به گزارش جام جم آنلاین به نقل از مؤسسه مطالعات روزنامه‌نگاری رویترز؛ ایده راه‌اندازی تحریریه‌هایی که با عامل‌های هوش مصنوعی اداره می‌شوند، ممکن است برای بسیاری از روزنامه‌نگاران کابوس‌وار به نظر برسد؛ اما این تحریریه‌ها دیگر صرفاً تصوری از آینده نیستند و هم‌اکنون فعالیت می‌کنند. درحالی‌که بسیاری از رسانه‌ها هنوز در حال بررسی چگونگی ادغام هوش مصنوعی در فرایند‌های کاری خود هستند، نسل جدیدی از پروژه‌ها از ابتدا فعالیت‌هایشان را بر پایه این فناوری طراحی می‌کنند.
این مجموعه‌ها که «تحریریه‌های بومی هوش مصنوعی» نامیده می‌شوند، با گردآورندگان سنتی اخبار تفاوت دارند. گردآورندگان سنتی عمدتاً اطلاعات را از منابع موجود جمع‌آوری و بازنشر می‌کنند؛ اما تحریریه‌های بومی هوش مصنوعی می‌کوشند بخش‌هایی از فرایند واقعی کار تحریریه را بازسازی کنند. این سامانه‌ها به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که بتوانند منابع را رصد کنند، به تحقیق بپردازند، اطلاعات را با یکدیگر تطبیق دهند، مقاله بنویسند و حتی درباره برخی تصمیم‌های تحریریه‌ای تصمیم‌گیری کنند. میزان دخالت انسان در این پروژه‌ها متفاوت است.
در برخی رسانه‌ها، سردبیران تک‌تک مطالب را بررسی می‌کنند؛ درحالی‌که در برخی دیگر، تقریباً تمام فرایند تحریریه به ماشین‌ها سپرده شده است. پایگاه داده Jindex.ai که پروژه‌های هوش مصنوعی را رصد می‌کند و کاتیا گورچینسکایا، روزنامه‌نگار اوکراینی، آن را راه‌اندازی کرده است، تاکنون حدود ۳۰ رسانه از این نوع را در سراسر جهان ثبت کرده است. در این گزارش، با پنج نفر از افرادی گفت‌و‌گو شده که در کانادا، کرواسی، ایتالیا و آمریکا این مجموعه‌ها را اداره می‌کنند.
آنها از چگونگی راه‌اندازی کسب‌وکار‌های خود، شیوه فعالیتشان و پیامد‌های احتمالی این تحول برای آینده اخبار گفته‌اند.
تحریریه‌ای که خبر هک‌شدن اوپن‌ای‌آی را زودتر از دیگران منتشر کرد اوایل سال جاری میلادی، خبری منتشر شد مبنی بر اینکه بیش از هزار و ۲۰۰ عامل هوش مصنوعی در شرکت اوپن‌ای‌آی از کنترل خارج شده‌اند. این عامل‌ها با یکدیگر ارتباط برقرار کرده بودند تا به‌صورت خودکار به هک‌کردن پلتفرم Hugging Face اقدام کنند. جزئیات این رویداد را اوپن‌ای‌آی در کنفرانس امنیت سایبری بلک‌هت در لاس‌وگاس فاش کرد؛ اما رسانه‌ای که این خبر را برای نخستین بار به اطلاع عموم رساند، هیچ خبرنگاری در آن کنفرانس نداشت.
رسانه آمریکایی RuntimeWire که رایان مرکت، متخصص فناوری، در ماه مه تأسیس کرده بود، این خبر را سه ساعت زودتر از مجله وایرد و حتی پیش از روزنامه‌های بزرگ بین‌المللی منتشر کرد. ماجرا از این قرار بود. مرکت توضیح داد که در کنفرانس بلک‌هت، به اطلاعات مهمی در متن پیاده‌سازی‌شده یک ارائه زنده برخورد کرد و آن را در اختیار تحریریه هوش مصنوعی خود قرار داد. سامانه این رسانه، سخنان ارائه‌دهندگان، اسناد رسمی و سوابق موجود درباره رویداد را با یکدیگر تطبیق داد. بااین‌حال، این خود مرکت بود که تشخیص داد اطلاعات به‌دست‌آمده ارزش خبری دارد.
