اگر توسیدید امروز زنده بود، احتمالا برای رویارویی آمریکا و ایران نسخه‌ای ساده بر مبنای «پیروزی» یا «تسلیم» ارائه نمی‌کرد. روایت او از جنگ نشان می‌دهد قدرت‌های بزرگ نه‌فقط در میدان نبرد، بلکه بر اثر ترس، غرور، خطای محاسباتی و زیاده‌روی راهبردی نیز تضعیف می‌شوند. برای آمریکا، هشدار اصلی پرهیز از درگیری‌های طولانی و پرهزینه‌ای است که ممکن است با موفقیت‌های نظامی همراه باشند، اما منابع، اعتبار بین‌المللی و انسجام ائتلاف‌ها را فرسوده کنند.
قدرت برتر اگر محدودیت‌های خود را نادیده بگیرد و برای مصالحه جایی باقی نگذارد، ممکن است به‌‌جای مهار رقیب، انگیزه مقاومت را در او تقویت کند. برای ایران نیز درس اصلی، پیوند میان تاب‌آوری، محاسبه واقع‌بینانه و دیپلماسی است. مقاومت زمانی ارزش راهبردی دارد که به حفظ منابع، کاهش انزوا و تقویت ظرفیت تصمیم‌گیری کمک کند؛ نه آنکه صرفا بر امید به تغییر شرایط یا حمایت بیرونی استوار باشد. کاهش برداشت‌های تهدیدآمیز طرف مقابل نیز می‌تواند از تشدید چرخه بی‌اعتمادی و تلافی‌جویی جلوگیری کند.
شش درس از تاریخ جنگ‌های پلوپونزی
کتاب تاریخ جنگ‌های پلوپونزی نوشته توسیدید (Thucydides)، از آثار کلاسیک مطالعه جنگ و سیاست قدرت است. برخی از الگوهای مطرح‌شده در این اثر، چارچوبی برای فهم رقابت آمریکا و ایران فراهم می‌کنند؛ البته این مقایسه تحلیلی است، نه به معنای یکسان‌بودن دو وضعیت تاریخی.
۱. ترس از تغییر موازنه قدرت
توسیدید رشد قدرت آتن و ترسی را که این رشد در اسپارت ایجاد کرد، از عوامل اساسی جنگ می‌داند. این تحلیل بعدها با عنوان «تله توسیدید» در روابط بین‌الملل مطرح شد. در رویارویی آمریکا و ایران نیز برداشت‌های متقابل از تهدید اهمیت دارند. برنامه هسته‌ای، توان موشکی و نفوذ منطقه‌ای ایران از نگرانی‌های امنیتی آمریکا و متحدانش است؛ در مقابل، تحریم‌ها و حضور نظامی آمریکا در منطقه بر محاسبات امنیتی ایران اثر می‌گذارد. خطر هنگامی افزایش می‌یابد که اقدامات دفاعی یک طرف، از سوی طرف دیگر مقدمه‌ای برای تهاجم تلقی شود.
۲. ائتلاف‌ها و خطر گسترش درگیری
در جنگ پلوپونزی، اختلافات دولت‌شهرهایی مانند کورسیرا و کورینت به تشدید رقابت آتن و اسپارت کمک کرد. امروز نیز ارتباط میان آمریکا، اسرائیل، ایران و گروه‌های مسلح منطقه‌ای، امکان سرایت درگیری‌های محدود به بحران‌های گسترده‌تر را افزایش می‌دهد. اقدامی که یک طرف آن را پاسخی محدود می‌داند، ممکن است از سوی طرف مقابل عبور از خط قرمز تلقی شود و زنجیره‌ای از واکنش‌ها را راه اندازد.
