جام ملت‌های آسیا گویا می‌تواند امیدوارکننده‌تر از جام جهانی باشد، حتی اگر تا همین دیروز شرایط به قدری دشوار بود که رسیدن به نیمه نهایی به توانایی دیگران حواله داده می‌شد.قلعه‌نویی گویی از وعده ندادن بابت جام ملت‌ها پشیمان شده است. او که براساس صحبت‌های خودش، در جلسه هیئت رئیسه گفته هیچ قولی بابت جام ملت‌ها نمی‌دهد و اگر هم کسی فکر می‌کند با این شرایط می‌تواند به نیمه‌نهایی برسد بسم‌الله، حالا از عملکردی بهتر در جام ملت‌ها می‌گوید. تغییر لحنی که با نگاهی گذرا به مواضع قبلی او کاملاً عجیب و سؤال برانگیز است!
امیرخان برخلاف همیشه جای برشمردن مشکلات یا گلایه کردن از منتقدان با گفتن یک جمله نه فقط انتظارات را از خود بالا برد، که مسئولیتش را نیز چند برابر کرد. حال آنکه سرمربی تیم ملی همواره برای ناکامی‌های احتمالی آینده نیز زمینه‌سازی می‌کند. درست برعکس این مرتبه که خیلی زود بعد از آنکه گفته بود هیچ قولی نمی‌دهد، وعده عملکرد بهتر داده است؛ وعده‌ای که بی‌شک دیگر نمی‌تواند از زیر بار آن شانه خالی کند.
جالب‌تر اینکه وقتی قلعه‌نویی از عملکرد بهتر در جام ملت‌ها نسبت به جام جهانی صحبت می‌کند ناخواسته به همان نکته‌ای اشاره می‌کند که طی ماه‌های اخیر هرگز زیر بار آن نرفت. اینکه حاصل کار تیم ملی در بزرگ‌ترین آوردگاه فوتبال جهان فاصله زیادی با انتظارات و ادعا‌های مطرح شده داشت. صد البته که قرار نیست همه چیز را پای قلعه‌نویی نوشت و منکر مسائل و مشکلاتی شد که قبل و در جریان جام جهانی گریبان تیم ملی فوتبال ایران را گرفته بود. ضمن اینکه هیچ کس انتظار نداشت در آن شرایط خاص، تیم ملی یا قلعه‌نویی معجزه کنند. مسئله، اما نپذیرفتن مسئولیت بود.
اینکه قلعه‌نویی می‌دانست در چه شرایطی سکان هدایت تیم ملی را به دست گرفته و قرار است در چه مسیری گام بردارد. اما سرمربی تیم ملی مشکلات را تبدیل به توجیهی دائمی کرد برای توضیح ناکامی‌ها و این قابل قبول نبود. شاید به همین دلیل هم هست که وعده امروز او درخصوص عملکرد بهتر در جام جهانی تعجب برانگیز شده است. اینکه او جای گله‌گزاری وعده بهتر شدن می‌دهد. وعده‌ای که اعتراف ریز او به عملکرد تیمش در جام جهانی را هم در خود نهفته دارد. شاید هم قلعه‌نویی با علم به اینکه داستان جام ملت‌ها با تمام مسائل و مشکلاتش تفاوتی اساسی با جام جهانی دارد، لحنش را تغییر داده است.
در هرصورت پرواضح است که او خوب می‌داند سطح انتظارات در جام ملت‌ها و انتظار رسیدن به مراحل پایانی کاملاً متفاوت از جام جهانی است. اینجا نه مشکلات با امریکا مطرح است و نه بحث رقبایی که در بزرگ‌ترین رویداد فوتبالی دنیا حضور داشتند. اینجا جام ملت‌های آسیاست. دقیقاً جایی که باید وعده‌های داده شده محقق شود. بدون هیچ بهانه‌جویی. کاملاً طبیعی است که توقع از تیم ملی برای ارائه نمایشی متفاوت و عملکردی بهتر در جام ملت‌ها به مراتب بیشتر از جام جهانی باشد.
جام جهانی که ماه‌ها از پایانش می‌گذرد و دیگر نمی‌توان مسائل و مشکلات آن را به عنوان توجیه عدم ناکامی‌های احتمالی برشمرد. درست است که قلعه‌نویی با هیئت رئیسه فدراسیون یک برخورد داشته (ندادن قول بابت جام ملت‌ها) و با مردم برخوردی دیگر (وعده عملکرد بهتر)، اما دیگر مسئله صرفا دادن یا ندادن وعده نیست. بعید نیست سرمربی تیم ملی جهت آرام کردن جو لحن خود را ملایم‌تر کرده باشد، اما واقعیت این است که فوتبال ایران از امیرقلعه‌نویی فهرستی بلندبالا و بی‌پایان از مسائل و مشکلات نمی‌خواهد.
حالا دیگر تنها انتظاری که وجود دارد عملکردی است که نشان از پیشرفت فوتبال ایران در زمین بازی داشته باشد. وعده عملکرد بهتر می‌تواند امیدوارکننده باشد، اما این وعده زمانی ارزشمند است که در پایان رقابت‌ها بتوان آن را با واقعیت سنجید. نه آنکه کمافی سابق در پس هر نتیجه شاهد تغییر معیار‌ها باشیم و شنیدن توضیحاتی تکراری که دیگر همه آن را از بَر هستیم. بی‌تردید با همین یک وعده تک خطی، مسئولیت قلعه‌نویی نسبت به قبل چند برابر شده است.
امروز دیگر اهمیتی ندارد که او به چه دلیل طی کمتر از ۲۴ ساعت تغییر موضع داده و لحن طلبکارانه همیشگی‌اش تا این اندازه ملایم و آرام شده است. اکنون تنها چیزی که اهمیت دارد وعده داده شده است و بس. وعده‌ای که بی‌هیچ شک و تردیدی سرمربی تیم ملی دیگر نمی‌تواند با یادآوری دشواری‌های گذشته از دوش بردارد. مردم تضمین نمی‌خواهند، بلکه عملکرد بهتر در زمین بازی می‌خواهند تا شنیدن عبارت‌های خوش‌آهنگ. اما حالا که امیرخان وعده داده، نمی‌تواند آن را به هر دلیلی به دست فراموشی سپرده یا دست نیافتن به آن را توجیه کند.
منبع: جوان آنلاین
