بخشش در روزگار فراوانی تنها یک رفتار رفاهی است، اما معجزه حقیقی همبستگی زمانی رخ می‌دهد که انسان با وجود تنگی دست، سهمی از دارایی اندک خود را به باز کردن گره دیگران اختصاص دهد.
مبلغ – سرویس جامعه: در ادبیات مرسوم اقتصادی، تصمیم‌گیری‌ها بر اساس اصل حداکثرسازی سود شخصی و حفظ حاشیه امنیت مالی شکل می‌گیرد. بر مبنای این منطق، تا زمانی که فرد به نقطه اشباع رفاهی نرسیده و با مازاد درآمد مواجه نشده است، هرگونه انتقال منابع به دیگران رفتاری غیرعقلانی یا دست‌کم پرریسک به شمار می‌آید. اما روان‌شناسی اجتماعی و سنت‌های اخلاقی اصیل، تصویر کاملاً متفاوتی از رفتار انسانی ارائه می‌دهند. زمانی که نوسانات مالی و تورم فشارهای روزمره را افزایش می‌دهد، عقب‌نشینی به لاک فردگرایی و انباشت حریصانه نه تنها اضطراب را کم نمی‌کند، بلکه به انزوای روانی و احساس درماندگی جمعی دامن می‌زند.
پژوهش‌های نوین در حوزه رفتار دگرخواهانه نشان می‌دهد کنش‌هایی مانند حمایت داوطلبانه و تقسیم داشته‌ها در شرایط کمبود، اثر روان‌شناختی بسیار عمیقی بر عزت نفس افراد دارد. انسان وقتی از همان حداقل موجودی خود به هم‌نوعش یاری می‌رساند، از جایگاه یک قربانی منفعل شرایط اقتصادی به یک کنشگر موثر و معنابخش تبدیل می‌شود. به تعبیر ویکتور فرانکل در روان‌شناسی معنا، انسانی که حتی در سخت‌ترین شرایط چیزی برای بخشیدن به دیگری پیدا می‌کند، کرامت و آزادی درونی خود را بازمی‌یابد و اسیر چنگال ترس از آینده نمی‌شود.
این سنت در حافظه فرهنگی و آیین جوانمردی ما ریشه‌ای دیرینه دارد؛ جایی که ارزش بخشش نه به رقم عددی آن، بلکه به میزان فداکاری و نسبت آن با کل دارایی فرد سنجیده می‌شد. بخشیدن سهم اندک برای کسی که سفره‌اش محدود است، بارها ارزشمندتر و سازنده‌تر از بذل و بخشش ثروتمندی است که سرریز سرمایه خود را انفاق می‌کند. در جامعه‌ای که چنین روحیه‌ای زنده باشد، حتی کوچک‌ترین حمایت‌های متقابل میان همسایگان، کسبه محله و خویشاوندان، مانند یک شبکه خودجوش عمل کرده و مانع فروپاشی روانی و اجتماعی افراد در طوفان‌های اقتصادی می‌شود.
خروج از منطق محاسبه‌گری محض و تبدیل بخشش به یک سلوک روزمره، همان حلقه گمشده‌ای است که می‌تواند فضای سرد فردگرایی مدرن را به بستری گرم از پیوند انسانی و برکت معنوی تبدیل کند.
مفاهیم بلندپایه درباره ارزش بی‌بدیل بخشش در زمان نداری، تقدم دیگران بر خود و برتری انفاق فرد کم‌بضاعت، مستند به نصوص اصیل و کلام پیشوایان دین است:
۱. میزان الحکمه، محمدی ری‌شهری، جلد ۲، باب ۲۲۲۹ (افضل الصدقه)، ص ۱۵۹۸، منقول از بحارالانوار:
«الْإِمَامُ الْبَاقِرُ عَلَیْهِ السَّلَامُ أَوْ الصَّادِقُ عَلَیْهِ السَّلَامُ لَمَّا سُئِلَ عَنْ أَفْضَلِ الصَّدَقَهِ: جَهْدُ الْمُقِلِّ، أَمَا سَمِعْتَ قَوْلَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: وَ یُؤْثِرُونَ عَلی أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ کانَ بِهِمْ خَصاصَهٌ، تَرَی هَاهُنَا فَضْلًا؟!»
از امام باقر یا امام صادق علیهماالسلام درباره بهترین و ارزشمندترین صدقه سوال شد، فرمودند: بذل و بخشش شخص تنگدست؛ آیا سخن خداوند را نشنیده‌ای که فرمود: دیگران را بر خود ترجیح می‌دهند گرچه خود سخت نیازمند باشند؟ آیا فضیلتی بالاتر از این سراغ داری؟!
https://lib.eshia.ir/11023/2/1598
۲. میزان الحکمه، محمدی ری‌شهری، جلد ۲، باب ۲۲۲۹ (افضل الصدقه)، ص ۱۵۹۸، منقول از الخصال شیخ صدوق:
«الْإِمَامُ الصَّادِقُ عَلَیْهِ السَّلَامُ: إِنَّ صَاحِبَ الْکَثِیرِ یَهُونُ عَلَیْهِ ذَلِکَ، وَ قَدْ مَدَحَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ صَاحِبَ الْقَلِیلِ فَقَالَ: وَ یُؤْثِرُونَ عَلَی أَنْفُسِهِمْ…»
امام صادق علیه‌السلام فرمود: همانا بخشش بر صاحب ثروت فراوان آسان است، اما خداوند متعال دارنده مال اندک را ستایش کرده و فرموده است: و دیگران را بر خود مقدم می‌دارند…
۳. میزان الحکمه، محمدی ری‌شهری، جلد ۲، باب ۲۲۲۹ (افضل الصدقه)، ص ۱۵۹۸، منقول از بحارالانوار:
«رَسُولُ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ لَمَّا سُئِلَ عَنْ أَفْضَلِ الصَّدَقَهِ: جَهْدٌ مِنْ مُقِلٍّ إِلَی فَقِیرٍ فِی سِرٍّ.»
از پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله درباره والاترین صدقه پرسیدند، فرمود: تلاش و بخشش فرد کم‌بضاعت به نیازمند دیگر، آن هم به صورت پنهانی.
منبع: خبرآنلاین
