پهپاد گلوبال‌هاوک ساخت کره شمالی

کره شمالی با مهندسی معکوس و بازطراحی سازه پهپاد RQ-4 Global Hawk آمریکا، پرنده شناسایی ارتفاع بالای Saetbyol-4 را ساخت تا توان نظارت هوایی بلندمدت خود را در شبه‌جزیره متحول کند.

به گزارش حیات به نقل از فارس، مهندسان صنایع دفاعی کره شمالی با تحلیل پیکربندی آیرودینامیکی و الگوبرداری سازه‌ای، پهپاد شناسایی راهبردی Saetbyol-4 را در کلاس پرنده‌های ارتفاع بالا و مداومت پروازی طولانی بر پایه پلتفرم نام‌آشنای آمریکایی RQ-4 Global Hawk توسعه داده‌اند.

عملیاتی کردن پیونگ‌یانگ از این هواپیمای بدون سرنشین غول‌پیکر نشان‌دهنده یک جهش آشکار در توان ساخت سازه‌های پیچیده هوایی در شبه‌جزیره کره است. تا سال‌های اخیر، تمرکز برنامه‌های بدون سرنشین کره شمالی عمدتاً بر پرنده‌های تاکتیکی کوچک، اهداف تمرینی و پهپادهای انتحاری کوتاه‌برد معطوف بود؛ با این حال، ظهور پلتفرمی در مقیاس شناسایی برد بلند موازنه ادراک فنی و نظارت راهبردی را به سطحی جدید ارتقا داده است. شباهت بی‌سابقه Saetbyol-4 به RQ-4 Global Hawk تنها یک اقتباس ظاهری ساده نیست و ابعاد آیرودینامیکی، جانمایی حسگرها و تقسیم اوزان سازه‌ای را در بر می‌گیرد. مهندسی آیرودینامیک و ابعاد سازه

پهپاد آمریکایی RQ-4 Global Hawk دارای طول بدنه حدود ۱۴.۵ متر و فاصله دو سر بال نزدیک به ۴۰ متر در نسخه Block 30 و Block 40 است. استفاده از بال‌های بسیار باریک با نسبت ابعادی فوق‌العاده بالا ویژگی بنیادین این کلاس از پرنده‌ها به شمار می‌رود که امکان تولید نیروی Lift حداکثری و کاهش پسا را در هوای رقیق ارتفاعات بالا فراهم می‌آورد.

بررسی ساختار بدنه Saetbyol-4 نشان می‌دهد که طراحان کره‌ای دقیقاً همین هندسه را بازتولید کرده‌اند. بال‌های کشیده یکپارچه، تعبیه محفظه موتور بر روی بخش فوقانی بدنه پشتی به همراه ورودی هوای بیضی‌شکل، و دم دوگانه مورب با زاویه V-tail از مشخصات بارز این پلتفرم است. از نظر متالورژی و مهندسی مواد، تولید چنین بال‌هایی مستلزم دستیابی به فناوری کامپوزیت‌های پیشرفته پلیمری و فیبر کربن تقویت‌شده است تا بال تحت بارهای پیچشی در ارتفاعات بالا دچار شکست سازه‌ای نشود. بازتولید این ابعاد ثابت می‌کند که کره شمالی به فناوری ساخت سطوح بزرگ کامپوزیتی دست یافته است. قلب تپنده؛ مقایسه پیشرانه و مداومت پروازی

درحالی‌که در حوزه آیرودینامیک شباهت‌ها چشمگیر است، اما در بخش پیشرانه تفاوت‌های فناوری نمایان می‌شود. پرنده آمریکایی RQ-4 Global Hawk از یک موتور توربوفن قدرتمند و فوق‌العاده کم‌مصرف مدل Rolls-Royce F137 بهره می‌برد. این پیشرانه با تراست حدود ۳۱ کیلونیوتن، به‌طور اختصاصی برای عملکرد بهینه در ارتفاع فراتر از ۶۰ هزار پا (۱۸ کیلومتر) طراحی شده و به این پرنده امکان مداومت پروازی پیوسته بیش از ۳۲ ساعت را می‌دهد.

در نقطه مقابل، گلوگاه اصلی کره شمالی دستیابی به توربوفن‌های کوچک یا بهینه‌شده برای ارتفاعات بسیار بالاست. شواهد کارشناسی نشان می‌دهد Saetbyol-4 احتمالاً از یک پیشرانه توربوجت یا توربوفن اصلاح‌شده موجود در ناوگان هوایی این کشور استفاده می‌کند که هرچند توان پروازی مناسبی تولید می‌کند، اما به لحاظ نرخ مصرف ویژه سوخت (SFC) توان رقابت با موتورهای پیشرفته را ندارد. این محدودیت می‌تواند سقف پروازی نمونه کره‌ای را به محدوده‌های پایین‌تر (حدود ۴۵ تا ۵۰ هزار پا) کاهش دهد و مداومت عملیاتی آن را نیز در بازه کمتری، تخمیناً ۱۵ تا ۲۴ ساعت، محدود سازد.