از نظر او، شواهد ثبت‌شده و در دسترس عموم برای انتشار خبر کافی بود. نخستین نسخه خبر حدود شش دقیقه پس از ورود متن ارائه به سامانه هوش مصنوعی منتشر شد. او گفت: «این فرایند سریع است، زیرا زیرساخت اصلی گزارشگری پیش از رسیدن اطلاعات اولیه ساخته شده است. بااین‌حال، اگر شواهد ضعیف باشند، نتوان حساب کاربری یا هویت موردنظر را تأیید کرد یا نتوان یک واقعیت محوری را به منبع مشخصی نسبت داد، انتشار خبر همچنان متوقف می‌شود.» مرکت که ۲۰ سال سابقه فعالیت در شرکت‌های نوپای فناوری دارد، از دوران دانشجویی نیز به روزنامه‌نگاری علاقه‌مند بوده است.
او پیش‌تر نخستین روزنامه آنلاین دانشگاه خود را راه‌اندازی و اداره کرده بود. مرکت هم بنیان‌گذار RuntimeWire است و هم سردبیری آن را بر عهده دارد. او این مجموعه را یک تحریریه واقعی می‌داند که مأموریت تحریریه‌ای، فرایند گزارشگری، استاندارد‌های منبع‌یابی و سازوکار اصلاح خطا دارد. نام او به‌عنوان نویسنده تمام مطالب درج می‌شود، زیرا به گفته خودش، مسئولیت پاسخ‌گویی درباره تک‌تک خبر‌ها بر عهده اوست. مرکت درباره مسئولیت تحریریه‌ای خود گفت: «مسئولیت من حتی پیش از آنکه مقاله‌ای وجود داشته باشد، آغاز می‌شود؛
از ساخت سامانه و تعیین اولویت‌های آن گرفته تا تنظیم استانداردها، تصمیم‌گیری درباره اینکه چه مطالبی می‌توانند به‌صورت خودکار منتشر شوند و طراحی سازوکار‌های حفاظتی که در صورت لزوم مانع انتشار می‌شوند. مدل عملیاتی ما غیرمعمول است، اما مسئولیت‌پذیری در آن روشن است: اگر خبری نادرست، ناعادلانه، گمراه‌کننده یا فاقد منابع کافی باشد، اصلاح آن بر عهده من است.»
تحریریه ایتالیایی بدون دخالت انسان در انتشار خبر تمام رسانه‌های بررسی‌شده در این گزارش، محدودیت‌ها و سازوکار‌های حفاظتی مشخصی برای کنترل عملکرد هوش مصنوعی در نظر گرفته‌اند؛ بااین‌حال، میزان مداخله انسان در برخی از آنها بسیار اندک است یا اساساً وجود ندارد. رسانه ایتالیایی Redazione Zero نمونه‌ای از این رویکرد است. این رسانه خبری عمومی که بر پایه هوش مصنوعی فعالیت می‌کند، انتخاب اخبار و نگارش مطالب را به جریان‌های کاری خودمختار و متشکل از چند عامل هوش مصنوعی سپرده است.
امیلیو سالمری، توسعه‌دهنده نرم‌افزار و کارآفرین، مالک این رسانه است و درباره شیوه فعالیت آن توضیح داده است. Redazione Zero به‌جای اتکا به یک مدل واحد، از مجموعه‌ای از عامل‌های مستقل هوش مصنوعی استفاده می‌کند. هر روز صبح، دو عامل مبتنی بر مدل‌های شرکت‌های آنتروپیک و اوپن‌ای‌آی، به‌طور مستقل اخبار را گردآوری می‌کنند. سپس اطلاعات به‌دست‌آمده از مراحل بررسی خودکار عبور می‌کند. پس از پایان مرحله گزینش، سامانه بر اساس منشور تحریریه عمومی Redazione Zero، خبر‌ها را انتخاب و تنظیم می‌کند.
در مرحله بعد، عامل‌های هوش مصنوعی دیگری مطالب را از نظر صحت اطلاعات بررسی می‌کنند و در صورت تشخیص خطا، مانع انتشار آنها می‌شوند. در نهایت، یک سردبیر هوش مصنوعی سرمقاله روز را می‌نویسد و توضیح می‌دهد که چرا خبر‌های مشخصی برای انتشار انتخاب شده‌اند. سالمری شخصاً قوانین و سازوکار‌های حفاظتی سامانه را تعیین می‌کند، اما پیش از انتشار، خبر‌ها را انتخاب، بررسی یا تأیید نمی‌کند. او گفت: «مسئولیت آنچه امروز منتشر می‌شود، با من است. تصمیم‌ها را سامانه می‌گیرد، اما پیامد‌های آن بر عهده من است.
