باشگاه خبرنگاران جوان – در میان مه و باران‌های پیاپی گیلان، جایی که زمین همیشه سبز و هوا آکنده از رطوبت و بوی باران است، غذاهای محلی هم رنگ‌وبوی همین طبیعت را دارند؛ خورش‌هایی جاافتاده، غلیظ و خوش‌رنگ که معمولاً ساعت‌ها روی حرارت ملایم می‌پزند تا عطر و طعم مواد اولیه به خوبی با هم ترکیب شود. در این میان، «فسنجان» جایگاه ویژه‌ای دارد؛ غذایی که از ترکیب دو ماده ارزشمند و پرکاربرد در آشپزی شمالی، یعنی گردوی چرب و مرغوب و انار ترش، شکل می‌گیرد. البته فسنجانی که در گیلان پخته می‌شود، با آنچه در بسیاری از نقاط ایران شناخته شده، تفاوت‌هایی دارد و برای بسیاری از گیلانی‌ها، ترشی و رنگ تیره خورش بخش مهمی از اصالت آن به شمار می‌رود.
در نسخه گیلانی، فسنجان معمولاً به سمت طعم ترش می‌رود و خبری از شیرینی غالب برخی دستورهای رایج نیست. هرچه گردو بیشتر جا بیفتد و روغن بیندازد و رب انار رنگ خورش را به تیرگی ببرد، نتیجه به فسنجان اصیل شمالی نزدیک‌تر می‌شود. رب انار محلی که از انارهای رسیده و ترش تهیه می‌شود، نقش اصلی را در طعم این خورش دارد؛ به‌خصوص در گیلان که انواع مختلف انار در باغ‌های منطقه کشت می‌شود و از آن برای تهیه رب، آب انار و چاشنی غذاهای مختلف استفاده می‌کنند. گردوی آسیاب‌شده نیز باید به‌خوبی پخته شود تا هم خورش قوام پیدا کند و هم چربی و عطر گردو در تمام آن پخش شود.
اما تفاوت فسنجان گیلانی فقط به میزان ترشی آن محدود نمی‌شود. در برخی دستورهای سنتی گیلان، به‌جای گوشت مرغ از گوشت پرندگان، به‌ویژه مرغابی، استفاده می‌شود؛ ترکیبی که طعم قوی‌تر و متفاوتی به خورش می‌دهد و با گردو و رب انار همخوانی خاصی دارد. حاصل کار خورشی است با رنگی تیره، بافتی غلیظ و طعمی که هم‌زمان چربی گردو و ترشی انار را در خود دارد. شاید همین تضاد میان طعم سنگین و روغنی گردو و ترشی تند رب انار است که فسنجان گیلانی را به یکی از غذاهای متمایز سفره شمال تبدیل کرده؛
غذایی که برای شناختنش فقط یک بار چشیدن کافی نیست و هر بار می‌تواند گوشه دیگری از طعم آشپزی گیلان را آشکار کند. هنر پخت آرام؛ جایی که گردو و انار با هم پیوند می‌خورند فسنجان از آن غذاهایی نیست که بتوان آن را با عجله آماده کرد. بخش مهمی از طعم و ظاهر این خورش در همان پخت آرام و طولانی شکل می‌گیرد؛ زمانی که گردوی آسیاب‌شده به‌تدریج روغن پس می‌دهد، رب انار رنگ خود را به خورش می‌دهد و این دو ماده در کنار هم به سسی غلیظ و یکدست تبدیل می‌شوند.
در آشپزی گیلانی، صبر کردن برای جاافتادن فسنجان بخشی از فوت‌وفن پخت آن است و عجله در این مرحله می‌تواند باعث شود خورش هم از نظر رنگ و هم از نظر طعم، به نتیجه مطلوب نرسد. برای یک سفره حدود هفت نفره، می‌توان از یک عدد مرغابی یا اردک و در صورت در دسترس نبودن، یک مرغ درشت استفاده کرد. حدود ۷۵۰ گرم مغز گردوی کاملاً آسیاب‌شده، ۳ تا ۴ قاشق غذاخوری رب انار ترش و غلیظ، نمک و فلفل سیاه و به میزان لازم آب ولرم، مواد اصلی این خورش را تشکیل می‌دهند. البته مقدار رب انار را نمی‌توان برای همه دستورها یکسان در نظر گرفت؛
میزان ترشی انار و ذائقه افراد در مقدار مورد استفاده تأثیر دارد. اگر قرار باشد فسنجان به سبک گیلانی و با طعم ترش‌تری پخته شود، معمولاً سهم رب انار بیشتر خواهد بود. طرز تهیه فسنجان به سبک گیلانی در مرحله نخست، نوبت به گردو می‌رسد؛ ماده‌ای که در واقع پایه اصلی این خورش است. مغز گردو باید تا حد امکان ریز و نرم آسیاب شود تا هنگام پخت، بافتی یکدست پیدا کند و بتواند روغن طبیعی خود را به‌خوبی پس بدهد. گردوی آسیاب‌شده را همراه با آب و رب انار داخل قابلمه بریزید و روی حرارت ملایم قرار دهید. از اینجا به بعد، مهم‌ترین چیزی که باید داشته باشید صبر است.