با توجه به هایتک بودن موتور و نبود محصولات مشابه در تحقیق و توسعه اعلام شده کره‌ای ها در سال‌های اخیر، احتمال همکاری چین در این پروژه بسیار بالاست. لازم به ذکر است بخشی از سیستم های پروازی مانند ارابه های فرود هم از جنگنده اف7 که بیش از 30 سال است در کره عملیاتی است و اشراف فنی بالایی روی آن ها وجود دارد الهام گرفته شده است.

تجهیزات الکترونیک پرواز و حسگرها

مأموریت اصلی RQ-4 Global Hawk در قالب یک ایستگاه شناسایی هوابرد تعریف شده است. این پرنده آمریکایی به سامانه‌ای چندوجهی شامل رادار با روزنه ترکیبی SAR، سامانه‌های حرارتی و الکترواپتیکال پیشرفته EO/IR و سامانه گردآوری اطلاعات سیگنالی SIGINT مجهز است. رادار SAR به این پهپاد امکان می‌دهد تا از فاصله صدها کیلومتری و از میان لایه‌های ضخیم ابر، نقشه توپوگرافی و حرکتی بسیار دقیقی با تفکیک‌پذیری بالا از زمین تهیه کند.

در Saetbyol-4، دماغه پف‌کرده پهپاد به شکلی طراحی شده که محل قرارگیری آنتن‌های رله ماهواره‌ای SATCOM و رادارهای جستجوگر باشد. همچنین یک برجک پایدارکننده اپتیکی در زیر دماغه مشاهده می‌شود که دوربین‌های دید در روز و تصویربرداری فروسرخ دوربرد را حمل می‌کند.

چالش بنیادین این پلتفرم در بخش الکترونیک، توان پردازش داده‌ها در خط دید مستقیم و همچنین پهنای باند ارسال داده به ایستگاه کنترل زمینی است. بدون دسترسی به پیوند داده‌های ماهواره‌ای پایدار با پهنای باند گیگابیتی، انتقال تصاویر بلادرنگ از فاصله دور دشوار خواهد بود؛ هرچند گسترش پرتاب‌های فضایی اخیر پیونگ‌یانگ نشان می‌دهد آنها در تلاش برای حل این چالش مخابراتی هستند. ماموریت‌های عملیاتی و افق راهبردی

ماموریت عملیاتی پهپاد آمریکایی پایش مستمر تحولات نبرد در سطح بین‌المللی، مدیریت اطلاعات هوابرد و هدایت آتش از فواصل ایمن و فراتر از برد سامانه‌های پدافندی کوتاه‌برد است. در مقابل، ماموریت Saetbyol-4 متمرکز بر تغییر موازنه اطلاعاتی در شبه‌جزیره و آب‌های پیرامونی است. پیونگ‌یانگ با عملیاتی کردن این پرنده، به دنبال ایجاد یک شبکه دیده‌بانی پایدار و بدون وقفه بر تحرکات ناوگان‌های دریایی، رزمایش‌های مشترک و پایگاه‌های نظامی در منطقه است.

حتی در صورت پایین‌تر بودن راندمان سنسورهای Saetbyol-4 در مقایسه با استاندارد حسگرهای RQ-4 Global Hawk، صرف پرواز چنین پرنده‌ای در ارتفاع بالا، عمق نظارت بصری و راداری کره شمالی را صدها کیلومتر فراتر از مرزهای جغرافیایی آن امتداد می‌دهد و هشدارهای زودهنگام پدافندی را متحول می‌کند. رویکرد مهندسی معکوس، سلاح پیونگ یانگ در مقابل غول‌های پهپادی جهان

در آخر می‌توان گفت پلتفرم Saetbyol-4 نمادی از جهش صنعتی پیونگ‌یانگ در حوزه سازه‌های هوایی غول‌پیکر به شمار می‌رود، اما کارایی واقعی آن در میدان نبرد بدون پشتوانه شبکه‌های مدرن هدایت و ناوبری محدود خواهد ماند.

در این میان، بهره‌گیری از انتقال فناوری، تامین قطعات نیمه‌هادی پیشرفته و استفاده از زیرساخت‌های فضایی متحدانی همچون چین و روسیه نقشی تعیین‌کننده ایفا می‌کند؛ دسترسی به شبکه‌های ناوبری ماهواره‌ای نظیر BeiDou و GLONASS در کنار پیوند داده‌های فراتر از افق، گلوگاه‌های ارتباطی و هدایتی کره شمالی را مرتفع ساخته و زمینه را برای تبدیل این پرنده از یک کپیِ صرفاً آیرودینامیکی به یک سامانه شناسایی کاملاً عملیاتی و شبکه‌محور فراهم می‌آورد.

منبع: حیات