به همین دلیل، سخت‌گیرانه‌ترین قواعد منشور تحریریه دقیقاً در همان بخش‌هایی قرار گرفته‌اند که بیشترین مسئولیت را بر دوش من می‌گذارند.» برای مثال، Redazione Zero به‌طور کامل از انتشار اخبار مربوط به جرایم و دادگاه‌ها خودداری می‌کند. این رسانه در پوشش موضوعات سلامت نیز محدودیت‌های سخت‌گیرانه‌ای دارد؛ ازجمله ارائه توصیه‌های پزشکی و انتشار اطلاعات مربوط به دوز دارو‌ها در آن ممنوع است. همچنین، هویت افراد زیر سن قانونی نباید به هیچ عنوان قابل شناسایی باشد.
به‌طور معمول، انتشار هر خبر به وجود دو منبع مستقل نیاز دارد و هرگونه استثنا در این زمینه باید به‌صراحت اعلام شود. مانند دیگر رسانه‌های بررسی‌شده در این گزارش، Redazione Zero نیز به مخاطبان اجازه می‌دهد به مطالب منتشرشده اعتراض کنند. این رسانه وعده داده است که حداکثر ظرف ۴۸ ساعت به اعتراض‌ها پاسخ دهد. سالمری تأکید کرد: «تصمیم درباره اصلاح خبر، حذف آن یا رد مستدل اعتراض با من است و هرگز به خود سامانه واگذار نمی‌شود. سامانه می‌نویسد، اما درباره عملکرد خودش حکم صادر نمی‌کند.»
آیا تحریریه‌های هوش مصنوعی می‌توانند خلأ‌های خبری را پر کنند؟ مرکت و سالمری تحریریه‌های خود را از ترکیب علاقه به روزنامه‌نگاری و کنجکاوی درباره توانایی‌های هوش مصنوعی ایجاد کرده‌اند؛ اما انگیزه برخی دیگر از بنیان‌گذاران، کمبود اخبار محلی در جوامعی بوده است که خود در آنها زندگی می‌کنند. تیهومیر یاوک، توسعه‌دهنده هوش مصنوعی و مهندس نرم‌افزار اهل کرواسی، رسانه بومی هوش مصنوعی Moj Kraj را راه‌اندازی کرد. نام این رسانه در زبان کرواتی به معنای «منطقه من» است. انگیزه او ترکیبی از کنجکاوی فنی و تمایل به پرکردن خلأ‌های موجود در پوشش خبری مناطق کوچک‌تر کشور بود.
این رسانه بیش از ۱۲۴ منطقه را پوشش می‌دهد. فعالیت آن تنها به رصد اخبار عمومی محدود نیست، بلکه بیش از دو هزار منبع کوچک‌تر را نیز بررسی می‌کند؛ ازجمله وب‌سایت‌های شهرداری‌ها و مناطق، اطلاعیه‌های دولتی، شرکت‌های خدمات عمومی، به‌روزرسانی‌های ترافیکی و اطلاعات آب‌وهوا. یاوک گفت: «تمام این اطلاعات جمع‌آوری، مکان‌مند و سپس پردازش می‌شوند تا اطمینان حاصل شود که مرتبط و قابل اعتماد هستند و صرفاً محتوای بی‌کیفیت تولیدشده با هوش مصنوعی نیستند. پورتال‌های خبری بزرگ و باسابقه هزینه‌های بسیار بیشتری دارند و باید دستمزد خبرنگاران و تیم‌های مختلف را بپردازند.
