به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،
خداحافظی سامان قدوس را نمی‌توان صرفاً پایان دوران ملی یک فوتبالیست دانست. هافبک ۳۳ سالهای که هنوز در فوتبال باشگاهی فعال است و با ثبت سه گل و چهار پاس گل در ترکیب کلبا نشان داده دوران بازیگری‌اش به پایان نرسیده، تصمیم گرفت خودش زمان جدایی از تیم ملی را مشخص کند.
قدوس برای این خداحافظی منتظر کنار گذاشته شدن از سوی کادر فنی نماند. دست‌کم بر اساس آنچه از تصمیم او اعلام شده، نه اختلافی با سرمربی در میان بوده و نه نیمکت‌نشینی و نارضایتی از جایگاهش، دلیل پایان این مسیر محسوب می‌شود. او تصمیم گرفت پس از سال‌ها حضور در تیم ملی، ادامه راه را به نسل تازه‌ای از بازیکنان بسپارد.
در پیام خداحافظی‌اش نیز نکته جالبی وجود داشت. قدوس انتخاب تیم ملی ایران را یکی از آسان‌ترین تصمیم‌های زندگی خود توصیف کرد، اما برای پایان دادن به همان مسیر، تصمیم دشواری گرفت. تفاوت میان این دو انتخاب، شاید بهترین توصیف از نگاه او به پیراهن تیم ملی باشد.
بازیکنی که ۹ سال در اردوهای ملی حضور داشت و تجربه بازی در بزرگ‌ترین مسابقات بین‌المللی را به دست آورد، حالا بدون آنکه بخواهد برای حفظ جایگاهش وارد رقابتی فرسایشی شود، تصمیم به خداحافظی گرفته است.
اما این اتفاق یک پرسش مهم‌تر را مطرح می‌کند. چرا در فوتبال ایران خداحافظی داوطلبانه از تیم ملی تا این اندازه کم‌سابقه و دشوار به نظر می‌رسد؟
واقعیت این است که در فوتبال ایران، برخی بازیکنان باتجربه چنان به حضور در اردوهای ملی عادت کرده‌اند که گاهی مرز میان سابقه و شایستگی روز را نادیده می‌گیرند. سال‌ها بازی برای تیم ملی، حضور در تورنمنت‌های بزرگ و ثبت خاطرات ماندگار، قطعاً قابل احترام است، اما هیچ‌کدام نمی‌تواند تضمینی همیشگی برای دعوت به اردوهای بعدی باشد.
تیم ملی قرار نیست محلی برای قدردانی دائمی از بازیکنان گذشته باشد. احترام به ستاره‌های قدیمی یک موضوع است و انتخاب بهترین نفرات برای مسابقات آینده موضوعی دیگر.
البته سن به‌تنهایی نمی‌تواند ملاک کنار گذاشتن یک بازیکن باشد. فوتبالیستی که در ۳۵ یا حتی ۳۷ سالگی همچنان آماده‌تر و مؤثرتر از رقبای جوان خود است، حق دارد برای حضور در تیم ملی رقابت کند. همان‌طور که بازیکنی در ۲۵ سالگی نیز صرفاً به دلیل جوان بودن، شایسته دعوت نخواهد بود.
مسئله از جایی آغاز می‌شود که بعضی بازیکنان، حضور در تیم ملی را ادامه طبیعی سالهای گذشته خود می‌دانند و تصور می‌کنند تا زمانی که شخصاً تصمیم به خداحافظی نگرفته‌اند، باید جایی در فهرست داشته باشند.
این نگاه، فرصت تصمیم‌گیری فنی را برای کادر مربیگری دشوارتر می‌کند و ممکن است مسیر ورود بازیکنان تازه را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
در چنین شرایطی، تصمیم سامان قدوس معنای متفاوتی پیدا می‌کند. او در حالی کنار رفت که هنوز می‌توانست برای حضور در تیم ملی تلاش کند. این انتخاب البته به معنای آن نیست که تمام بازیکنان هم‌سن او باید فوراً خداحافظی کنند، اما نشان می‌دهد یک فوتبالیست می‌تواند پیش از آنکه شرایط برایش تصمیم بگیرد، خودش درباره آینده ملی‌اش تصمیم بگیرد.
نکته مهم دیگر، مسئولیت کادر فنی است. جوان‌گرایی نباید به تصمیم شخصی بازیکنان باتجربه وابسته باشد. اگر بازیکنی دیگر شرایط فنی لازم را ندارد، این وظیفه سرمربی است که بدون توجه به نام، سابقه یا محبوبیت او تصمیم بگیرد. هیچ بازیکنی نباید برای باز شدن جای نفرات جوان‌تر ناچار به خداحافظی شود.
با این حال، نمی‌توان از نقش خود بازیکنان در مدیریت پایان دوران ملی چشم‌پوشی کرد. ستاره‌ای که سال‌ها برای تیم ملی زحمت کشیده، بهتر از بسیاری از افراد می‌تواند تغییر شرایط جسمانی، میزان آمادگی و توان رقابت خود را ارزیابی کند.
گاهی ادامه حضور در تیم ملی بهترین تصمیم است و گاهی کنار رفتن، انتخابی منطقی‌تر.
سامان قدوس راه دوم را انتخاب کرد. بدون جنجال، بدون گلایه از نیمکت‌نشینی و بدون آنکه منتظر بماند نامش از فهرست خط بخورد.
حالا این پرسش مقابل دیگر ملی‌پوشان باتجربه قرار دارد که آیا آنها نیز روزی با ارزیابی واقع‌بینانه از شرایط خود تصمیم خواهند گرفت یا ترجیح می‌دهند تا آخرین دعوت و آخرین فرصت برای ماندن تلاش کنند؟
پیراهن تیم ملی نه سهمیه مادام‌العمر ستاره‌هاست و نه پاداش سالهای گذشته. بازیکنان بزرگ با عملکردشان در زمین احترام به دست می‌آورند، اما شیوه خداحافظی نیز می‌تواند بخشی از تصویری باشد که از آنها در ذهن هواداران باقی می‌ماند.
قدوس تصمیم گرفت خودش نقطه پایان را بگذارد. تصمیمی که شاید بد نباشد بعضی از هم‌نسلانش نیز درباره آن فکر کنند.
منبع: شبکه شرق