۳. گفت‌وگوی ملوس و محدودیت اجبار
در گفت‌وگوی مشهور ملوس، آتنی‌ها بر نقش قدرت در مناسبات میان طرف‌های نابرابر تأکید می‌کنند. این بخش از کتاب، تصویری از سیاست قدرت‌محور ارائه می‌دهد. در روابط آمریکا و ایران نیز فشار اقتصادی و شروط مذاکره، این پرسش را مطرح می‌کنند که آیا اجبار می‌تواند به توافقی پایدار منجر شود؟ برتری نظامی و اقتصادی ممکن است هزینه مقاومت را افزایش دهد، اما لزوما به معنای توانایی تحمیل نتیجه‌ای پایدار نیست.
۴. لشکرکشی سیسیلی و خطر زیاده‌روی
لشکرکشی آتن به سیسیل در سال‌های ۴۱۵ تا ۴۱۳ پیش از میلاد، با شکست سنگین آتن همراه شد. این تجربه نشان می‌دهد گسترش اهداف نظامی، به‌ویژه در فاصله‌ای دور از مرکز قدرت، می‌تواند هزینه‌هایی فراتر از محاسبات اولیه ایجاد کند. در هرگونه درگیری گسترده با ایران نیز باید پیامدهای منطقه‌ای، امنیت تنگه هرمز، بازار انرژی و هزینه‌های اقتصادی جهانی را در نظر گرفت. موفقیت تاکتیکی الزاما به تحقق اهداف سیاسی نمی‌انجامد.
۵. تفاوت در شیوه‌های اعمال قدرت
آتن به قدرت دریایی و تجارت متکی و اسپارت از توان زمینی برخوردار بود. در مقایسه امروز، آمریکا از برتری گسترده دریایی و هوایی بهره می‌برد؛ ایران نیز از عمق جغرافیایی، توان موشکی و پهپادی و ظرفیت ایجاد هزینه در محیط پیرامونی خود برخوردار است. این تفاوت‌ها نتیجه جنگ را به‌تنهایی تعیین نمی‌کنند، اما نشان می‌دهند برتری در یک حوزه لزوما به معنای کنترل همه ابعاد درگیری نیست.
توسیدید نشان می‌دهد جنگ‌ها گاه نه با یک تصمیم منفرد، بلکه با انباشته‌شدن واکنش‌ها، تعهدات ائتلافی و برداشت‌های تهدیدآمیز شکل می‌گیرند. هنگامی که هر طرف عقب‌نشینی را نشانه ضعف بداند، فضای مصالحه محدودتر می‌شود و اقدامات بازدارنده ممکن است ناامنی متقابل را افزایش دهند. مهار این چرخه به ارتباطات قابل اتکا، مدیریت حوادث و مذاکره‌ای نیاز دارد که بر موضوعات روشن، منافع متقابل و امکان راستی‌آزمایی استوار باشد. مع‌الوصف توسیدید پیشگوی آینده نبود؛
اهمیت اندیشه او در توضیح سازوکارهایی است که ترس، منفعت و غرور چگونه تصمیم‌گیرندگان را به سوی انتخاب‌هایی سوق می‌دهند که ممکن است پیامدهایی برخلاف اهداف اولیه داشته باشند. برای آمریکا، درس این تاریخ سنجش نسبت میان اهداف و هزینه‌های جنگ است؛ برای ایران، پیوند‌دادن تاب‌آوری با محاسبه واقع‌بینانه و دیپلماسی. برای هر دو طرف، مسئله اصلی جلوگیری از تبدیل رقابت امنیتی به چرخه‌ای خودتقویت‌شونده از تهدید و تلافی است. تاریخ عینا تکرار نمی‌شود، اما الگوهای انسانی و ساختاری می‌توانند تکرار شوند. قدرت بدون شناخت محدودیت‌های خود، ممکن است به منبع آسیب‌پذیری تبدیل شود؛
و مذاکره، اگر بر شناخت متقابل و محاسبه هزینه‌ها استوار باشد، نه نشانه تسلیم، بلکه ابزاری برای حفظ منافع و جلوگیری از فاجعه است.
منبع: شبکه شرق