بنابراین، اغلب زمان یا منابع کافی برای پوشش منابع کوچک‌تر و جوامع محلی ندارند. ما دقیقاً در همین نقطه وارد عمل می‌شویم.» پیش از ورود محتوا به سامانه، یک عامل هوش مصنوعی شرایط استفاده و سیاست‌های حفظ حریم خصوصی هر منبع را از نظر محدودیت‌های استفاده از محتوا و الزامات مربوط به ذکر منبع بررسی می‌کند. پیش‌نویس خبر‌ها نیز تحت بررسی‌های خودکار قرار می‌گیرند تا دستور زبان، لحن و بی‌طرفی آنها ارزیابی شود. مطالبی که به حدنصاب‌های تعیین‌شده نرسند، کنار گذاشته می‌شوند. در نتیجه، از حدود ۱۰۰ پیش‌نویسی که روزانه تولید می‌شود، تنها ۲۰ تا ۳۰ مورد به انتشار می‌رسد.
یاوک توضیح داد: «پس از تهیه پیش‌نویس، هر مقاله از مجموعه‌ای از مراحل راستی‌آزمایی عبور می‌کند. هر مطلب بر اساس مجموعه‌ای از پرسش‌ها، ازجمله اینکه آیا به‌اندازه کافی بی‌طرف است یا خیر، ارزیابی می‌شود و امتیاز عددی می‌گیرد. سپس حدنصاب‌هایی را اعمال می‌کنیم؛ برای مثال، اگر امتیاز بی‌طرفی یک مطلب کمتر از ۸۰ درصد باشد، آن را منتشر نمی‌کنیم.» نیکلاس دی‌لئون، روزنامه‌نگار باسابقه حوزه فناوری، نیز در تعیین محدودیت‌ها و سازوکار‌های حفاظتی حساسیت زیادی دارد. رسانه او، Tucson Daily Brief، از یک مدل انتشار دومرحله‌ای استفاده می‌کند.
گردآوری‌های معمول از طریق خوراک‌های خبری RSS و گزارش‌های ساده مبتنی بر فهرست‌های عمومی به‌صورت خودکار منتشر می‌شوند؛ اما مطالب مهم‌تر که پیامد‌های بیشتری دارند، پیش از انتشار به‌صورت دستی بررسی می‌شوند. دی‌لئون، مانند بسیاری از همتایانش، این پروژه را با ترکیبی از کنجکاوی شخصی درباره فناوری، تمایل به آزمودن توانایی هوش مصنوعی در گزارشگری و تلاش برای پرکردن خلأ‌های خبری محلی در جنوب آریزونا آغاز کرد؛ منطقه‌ای که محل فعالیت اوست. او گفت: «در توسان فقط یک روزنامه باقی مانده و چند ایستگاه تلویزیونی هم فعالیت می‌کنند.
بخش زیادی از بحث‌های مربوط به روزنامه‌نگاری هوش مصنوعی بر این موضوع متمرکز است که آیا این فناوری مشاغل را از بین می‌برد یا خیر. اما هدف این پروژه اثبات این نیست که می‌توانم شغل کسی را بگیرم یا کار او را بهتر انجام دهم؛ مسئله این است که ببینم چه کار‌های بیشتری می‌توانم انجام دهم.» تمرکز اولیه دی‌لئون بر پوشش جلسات شورا‌ها و نشست‌های عمومی شهرداری‌ها بود. او یک «خبرنگار زنده هوش مصنوعی» توسعه داد که می‌توانست صدای پخش زنده جلسات را به‌صورت خودکار ضبط کند، هم‌زمان آن را به متن تبدیل کند و بر اساس متن پیاده‌سازی‌شده، پیش‌نویس خبر تهیه کند.
این سامانه قادر بود چندین جلسه را به‌طور هم‌زمان پوشش دهد و بدون نیاز به استخدام خبرنگاران بیشتر، ظرفیت گزارشگری را افزایش دهد. دی‌لئون همچنان پیش از انتشار، تمام پیش‌نویس‌های این بخش را ویرایش و از نظر صحت اطلاعات بررسی می‌کند. به گفته او، مطالب نوشته‌شده با هوش مصنوعی هم‌اکنون حدود ۹۰ درصد آمادگی انتشار را دارند. او همچنین یک پادکست روزانه دو‌دقیقه‌ای با استفاده از نسخه شبیه‌سازی‌شده صدای خودش ایجاد کرده است.
