به گزارش اقتصادنیوز، عصرایران در یادداشتی نوشت؛ «نفت مال مردم نیست. نفت متعلق به خدا و پیامبر است.» این جمله را سید مصطفی میرسلیم سیاست‌مدار راست گرا و محافظه کار ایرانی و نامزد ناکام انتخابات دوره گذشته ریاست جمهوری گفته است.
او البته به بیان سخنان (نادر) اشتهار دارد تا جایی که برخی از جملات او بازتاب گسترده‌ای در فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی داشته و بعضا دست‌مایه طنز و نقد هم شده است و مشهور‌تر از همه این که «پژو ۲۰۶ و لندکروز وارداتی فرقی با هم ندارند.» در آن فقره آن جمله را مستند به تخصص خود (مهندسی احتراق موتور) و سال‌ها فعالیت در شرکت ایران خودرو ساخت هر چند شاید از چند سال اقامت او در فرانسه در نیمه نخست دهه ۵۰ خورشیدی هم نشأت می‌گرفت یا نوعی تبلیغ برای محصول ایران‌خودرو که هنوز محبوب ایرانیان است و اذعانی هم هست به موفقیت دولت خاتمی در دو حوزه خودرو و انرژی که جلوه اولی محبوبیت و ماندگاری همین پژو و تندر ۹۰ بود و دومی هم سرمایه‌گذاری فرانسوی ها در عسلویه.
همان رییس جمهوری و دولتی که حزب متبوع میرسلیم به آن علاقه نداشت (جز علی نقی خاموشی که عملکرد اقتصادی دولت اصلاحات و نیز مجلس ششم را بارها ستوده است). البته خود فرانسوی‌ها هم مدعی نیستند پژو ۲۰۶ با لندکروز تفاوتی ندارد و نگاهی به هیکل و اندازه و تجربه رانندگان از هر دو نشان می دهد مهندس احتراق موتور که ۴ سال آزگار فرهنگ و هنر مملکت را به او سپرده بودند رای صوابی صادر نکرده بود. در فقره اخیر اما به نظر می‌رسد چون بحث خدا و پیغمبر را به میان آورده از حیث نفی مردم بر او خرده گیرند و گرنه نه تنها نفت که ما هم از آن خداوندیم و اساسا «انا لله» یعنی همین.
یعنی متعلق به الله هستیم و ترجمه به «همه از خداییم» علاوه بر آن که بهتر است الله ترجمه نشود (چون اسم خاص است) و «از خداییم» دقیق نیست و «مال خداییم» درست است. همچنین به نظر می رسد استناد او به آیه اول سوره انفال باشد. (با این فرض که نفت در زمره انفال است). از این رو و به این بهانه می‌توان نکاتی را یادآور شد: 1.
در اردیبهشت 1398 آیت الله محقق داماد در یادداشتی در روزنامه اعتماد تصریح کرد «به باور فقهی من درآمد نفت را نباید صرف بودجه جاری و عمرانی کرد بلکه باید صرف سرمایه‌گذاری های پایدار و سودآور و دراز مدت شود به گونه‌ای که اصل پول و سرمایه حاصل شده حفظ شود و سود آن نه تنها برای نسل حاضر هزینه شود که با دوراندیشی و آینده نگری نسل های آتی را نیز لحاظ کنند.» مبنای این نظر فقهی هم این بود که نفت را در زمره انفال می‌دانند ولی به وضوح پیداست که درآمد آن را برای مردم می‌خواهد منتها نه هزینه‌های جاری و نه تنها نسل حاضر و توجیه به عنوان مصلحت را نیز قابل قبول ندانستند چون مصلحت امری موقت است در حالی که هزینه‌کرد نفت برای امور جاری به رویه معمول و دائمی تبدیل شده است.
با این حساب نباید تصور کرد که مدعای میرسلیم برخاسته از نظر فقهی آیت‌الله محقق داماد است. چون این فقیه اتفاقا نگران است که در آینده این محصول کم‌ارزش شود و معتقد است باید استحصال با فناوری‌های مدرن خاصه در میادین مشترک سریع تر و بهینه تر صورت پذیرد اما درآمد آن صرف هزینه های جاری نشود و تاکید بر انفال بودن آن از این منظر است نه این که از آن مردم نیست! 2. احتمالا استناد او چنان که اشاره شد به آیه اول سوره انفال است که در آن آمده انفال از آن خدا و پیامبر است.
منتها چنان که در ترجمه‌ها و تفاسیر آمده مراد از انفال در اینجا غنایم جنگی است و همه قراین حاکی از آن است که آیات مربوط به جنگ بدر است که بر سر تقسیم غنایم اختلاف درگرفت و پیامبر با این تعبیر خواسته بود به نزاع بر سر غنایم پایان دهند. 40 آیه بعد و در آیه 41 به صراحت از غنیمت گفته شده و این بار: «یک پنجم هر غنیمت از آن خدا و پیامبر و خویشاوندان نزدیکو یتیمان و بینوایان در راه ماندگان است». در آیه 69 هم برای فرونشاندن اختلاف آمده: «هر چه از غنایم به دست آورید بخورید که حلال و پاکیزه است».
