دکتر سیدعلیرضا محسنی/ کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) از به‌کارگیری سامانه حفاظت در برابر آزار سایبری (CAPS) برای نخستین بار در بازی‌های المپیک جوانان داکار ۲۰۲۶ خبر داده است؛ اقدامی که با هدف شناسایی و مقابله با آزار اینترنتی و حمایت از سلامت روان حدود ۲۷۰۰ ورزشکار جوان انجام می‌شود. بدون تردید، توجه به آزار سایبری و پیامدهای روانی آن برای ورزشکاران نوجوان، گامی ضروری در مسیر حفاظت از نسل آینده ورزش است.
با این حال، پرسش اساسی اینجاست: آیا استقرار یک سامانه فناورانه می‌تواند به‌تنهایی امنیت روانی ورزشکاران را تضمین کند یا موفقیت این برنامه به سازوکارهای حمایتی و میزان مسئولیت‌پذیری نهادهای ورزشی وابسته است؟ فناوری؛ ابزار حفاظت یا راهکاری برای مدیریت بحران؟ سامانه CAPS با بهره‌گیری از فناوری و بررسی کارشناسان انسانی، محتوای بالقوه آزاردهنده را شناسایی می‌کند؛ اما شناسایی یک پیام توهین‌آمیز، پایان فرایند حفاظت نیست. سرعت رسیدگی، حمایت از ورزشکار آسیب‌دیده، جلوگیری از تکرار آزار و پاسخ‌گویی نهادهای مسئول، به همان اندازه اهمیت دارند.
از این منظر، ارزیابی عملکرد IOC نباید صرفاً بر تعداد پیام‌های شناسایی‌شده یا محتوای بررسی‌شده متمرکز باشد. معیار اصلی باید مشخص کند که این سامانه تا چه اندازه از آسیب‌های واقعی جلوگیری کرده و چه میزان احساس امنیت را برای ورزشکاران به همراه آورده است. در واقع، اگر ورزشکاری پس از مواجهه با آزار سایبری همچنان با فشار روانی، تهدید یا بی‌توجهی مواجه باشد، صرف وجود یک سامانه نظارتی را نمی‌توان نشانه تحقق کامل اهداف حفاظتی دانست. سلامت روان؛ مسئولیتی فراتر از روزهای مسابقه یکی از نکات مثبت برنامه داکار ۲۰۲۶، توجه به سلامت روان ورزشکاران جوان است؛
اما این حمایت نباید به مدت برگزاری مسابقات محدود بماند. فشار رقابت، شکست، انتظارات خانواده و جامعه، مقایسه در شبکه‌های اجتماعی و نگرانی درباره آینده ورزشی، چالش‌هایی هستند که ممکن است مدت‌ها پیش از مسابقات آغاز شوند و پس از پایان آن نیز ادامه یابند. بنابراین، IOC باید در کنار استفاده از فناوری، بر ایجاد سازوکارهای پایدار حمایت روان‌شناختی، حفظ محرمانگی اطلاعات ورزشکاران و دسترسی آسان آنان به متخصصان تأکید کند. این موضوع درباره نوجوانان اهمیت بیشتری دارد؛ چراکه حفاظت از آنان علاوه بر مقابله با آزار، مستلزم رعایت حقوق، شرایط سنی و نیازهای ویژه‌شان است.
مسئولیت کمیته‌های ملی المپیک؛ حلقه مغفول حفاظت موفقیت برنامه‌های IOC تا حد زیادی به نحوه اجرای آن‌ها در سطح ملی وابسته است. کمیته‌های ملی المپیک نمی‌توانند مسئولیت حفاظت از ورزشکاران را صرفاً به نهاد بین‌المللی یا ابزارهای فناورانه واگذار کنند. آموزش سواد رسانه‌ای، آشنایی با شیوه‌های گزارش آزار سایبری، آماده‌سازی مربیان و سرپرستان، دسترسی به مشاوران متخصص و تدوین دستورالعمل‌های روشن برای مواجهه با بحران‌های فضای مجازی، از جمله اقداماتی است که باید در برنامه‌های حمایتی کمیته‌های ملی قرار گیرد.
همچنین باید مشخص باشد که ورزشکار در صورت مواجهه با توهین، تهدید یا فشار روانی، به کدام مرجع مراجعه می‌کند، چه حمایتی دریافت خواهد کرد و چگونه از محرمانگی اطلاعات و حقوق او محافظت می‌شود. حفاظت از ورزشکاران، مسئولیتی مشترک است و نمی‌توان بار مقابله با آزار را بر دوش خود ورزشکاران گذاشت؛ در حالی که نهادهای ورزشی از سازوکارهای روشن پیشگیری، رسیدگی و پاسخ‌گویی برخوردار نباشند. معیار واقعی موفقیت چیست؟ اقدام IOC در به‌کارگیری سامانه CAPS در المپیک جوانان، فرصتی برای تقویت سازوکارهای حفاظت از ورزشکاران است؛
اما ارزش واقعی این ابتکار با نتایج آن مشخص خواهد شد، نه صرفاً با اعلام اجرای آن. آیا گزارش‌های ورزشکاران به‌موقع رسیدگی می‌شوند؟ آیا افراد آسیب‌دیده حمایت مؤثر دریافت می‌کنند؟ آیا خدمات سلامت روان پس از پایان مسابقات نیز ادامه می‌یابند؟ و آیا کمیته‌های ملی المپیک برای اجرای مسئولیت‌های خود از آموزش، امکانات و دستورالعمل‌های کافی برخوردارند؟ پاسخ مستند به این پرسش‌ها می‌تواند مبنایی برای ارزیابی عملکرد این برنامه و سنجش میزان تحقق اهداف اعلام‌شده باشد.
از اعلام برنامه تا اثبات نتیجه بازی‌های المپیک جوانان داکار ۲۰۲۶ می‌تواند فرصتی برای سنجش میزان اثربخشی برنامه‌های IOC در حفاظت از ورزشکاران جوان باشد. با این حال، نباید میان معرفی یک ابزار حمایتی و اثبات موفقیت آن تفاوتی نادیده گرفته شود. کمیته بین‌المللی المپیک، در کنار توسعه راهکارهای فناورانه، باید بر شفافیت در ارزیابی نتایج، استمرار حمایت روان‌شناختی و تقویت مسئولیت‌پذیری نهادهای ورزشی تأکید کند. انتشار نتایج قابل سنجش از عملکرد این برنامه نیز می‌تواند به افزایش اعتماد ورزشکاران و خانواده‌های آنان کمک کند.
در نهایت، حفاظت از ورزشکاران جوان با شناسایی پیام‌های آزاردهنده پایان نمی‌یابد. هدف اصلی باید ایجاد محیطی باشد که ورزشکار در آن نه‌تنها از حمایت فناورانه برخوردار باشد، بلکه بتواند با اطمینان از حقوق خود دفاع کند و در صورت آسیب‌دیدن، به حمایت واقعی و مؤثر دسترسی داشته باشد. فناوری می‌تواند ابزار مهمی برای تحقق این هدف باشد؛ اما جایگزین مسئولیت‌پذیری، پاسخ‌گویی و تعهد مستمر نهادهای ورزشی نخواهد شد. انتهای پیام/
منبع: خبرگزرای برنا