افزون بر این، یک کانال تیک‌تاک اسپانیایی‌زبان با مجری هوش مصنوعی به نام «پاتریشیا»، جدول‌های کلمات متقاطع هفتگی درباره موضوعات محلی و یک موتور جست‌وجوی مبتنی بر فناوری RAG با نام ChatTDB توسعه داده است. این موتور جست‌و‌جو اطلاعات مرتبط را از آرشیو Tucson Daily Brief بازیابی می‌کند و با استفاده از هوش مصنوعی، پاسخ‌هایی مبتنی بر همان اطلاعات ارائه می‌دهد. با وجود صرف زمان و تلاش فراوان، این مجموعه هنوز به سودآوری نرسیده است.
مانند تمام رسانه‌های دیگری که تاکنون به آنها اشاره شد، این پروژه نیز فعالیتی جانبی است که انگیزه اصلی آن کنجکاوی درباره توانایی‌های هوش مصنوعی است. دی‌لئون تأکید می‌کند که رسانه‌های بزرگ اغلب اخبار ملی و بین‌المللی را در اولویت قرار می‌دهند و در نتیجه، اطلاعات روزمره محلی کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد؛ اطلاعاتی مانند صدور مجوز برای افتتاح رستوران‌های جدید، درخواست مجوز فروش مشروبات الکلی، تغییرات کاربری زمین و نتایج بازرسی‌های بهداشتی؛ موضوعاتی که مستقیماً بر جامعه محل زندگی او تأثیر می‌گذارند.
او گفت: «از نظر من، این همیشه جالب‌ترین بخش روزنامه‌نگاری بوده است. من نمی‌توانم تأثیر چندانی بر سخنان رئیس‌جمهور یا اتفاقاتی که در دیگر نقاط جهان رخ می‌دهد بگذارم، اما دانستن اینکه رستوران جدیدی در حال افتتاح است یا خیابانی به دلیل عملیات عمرانی بسته شده، برایم مفید است. این نوع اطلاعات همیشه برای من بسیار مرتبط و جذاب بوده است.»
احیای یک برند خبری کانادایی با کمک هوش مصنوعی در سال ۲۰۲۳، گروه رسانه‌ای کانادایی Métro Media اعلام ورشکستگی کرد و فعالیت بیش از ۳۰ رسانه خبری محلی را متوقف ساخت. یکی از این رسانه‌ها روزنامه اصلی این مجموعه، Journal Métro، بود. این گروه همچنین ۱۶ هفته‌نامه چاپی داشت که به پوشش اخبار دولت‌های محلی و رویداد‌های اجتماعی در مونترال و شهر کبک اختصاص داشتند. دو سال بعد، پیر-آنتوان فراده، کارآفرین حوزه فناوری، حقوق مالکیت فکری Journal Métro را خریداری کرد. هدف او احیای پوشش خبری محلی در مونترال بود.
این نشریه برای آنکه بتواند فعالیت خود را به شکلی پایدار از نظر مالی از سر بگیرد، مدلی مبتنی بر هوش مصنوعی را در پیش گرفت؛ مدلی که گزارشگری‌های معمول را خودکار می‌کند و هزینه‌های سربار را پایین نگه می‌دارد. این نشریه تنها یک نیروی انسانی استخدام کرد: اولیویه روبیشو، روزنامه‌نگار سابق Journal Métro که یک سال پیش از اعلام ورشکستگی از کار اخراج شده بود و اکنون به‌عنوان سردبیر منصوب شده است.
Journal Métro از ابزار‌های هوش مصنوعی برای رصد منابع خبری معتبر، شناسایی اطلاعیه‌های مطبوعاتی، گزارش‌ها و آمار‌های جدید و تولید خودکار پیش‌نویس خبر بر اساس اطلاعات به‌دست‌آمده استفاده می‌کند. روبیشو سپس صحت اطلاعات را بررسی می‌کند، زمینه و جزئیات لازم را به خبر می‌افزاید و در صورت نیاز، دیدگاه‌های مخالف را نیز جویا می‌شود. پس از این مراحل، او درباره تأیید و انتشار خبر تصمیم می‌گیرد. روبیشو گفت: «ایده این است که هوش مصنوعی کار‌های ساده را انجام دهد تا یک روزنامه‌نگار انسانی بتواند به کار‌های دشوار بپردازد.
