در ۲۳ اکتبر ۱۸۵۰، نخستین کنوانسیون ملی حقوق زنان در شهر ووستر ماساچوست برگزار شد؛ نشستی تاریخی که با حضور صدها نماینده، نقطه‌عطفی در شکل‌گیری جنبش سراسری زنان آمریکا بود؛ حرکتی که اگرچه سال‌ها بعد بر سر اولویت‌های سیاسی و نژادی دچار انشعاب شد، اما مسیر مبارزه برای دستیابی به حق رأی و برابری را برای همیشه هموار کرد.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، سازمان‌دهندگان جنبش حق رأی زنان، روز ۲۳ اکتبر ۱۸۵۰ [۱ آبان ۱۲۲۹]، نخستین کنوانسیون ملی حقوق زنان را در شهر ووستر، ایالت ماساچوست، برگزار کردند.
بیش از هزار نماینده از ۱۱ ایالت برای شرکت در این نشست دو روزه گرد هم آمدند؛ کنفرانسی که اعضای انجمن ضد برده‌داری برنامه‌ریزی آن را برعهده داشتند.
این کنوانسیون در ادامه مسیری برگزار شد که دو سال پیش از آن، در کنوانسیون تاریخی سنکا فالز، ترسیم شده بود. در آن نشست، شرکت‌کنندگان اعلام کرده بودند:
«هنگامی که کار بزرگ پیش روی خود را آغاز می‌کنیم، انتظار داریم با سوءبرداشت‌ها، تحریف‌ها و تمسخرهای فراوانی روبه‌رو شویم؛ اما برای رسیدن به هدف‌مان، از هر وسیله‌ای که در توان داشته باشیم، استفاده خواهیم کرد.»
برگزارکنندگان و شرکت‌کنندگان این رویداد با مخالفت شدید بخش بزرگی از مردم آمریکا روبه‌رو شدند؛ مردمی که معتقد بودند نظام حقوقی و اقتصادی‌ای که زنان را از حق مشارکت سیاسی محروم می‌کند، امری طبیعی است. برگزارکنندگان امیدوار بودند با ایجاد یک سازمان سراسری و تدوین برنامه‌ای عملی، زمینه شکل‌گیری جنبشی مردمی را فراهم کنند.
لوسی استون یکی از سخنرانان متعددی بود که از برخورداری برابر زنان از حق رأی دفاع می‌کرد. استون در سخنرانی خود گفت: «ما می‌خواهیم زنان بتوانند استعدادها و ظرفیت‌های وجودی و زنانگی خود را پرورش دهند؛ می‌خواهیم وقتی زنی از دنیا می‌رود، روی سنگ مزارش ننویسند که او بیوه فلانی بود.»
سخنرانی استون و مشروح مذاکرات این کنوانسیون ثبت و پس از پایان نشست منتشر و فروخته شد؛ اقدامی که به شناخته‌شدن بین‌المللی جنبش حقوق زنان کمک کرد.
برگزاری این کنوانسیون‌ها تا دوازدهمین نشست، در سال ۱۸۶۹ در واشینگتن دی‌سی، ادامه یافت. پس از آن، جبهه سازمان‌یافته جنبش حق رأی زنان بر سر این موضوع دچار انشعاب شد که آیا مردان سیاه‌پوست نیز باید از حق رأی برخوردار شوند یا نه.
انجمن ملی حق رأی زنان، که فعالان این جنبش، الیزابت کدی استنتون و سوزان بی. آنتونی، آن را بنیان گذاشته بودند، آشکارا با متمم‌های چهاردهم و پانزدهم قانون اساسی آمریکا مخالفت کرد؛ متمم‌هایی که حق رأی را برای مردان آفریقایی‌تبار به رسمیت می‌شناختند. اعضای این انجمن معتقد بودند دستیابی زنان به حق رأی و برابری آنان با مردان، اولویت سیاسی فوری‌تری دارد.
در مقابل، انجمن آمریکایی حق رأی زنان، به رهبری لوسی استون و دیگر فعالان، از حق رأی همگانی حمایت می‌کرد؛ هرچند تمرکز آن صرفاً بر برخورداری همگان از حق رأی بود و سایر حقوق اجتماعی و اقتصادی را در بر نمی‌گرفت.
پس از دو دهه، این دو گروه دوباره با یکدیگر متحد شدند و انجمن ملی آمریکایی حق رأی زنان (NAWSA) را تشکیل دادند. با این حال، جنبش حق رأی زنان همچنان منابع خود را عمدتاً صرف دستیابی زنان به حق رأی می‌کرد. برخی شعبه‌های محلی و ایالتی NAWSA حتی تصمیم گرفتند زنان سیاه‌پوست را از عضویت محروم کنند و راهپیمایی‌هایی جداگانه بر اساس نژاد برگزار کنند.
منبع: خبرآنلاین
