در اینجا حضور نداشتند.»
او در ادامه مدعی شد که شومر و کمیته انتخاباتی حزب در برابر برخی نامزدها، در کنار صنعت رمزارزها و آیپک قرار گرفته‌اند و افزود: «دیدگاه قاطع من این است که کمیته انتخاباتی حزب تنها در موارد بسیار نادر باید در انتخابات مقدماتی دخالت کند.»
این اختلاف در انتخابات مقدماتی سنا در ایالت میشیگان نیز آشکار شد. ون هولن نخستین سناتور دموکراتی بود که از عبدال السید حمایت کرد. السید در این رقابت با هیلی استیونز، نماینده مجلس نمایندگان، روبه‌رو بود؛ نامزدی که به گزارش سی‌ان‌ان از حمایت غیرعلنی شومر برخوردار بود.
پس از پیروزی السید بر استیونز در انتخابات مقدماتی، شومر نیز از او حمایت کرد.
این موضوع نشان می‌دهد اختلاف ون هولن با شومر صرفاً به سیاست خارجی یا نحوه مواجهه با ترامپ محدود نیست و به شیوه اداره حزب، انتخاب نامزدها و میزان نفوذ تشکیلات مرکزی در رقابت‌های انتخاباتی نیز کشیده شده است.
نکته مهم دیگر اینکه ون هولن پیش‌تر احتمال نامزدی در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۲۸ را نیز مطرح کرده بود. او شنبه گذشته در گفت‌وگو با سی‌ان‌ان گفته بود که تصدی رهبری سنا در آن مقطع تمرکز اصلی او نیست و به نامزدی ریاست‌جمهوری نیز علاقه دارد. با این حال، طی روزهای بعد و در پی افزایش فشارها برای تغییر رهبری حزب، موضعش تغییر کرد و روز پنجشنبه رسماً وارد رقابت شد.
این تغییر موضع در کنار افزایش حضور رسانه‌ای و مواضع انتقادی او، از اهمیت سیاسی رقابت کنونی فراتر از یک انتخابات داخلی حزبی حکایت دارد.
چه کسانی خواهان کنار رفتن شومر هستند؟
عبدال السید و برنی سندرز از مهم‌ترین حامیان ون هولن در این رقابت هستند. سندرز، سناتور مستقل ایالت ورمونت که با دموکرات‌ها همکاری می‌کند، روز سه‌شنبه در یک نشست خبری مشترک با الیسا اسلاتکین، سناتور دموکرات ایالت میشیگان، خواستار تغییر در رهبری حزب شد.
سندرز در این نشست گفت: «اگر این کارزار انتخاباتی درباره چیزی بود، درباره تغییر و ضرورت حرکت حزب دموکرات در مسیری جدید و جسورانه بود. من بیش از ۳۰ سال است که چاک را می‌شناسم و او را دوست دارم، اما از نظر من اکنون زمان تغییر فرا رسیده است و از انتخاب مجدد چاک به‌عنوان رهبر دموکرات‌ها حمایت نخواهم کرد.»
چهار سناتور تازه‌منتخب دموکرات، آدام همیلتون از کانزاس، تروی جکسون از مین، آنی اندروز از کارولینای جنوبی و پگی فلاناگان از مینه‌سوتا نیز بر ضرورت انتخاب رهبری جدید تأکید کرده‌اند.
همیلتون در گفت‌وگو با دانا بش، مجری سی‌ان‌ان، گفت: «فکر می‌کنم چه این برداشت منصفانه باشد و چه نباشد، چاک شومر از نظر بسیاری از مردم چهره‌ای تفرقه‌برانگیز تلقی می‌شود و ما به کسی نیاز داریم که بتواند ما را متحد کند.»
با این حال، شومر همچنان از حمایت شماری از سناتورهای دموکرات برخوردار است؛ کسانی که معتقدند پیروزی اخیر حزب در انتخابات میان‌دوره‌ای تا اندازه زیادی حاصل مدیریت و تلاش‌های او بوده است.
روبن گایگو، سناتور دموکرات ایالت آریزونا، اوایل همین هفته در گفت‌وگو با خبرنگاران، با اشاره به موفقیت انتخاباتی حزب گفت: «وقتی سرمربی شما را به مسابقات سری جهانی می‌رساند، قرارداد دیگری با او می‌بندید.»