با کمک هوش مصنوعی، می‌توانم ۲۰ تا ۲۵ خبر ساده از این نوع تولید کنم و همچنان برای تهیه یک گزارش اختصاصی زمان داشته باشم. هدف این است که منابع کمتری صرف خبر‌های ساده‌ای شود که لزوماً بازدهی چندانی ندارند.» مانند سایر رسانه‌های بررسی‌شده در این گزارش، Journal Métro نیز به‌روشنی مشخص می‌کند که هر مطلب را روبیشو نوشته است یا سامانه هوش مصنوعی. به گفته او، پیش از انتشار، در جریان انتشار و پس از آن، همواره یک انسان در فرایند حضور دارد.
تحریریه‌های هوش مصنوعی چه معنایی برای آینده اخبار دارند؟ با وجود سازوکار‌های حفاظتی، استاندارد‌های تحریریه‌ای و شفاف‌سازی درباره نحوه تولید محتوا، گسترش تحریریه‌های بومی هوش مصنوعی پرسش‌های نگران‌کننده‌ای را مطرح می‌کند. آیا این تحریریه‌ها فضای اطلاعاتی را که همین حالا نیز با انبوهی از اطلاعات آلوده شده است، آشفته‌تر می‌کنند؛ فضایی که در آن مخاطبان روزبه‌روز دشوارتر می‌توانند محتوای تولیدشده به‌وسیله انسان را از محتوای تولیدشده با هوش مصنوعی تشخیص دهند؟ چه بر سر روزنامه‌نگارانی می‌آید که ممکن است سامانه‌های هوش مصنوعی جایگزین آنها شوند؟
و شاید مهم‌تر از همه، این تحولات چه معنایی برای خود روزنامه‌نگاری دارند؟ روبیشو که بیش از ۱۵ سال سابقه فعالیت در روزنامه‌نگاری دارد، می‌پذیرد که هوش مصنوعی احتمالاً برخی مشاغل این صنعت را از بین خواهد برد؛ اما معتقد است پیامد‌های این فناوری کاملاً به تصمیم‌های کارفرمایان بستگی دارد. او گفت: «ممکن است برخی تحریریه‌ها تصمیم بگیرند تعداد روزنامه‌نگاران خود را کاهش دهند. اما رسانه‌ها می‌توانند تصمیم بگیرند که از هوش مصنوعی به این شکل استفاده نکنند.
آنها می‌توانند روش دیگری را در پیش بگیرند و روزنامه‌نگارانشان را بر کار‌هایی متمرکز کنند که از نظر خودشان مهم است و مخاطبان نیز از برند رسانه‌ای آنها انتظار دارند.» روبیشو خود Journal Métro را نمونه‌ای از این رویکرد می‌داند. زمانی که این نشریه ورشکست شد، روزنامه‌نگاران آن شغل خود را از دست دادند و جوامع محلی نیز یکی از منابع خبری خود را از دست دادند. اکنون هوش مصنوعی به این نشریه کمک کرده است تا از نظر مالی امکان ادامه فعالیت پیدا کند؛
در نتیجه، دست‌کم یک فرصت شغلی روزنامه‌نگاری، یعنی شغل خود روبیشو، دوباره ایجاد شده و دسترسی مخاطبان به اخبار محلی نیز احیا شده است. او گفت: «مونترال در حال از دست دادن یکی از منابع اخبار محلی و فرامحلی خود بود و این وضعیت باعث شده بود نوعی کمبود در پوشش خبری به وجود بیاید؛
نه اینکه این شهر کاملاً به بیابان خبری تبدیل شده باشد، بلکه بخشی از پوشش خبری‌ای که مردم پیش‌تر به آن دسترسی داشتند، در حال از بین رفتن بود.» دی‌لئون از Tucson Daily Brief که بیش از ۲۰ سال سابقه روزنامه‌نگاری دارد، می‌خواهد پروژه خود را اقدامی برای افزودن به ظرفیت خبری موجود بداند، نه کاستن از آن. در بازاری که رسانه‌های محلی کوچک‌تر شده‌اند و دیگر کسی جلسات شورا‌های شهر‌های اطراف را پوشش نمی‌دهد، او می‌کوشد حجم کلی پوشش خبری محلی را افزایش دهد، نه اینکه شغل کسی را از بین ببرد. دی‌لئون توضیح داد: «موضوعات زیادی وجود دارند که پوشش داده نمی‌شوند؛
برای مثال، جلسات شورا‌های محلی در مارانا یا اورو ولی. این جلسات لزوماً هر هفته و به‌طور منظم پوشش داده نمی‌شوند. بنابراین، تلاش می‌کنم پوشش خبری محلی را گسترش دهم. با این کار، توانایی هیچ‌کس دیگری را برای پوشش این جلسات از بین نمی‌برم.» بااین‌حال، محدودیت‌های این سامانه‌ها صرفاً فرضی نیستند. تمام افرادی که برای تهیه این گزارش با آنها گفت‌و‌گو شده است، اذعان کرده‌اند که تحریریه‌های هوش مصنوعی آنها اشتباهاتی داشته‌اند.
