در قدیمی‌ترین نقشه پایتخت، نقشه میرزا عبدالغفار نجم‌الدوله – سال ۱۲۳۷ خورشیدی، نام خرده‌محله‌ای در دل محله سنگلج دیده می‌شود؛ میان چهاراه بوذرجمهوری و چهارراه گلوبندک.
همشهری آنلاین – فرزین شیرزادی: محله‌ای با گذرهای متقاطع و بازارچه‌ای سقف ضربی در میانه‌اش که به خیابان شاهپور، گذر مستوفی و قلی، کوچه کلیسا، بازارچه نو، مسجد شازده‌خانم، بازارچه قوام‌الدوله، پاچنار و بازار بزرگ راه داشت.
گذر «درخونگاه» با نام امروزی کوچه «شهید اکبرنژاد» در خیابان ۱۵ خرداد غربی یادآور گذشته محله‌ای است که به داش‌ها و کلاه‌نمدی‌ها و باباشملش معروف بوده است. در این محله زورخانه‌ها پاتوق لوطی‌ها و نوچه‌هایشان بود. یک نمونه از زورخانه‌های درخونگاه که آوازه‌ای پیدا کرد، زورخانه شعبان جعفری بود. در درخونگاه مسجد حاج رجبعلی، بازمانده از معماری دوره محمدشاه قاجار، و کلیسایی کهن گئورک مقدس هم چشمگیر است.
با این تفاصیل، برویم ببینیم پشت سر درخونگاه، نام این محله تاریخی، چه داستان و معمایی پنهان است؟
منبع: همشهری