کرستن گیلیبرند، سناتور دموکرات نیویورک که امسال ریاست کمیته انتخاباتی سناتوری دموکرات‌ها را برعهده داشت، نیز از عملکرد شومر تمجید کرد و گفت فراکسیون دموکرات‌ها قدردان تلاش‌های اوست.
گیلیبرند روز سه‌شنبه اظهار داشت: «هیچ‌کس به اندازه سناتور شومر برای این دوره انتخاباتی وقت و انرژی نگذاشته است.»
او همچنین به ضیافت جمع‌آوری کمک مالی مشترکی اشاره کرد که یک سال پیش با شومر برای حمایت از اسکات کولوم برگزار کرده بودند؛ سیاستمداری که قرار است نخستین سناتور سیاه‌پوست ایالت می‌سی‌سی‌پی از زمان پایان دوره بازسازی پس از جنگ داخلی آمریکا باشد.
کولوم روز پنجشنبه در گفت‌وگو با شبکه ام‌اس‌ناو گفت شومر در ابتدا متوجه شده بود که حزب دموکرات برای یافتن رهبران آینده خود باید توجه بیشتری به ایالت‌های جنوبی داشته باشد. با این حال، او تأکید کرد که این توصیف دقیق نیست که شومر او را به‌عنوان نامزد مورد حمایت خود وارد رقابت کرده باشد.
وقتی از کولوم پرسیده شد که آیا از ادامه رهبری شومر حمایت خواهد کرد، پاسخ داد: «من گزینه‌هایم را نمی‌دانم. گزینه‌های من چیست؟»
شومر؛ رهبر باتجربه‌ای که با مطالبه تغییر روبه‌رو شده است
چاک شومر ۷۵ ساله از سال ۲۰۱۷ رهبری دموکرات‌های سنا را برعهده داشته و از سال ۱۹۹۹ عضو این مجلس است. او در طول سال‌های فعالیت خود به یکی از چهره‌های محوری حزب دموکرات در کنگره تبدیل شده و در انتخابات اخیر نیز نقش مهمی در جذب نامزدها، تأمین منابع مالی کارزارهای انتخاباتی و بازپس‌گیری اکثریت سنا داشته است.
حامیان شومر معتقدند تجربه طولانی او در سنا و تسلطش بر سازوکارهای پیچیده این مجلس، برای اداره اکثریت جدید دموکرات‌ها ضروری است. آنها همچنین موفقیت انتخاباتی اخیر را نشانه‌ای از توانایی او در مدیریت فراکسیون و هدایت رقابت‌های انتخاباتی می‌دانند.
با این حال، منتقدانش معتقدند پیروزی انتخاباتی به‌تنهایی نمی‌تواند پاسخ‌گوی انتقادها درباره عملکرد سیاسی او باشد. از نگاه این جریان، دموکرات‌ها برای مقابله با ترامپ، بازنگری در سیاست خارجی و پاسخ دادن به مطالبات اقتصادی رأی‌دهندگان به رهبری قاطع‌تر و متفاوت نیاز دارند.
در واقع، رقابت ون هولن و شومر به پرسشی اساسی درباره آینده حزب دموکرات تبدیل شده است: آیا این حزب پس از پیروزی انتخاباتی اخیر باید همچنان به رهبری چهره‌ای باتجربه و آشنا با سازوکارهای قدرت در واشنگتن تکیه کند یا زمان آن رسیده است که با تغییر در رأس فراکسیون سنا، رویکرد سیاسی خود را نیز تغییر دهد؟
در شرایطی که دموکرات‌ها از ژانویه دست‌کم ۵۵ کرسی سنا را در اختیار خواهند داشت و جمهوری‌خواهان ۴۴ کرسی به دست آورده‌اند، نتیجه رقابت بر سر کرسی آلاسکا نیز هنوز مشخص نشده است. تا اواخر روز پنجشنبه، با شمارش ۸۸ درصد آرا، نامزد دموکرات‌ها با اختلاف ۲.۲ درصد از رقیب جمهوری‌خواه خود پیش بود.
قرار است سرنوشت رهبری دموکرات‌های سنا اول دسامبر مشخص شود؛ انتخابی که نه‌تنها آینده سیاسی شومر و ون هولن، بلکه جهت‌گیری یکی از مهم‌ترین نهادهای قانون‌گذاری آمریکا در دوره جدید را تحت تأثیر قرار خواهد داد.
منبع: خبرآنلاین