روبیشو در Journal Métro گاهی با پیش‌نویس‌هایی مواجه می‌شود که هوش مصنوعی تهیه کرده، اما زاویه خبری مناسبی ندارند یا به موضوعاتی می‌پردازند که برای این سامانه بیش از حد پیچیده یا حساس هستند. در همین حال، سامانه یاوک در کرواسی روزانه ۷۰ تا ۸۰ درصد از حدود ۱۰۰ مقاله‌ای را که پیش‌نویس آنها را تولید می‌کند، کنار می‌گذارد؛ زیرا این مطالب در بررسی‌های خودکار کیفیت، ازجمله ارزیابی بی‌طرفی و لحن، موفق نمی‌شوند. حتی Redazione Zero که بدون بررسی انسانی پیش از انتشار فعالیت می‌کند، تاکنون چهار اصلاحیه منتشر کرده است.
این اصلاحیه‌ها به مواردی ازجمله ارجاع به محتوایی که منتشر نشده بود، تفسیر نادرست یک بررسی صحت اطلاعات، ستونی که با استاندارد‌های تحریریه مطابقت نداشت و اطلاعاتی که دیگر به‌روز نبودند، مربوط می‌شدند. هر یک از این خطا‌ها به ایجاد سازوکار‌های حفاظتی و مراحل جدیدی برای بررسی و راستی‌آزمایی منجر شده است.
سالمری گفت: «کاری که می‌توانم انجام دهم این است که هر خطا را قابل مشاهده کنم و مطمئن شوم که آن خطا اثری ماندگار در ماشین بر جای می‌گذارد.» با وجود این کاستی‌ها، متخصصان فناوری که در این گزارش با آنها گفت‌و‌گو شده است، معتقدند تحریریه‌های بومی هوش مصنوعی می‌توانند نقشی در آینده رسانه‌ها داشته باشند. به گفته آنها، هدفشان جایگزین‌کردن روزنامه‌نگاران یا ادعای توانایی هوش مصنوعی برای بازتولید تمام کار‌هایی نیست که خبرنگاران انسانی انجام می‌دهند.
حتی سالمری که تحریریه‌اش شاید خودمختارترین نمونه در میان رسانه‌های بررسی‌شده باشد، محدودیت‌های هوش مصنوعی و ارزش جایگزین‌ناپذیر روزنامه‌نگارانی را می‌پذیرد که منابع خبری خود را پرورش می‌دهند و از محل وقوع رویداد‌ها گزارش تهیه می‌کنند. او گفت: «این فناوری جایگزین روزنامه‌نگاری نمی‌شود که منبع خبری پیدا می‌کند یا در محل رویداد حاضر می‌شود.
این شکل دیگری از گزارشگری خواهد بود و ما هنوز در مرحله‌ای هستیم که تلاش می‌کنیم بفهمیم این روش تا چه اندازه می‌تواند مؤثر باشد.» یاوک در کرواسی و مرکت در RuntimeWire نیز بر این باورند که ماشین‌ها باید کار‌های تکراری گردآوری و پردازش اطلاعات را بر عهده بگیرند تا روزنامه‌نگاران بتوانند بر گزارشگری‌هایی تمرکز کنند که هوش مصنوعی قادر به انجام آنها نیست. مرکت در پایان گفت: «من معتقد نیستم آینده به تحریریه‌ای خالی از انسان تعلق دارد که در آن نرم‌افزار به‌طور بی‌وقفه صفحه تولید می‌کند.
آینده متعلق به تحریریه‌ای است که در آن ماشین‌ها بار کار‌های مکانیکی را بر دوش می‌کشند و در عین حال، انسان‌ها را ملزم می‌کنند در تصمیم‌هایی که واقعاً اهمیت دارند، استاندارد‌های بالاتری را رعایت کنند.»
منبع: جام جم آنلاین
