باشگاه خبرنگاران جوان؛ مریم رضایی – امشب دیگر مرزی میان روضه و حماسه نیست؛ سنج و دمام و پرچم‌های سیاه عزای فاطمی در میادین شهر به بیرق‌های سه‌رنگ استقلال و غیرت پیوند خورده‌است. تقویم ورق خورده و این حضور شبانه حالا وارد «چله ششم» خود شده است. برای ناظری که از دور به این قاب نگاه می‌کند، مداومتِ ۲۴۰ شبه شاید شبیه به یک رکورد آماری به نظر برسد، اما برای اهالی این معابر، این روز‌ها و شب‌ها به یک زیست جمعی تبدیل شده است؛
آیینی که نه تنها غبار خستگی و فرسایش بر چهره‌اش ننشسته، بلکه با هر تهدید تازه از سوی دشمن، انبوه‌تر، مصمم‌تر و منسجم‌تر از شب‌های نخستین به میدان آمده است. جلوه متمایز گردهمایی امشب، حرکت دسته‌های عزاداری است. صدای طنین مداحان و گریه‌های بی‌امان بر مصائب حضرت زهرا (س)، فضای کلانشهر شیراز و صدرا را فرا گرفته است. بیرق‌های سیاه بلندی که بر فراز دست‌ها در حرکت‌اند، در باد تکان می‌خورند و در این میان، تصویر «رهبر شهید» و شهدای مظلوم نبرد‌های اخیر، همچون نگینی در میان دسته‌ها دست‌به‌دست می‌شود. مردم داغدارند؛
داغی که هنوز پس از روز‌های آتشین جنگ ۱۲ روزه و حوادث سخت جنگ رمضان بر دل‌ها سنگینی می‌کند. در این میان، یکی از میان جمعیت فریاد می‌زند: «یا فاطمه الزهرا (س)» و بلافاصله خیل جمعیت پاسخ می‌دهد: «انتقام، انتقام». این فریاد‌های خون‌خواهی و طلب انتقام، شعار نیست؛ مطالبه‌ای زنده و بی‌وقفه است که در عمق نگاه تک‌تک حاضران موج می‌زند. داغ فرماندهان و فرزندان شهید این خاک هنوز تازه است و شیراز، سومین حرم اهل‌بیت (ع) و شهر خون و قیام، تا زمانی که پاسخ این تجاوزات و تهدید‌ها در میدان داده نشود، آرام نخواهد گرفت.
منبع: باشگاه خبرنگاران جوان