بدین ترتیب اگر بر اساس آیه یک سوره انفال گفته از آن خدا و پیامبر است خوب است به آیه 69 هم توجه کند که هر چه به دست آمده از آن شما. ممکن است البته بگوید مراد او از انفال، غنایم نیست این است که مثل کوه و دریاست. اما مگر از معادن کوه و آبزیان دریا استفاده نمی‌شود و در آنها کاوش و صید نمی‌کنند؟ 3. بر خلاف انفال دانستن نفت در باور آقای محقق داماد که معقول و موجه است انکار آقای میرسلیم معنایی ندارد. ضمن این که می توان پرسید چرا در سال هایی که رییس جمهور مورد حمایت تان همین سرمایه ملی را ریخت و پاش می کرد این جمله را نگفتید و به خدا و پیامبر منتسب نکردید؟ 4.
حالا وقت آن است که به اسفند 1329 بازگردیم. 76 سال قبل وقتی دکتر محمد مصدق نماینده مردم تهران در مجلس شورای ملی و هم فکران طرح ملی شدن صنعت نفت ایران را ارایه دادند. نمایندگان از غربال استصوابی نگذشته بودند و دغدغه شان طرح‌های محدود کننده نبود.به فکر بهبود زندگی مردم و قطع وابستگی بودند و شاید فرصت انتقام از استعماری که 200 سال ایران را دوشیده بود. پیشنهاد با این جمله شروع می شود: به نام سعادت ملت ایران.
( متن: به‌نام سعادت ملت ایران و به‌منظور کمک به تأمین صلح جهانی، امضاکنندگان ذیل پیشنهاد می‌نماییم صنعت نفت ایران در تمام مناطق کشور بدون استثناء ملی اعلام شود یعنی تمام عملیات اکتشاف، استخراج و بهره‌برداری در دست دولت قرارگیرد.) مصطفی میرسلیم آدم متدینی است. محمد مصدق هم بی دین نبود اگرچه اهل تظاهرات دینی نبود و درباره وظایف دولت چون فداییان اسلام نمی اندیشید. اما انگار خدایان متفاوتی را می پرستیده اند! اولی گفته نفت مال خداست نه مردم و دومی که به لحاظ تاریخی اول است به نام سعادت ملت ایران نفت را ملی کرد.
چرا که چنین القا می شود که انگار خدای میرسلیم یا خدایی که او در ذهن دارد دو تا هستند. چون یکی نفت را از آن خود می‌خواهد حال آن که خدای مصدق یا خدایی که او تصویر می کرده دغدغه سعادت مردمان داشته و چه کلمه خاصی است این سعادت یا بهروزی چون وظیفه اصلی کار به دستان همین است: سعادت ملت. واژه ای که در عربی با سعد و مسعود و سعید و ساعد و اسعد هم خانواده است. نفت، موهبت و محبت و هدیه خداوند است به مردمان این سرزمین. قبلا هم بوده اما دهه ها و سده ها آدمیان نمی دانستند کاربرد آن فراتر از درمان زخم خران شان است!
بعدتر هم باز تنها برای روشن نگاه داشتن چراغ استفاده شد و کشف مصارف گوناگون آن در قرن بیستم انقلابی بود. این که بگوییم نفت تنها به نسل ما تعلق ندارد تا آن را خرج بی کفایتی ها و خاصه خرجی ها کنیم و باید سرمایه گذاری شود و به آینده هم نظر داشته باشیم و آن را ذیل انفال قرار دهیم تا از دست اندازی های روزانه در امان باشد یک بحث است و این که بگوییم نفت مال مردم نیست مال خداست بحثی است دیگر باظاهری موجه و باطنی که سلب کننده حق مردم است. چون اگر بگوییم نفت از آن همه است آن گاه نقش حکومت مانند مدیریت ساختمان و دارایی مشترک و مشاع است.
مردم صاحب مال هستند و کار به دستان امانتی در اختیار دارند. با توصیف مهندس احتراق موتور لابد تراستی ها هم فرستادگان خداوندند ( نعوذ بالله). با این اوصاف چه خوب شد مهندس میرسلیم رییس جمهور نشد و گرنه شاید نام شرکت ملی نفت ایران را هم به شرکت الهی نفت ایران تغییر می داد. چون در سال هایی که کلمه «ملی » یا حذف یا به اسلامی تبدیل شد ( سازمان ملی انتقال خون، شرکت ملی پست، وزارت فرهنگ و ارشاد ملی) عنوان شرکت ملی نفت ایران باقی ماند و آقای میرسلیم هم اعتراض نکرده بود!
منبع: اقتصاد نیوز