خورش باید آرام‌آرام بجوشد تا گردو فرصت پیدا کند روغن بیندازد و رنگ آن به‌تدریج از قهوه‌ای روشن به رنگی تیره‌تر و براق تغییر کند. این مرحله ممکن است حدود دو تا سه ساعت زمان ببرد و بسته به نوع گردو و مقدار آب، حتی بیشتر هم طول بکشد. در طول پخت بهتر است هر از گاهی خورش را هم بزنید تا گردو ته نگیرد و حرارت به‌صورت یکنواخت به آن برسد. اگر آب خورش کم شد، به جای اضافه کردن مقدار زیادی آب در یک مرحله، بهتر است کم‌کم آب گرم یا ولرم اضافه کنید. هدف این است که خورش در پایان، نه آبکی باشد و نه آن‌قدر سفت که بافت یکدست خود را از دست بدهد.
در همین فاصله، مرغابی، اردک یا مرغ را با مقدار کمی نمک و فلفل بپزید تا گوشت کاملاً نرم شود. وقتی گردو به اندازه کافی پخته، خورش غلیظ شده و روغن روی آن ظاهر شد، گوشت پخته‌شده را به قابلمه اضافه کنید. در برخی شیوه‌های محلی، مرغابی یا اردک را به‌صورت کامل داخل خورش قرار می‌دهند تا گوشت در کنار سس گردو و انار آرام‌آرام طعم بگیرد. پس از اضافه کردن گوشت، باز هم باید اجازه داد خورش روی حرارت ملایم بپزد تا مزه مواد کاملاً به خورد یکدیگر برود و در نهایت فسنجان به همان رنگ تیره، بافت غلیظ و ظاهر براق مورد انتظار برسد.
چند نکته برای اینکه فسنجان بهتر جا بیفتد گردو را ریز آسیاب کنید: اندازه ذرات گردو تأثیر زیادی روی بافت نهایی خورش دارد. گردوی ریزتر، سس یکدست‌تری ایجاد می‌کند و معمولاً بهتر روغن می‌اندازد. البته آسیاب کردن بیش از حد تا حد تبدیل شدن گردو به خمیر هم ضرورتی ندارد. به خورش زمان بدهید: یکی از اشتباهات رایج این است که برای زودتر آماده شدن غذا، حرارت را زیاد می‌کنند. فسنجان با حرارت بالا لزوماً بهتر نمی‌شود و حتی ممکن است گردو ته بگیرد یا طعم آن تغییر کند. حرارت ملایم و زمان کافی، نتیجه بهتری می‌دهد.
روغن گردو را جدی بگیرید: روغن انداختن یکی از نشانه‌های مهم جاافتادن فسنجان است. اگر بعد از مدت کافی هنوز خورش روغن نینداخته، معمولاً باید اجازه دهید زمان بیشتری روی حرارت ملایم بماند. کیفیت گردو هم در این موضوع بی‌تأثیر نیست. ترشی را مرحله‌به‌مرحله تنظیم کنید: رب انارها از نظر میزان ترشی و غلظت با هم متفاوت‌اند. بنابراین بهتر است تمام مقدار رب را یک‌باره اضافه نکنید و در صورت نیاز، در مراحل پخت مقدار آن را تنظیم کنید. اگر رب انار بسیار غلیظ است، می‌توان با کمی آب آن را رقیق کرد تا خورش در زمان پخت طولانی بیش از اندازه غلیظ یا خشک نشود.
فسنجان را با چه چیزهایی سرو کنیم؟ فسنجان گیلانی در کنار برنج ایرانی و خوش‌عطر، کامل‌تر می‌شود. برنج ساده و دانه‌بلند معمولاً اجازه می‌دهد طعم پررنگ خورش بیشتر خودش را نشان دهد و روغن و سس غلیظ فسنجان هم به‌خوبی با آن ترکیب می‌شود. در کنار چنین خورش پرملاتی، سبزی خوردن تازه یا مقدار کمی ماست ساده هم می‌تواند انتخاب مناسبی برای سفره باشد و تندی و غلظت طعم فسنجان را متعادل کند. البته برای تجربه نزدیک‌تر به حال‌وهوای غذاهای محلی گیلان، چشیدن این خورش در خانه‌های بومی و در کنار آشپزهای محلی، تجربه متفاوتی است؛
چرا که بخشی از تفاوت غذاهای سنتی، نه فقط در مواد اولیه، بلکه در شیوه پخت، نوع محصولات محلی و ذائقه‌ای است که نسل به نسل منتقل شده است. منبع: ایرنا
منبع: باشگاه خبرنگاران جوان
