ابوالفضل آقایی‌نسب در گفت‌و‌گو با میزان درباره کسب مدال طلای مسابقات eFootball بازی‌های آسیایی ناگویا صحبت کرد. متن این گفت‌و‌گو به شرح زیر است:می‌خواهم از ابتدا درباره سطح مسابقات eFootball بگویی. مرحله گروهی چطور بود؟ اگر بخواهم از مرحله گروهی شروع کنم، بازی اول با عربستان بود. عربستان در ورزش‌های الکترونیک سرمایه‌گذاری زیادی انجام می‌دهد و بازیکنانش با امکانات و تجهیزات بسیار خوبی وارد مسابقات می‌شوند. توانستم بازی خودم را ببرم و شروع خوبی داشته باشیم. بعد از آن به کره جنوبی رسیدیم.
بازیکن کره در بخش موبایل جزو نفرات بسیار مطرح جهان بود و حریف فوق‌العاده‌ای محسوب می‌شد. بازی من مقابل او مساوی شد و حسن پاجانی هم مسابقه خودش را برد. مقابل قطر هم توانستم ۶ بر یک پیروز شوم و در مجموع مرحله گروهی را خیلی خوب پشت سر گذاشتیم. در مرحله حذفی باز هم با عربستان روبه‌رو شدید؟ بله؛ وقتی از گروه بالا آمدیم، طبیعتاً شرایط خیلی سخت‌تر شد. دوباره به عربستان خوردیم که به عنوان یکی از بهترین تیم‌های دوم صعود کرده بود. اولین مسابقه حذفی بود و فشار زیادی هم وجود داشت. طبق قرعه، بازی اول روی موبایل بود و من باید مسابقه را شروع می‌کردم.
بازی بسیار مهم و سرنوشت‌سازی بود، اما خدا را شکر توانستم ۳ بر صفر برنده شوم. حسن هم مسابقه خودش را مساوی کرد و به نیمه‌نهایی رسیدیم. سخت‌ترین بازی شما مقابل ژاپن بود و در بازی اول هم باختی. بدون شک سخت‌ترین مسابقه ما مقابل ژاپن بود. آنها میزبان بودند، تماشاگر داشتند و طبیعتاً فضای سالن هم کاملاً به نفع تیم میزبان بود. حتی قبل از مسابقه مدت زیادی منتظر انجام مراحل ثبت و آماده‌سازی بودیم، در حالی که بازیکنان ژاپن زودتر وارد سالن شده بودند.
بازی اول را من انجام دادم و ۲ بر یک باختم. البته احساس می‌کردم روی اتفاق گل خوردم و سبک بازی حریف هم با بازیکنانی که قبلاً دیده بودم متفاوت بود. زمان بازی موبایل خیلی کوتاه است و فرصت زیادی برای جبران ندارید؛ اگر عقب بیفتید، باید خیلی سریع تصمیم بگیرید که چطور اختلاف را کم کنید. چه شد که بازی سوم را بردی؟ آنالیز خاصی داشتی؟ بعد از اینکه حسن مسابقه خودش را برد، کار به بازی سوم کشید و طبق قرعه دوباره من باید در بخش موبایل بازی می‌کردم. همان لحظه فقط به این فکر می‌کردم که سرنوشت خودم و حسن به این مسابقه بستگی دارد و هر چیزی داشتم باید داخل بازی می‌گذاشتم.
بازی اول را باخته بودم، اما همان چند دقیقه برای من تبدیل به آنالیز شد. فهمیدم بازیکن ژاپنی بیشتر از کناره‌ها حمله می‌کند و ۲ گلی هم که خوردم از همان مسیر شکل گرفته بود. در بازی بعدی کناره‌ها را بستم و به او اجازه دادم بیشتر از مرکز حمله کند تا بتوانم در ضدحمله ضربه بزنم. خوشبختانه این تغییر جواب داد و به فینال رسیدیم. در فینال هم مالزی را بردید. ظاهراً بازیکن مالزی یکی از بهترین‌های جهان بود، درست است؟ بازیکن مالزی واقعاً سطح بالایی داشت و می‌توان گفت جزو چند بازیکن برتر جهان بود. سال گذشته هم در یکی از مسابقات بزرگ کونامی نایب‌قهرمان شده بود.
از طرف دیگر من مدت نسبتاً کوتاهی بود که از کنسول به موبایل آمده بودم. قبل از آغاز مسابقات در ژاپن با او تمرین کرده بودم و هر دو سبک بازی یکدیگر را می‌شناختیم، اما در فینال کاملاً سبک خودش را تغییر داد. ۲ بر صفر عقب افتادم، اما تلاش کردم اختلاف را کمتر کنم، چون می‌دانستم نتیجه من مستقیماً روی ادامه کار تیم اثر دارد. در مسابقات تیمی همیشه فقط به نتیجه خودت فکر نمی‌کنی؛ باید شرایط را برای هم‌تیمی‌ات هم حفظ کنی. قبل از این مسابقات هم با حسن پاجانی هم‌تیمی شده بودی؟ این اولین تجربه ما به عنوان هم‌تیمی بود.
قبلاً بیشتر رقیب یکدیگر بودیم، چون هر ۲ در بخش کنسول بازی می‌کردیم و در مسابقات کشوری بار‌ها در مراحل بالا به هم برخورد کرده بودیم. در اردوی تیم ملی من در هر ۲ بخش حضور داشتم. در انتخابی کنسول به مراحل پایانی رسیدم و در بخش موبایل هم جزو نفرات برتر بودم، اما در نهایت باید یکی را انتخاب می‌کردم. موبایل را انتخاب کردم، چون تجربه حضور در مسابقات آسیایی این بخش را هم داشتم و سال قبل در تایلند مسابقه داده بودم.
جالب‌ترین واکنشی که پس از قهرمانی گرفتی چه بود؟ این‌طور نیست که حالا همه در خیابان من را بشناسند، اما واکنش‌های جالبی داشتم. چند روز پیش در کرج در یک رستوران بودم که یک کودک من را شناخت و با هیجان آمد جلو. نکته جالب این بود که به مادرش گفت: دیدی در این رشته هم می‌شود مدال گرفت؟ مادرش هم خیلی خوشحال بود. برای من شاید جالب‌تر از همه پیام کسانی بود که قبلاً با دیدن پست‌ها و استوری‌های مربوط به گیم واکنش مثبتی نداشتند؛ بعضی‌ها حتی من را آنفالو کرده بودند، اما بعد از مدال دوباره برگشتند، پیام دادند و تبریک گفتند.
پیش از مدال شما، دید خوبی به رشته وجود نداشت، قبول داری؟ به نظرم یکی از سخت‌ترین مسیر‌ها بین رشته‌های حاضر در بازی‌های آسیایی برای ما بود. اگر کسی بگوید می‌خواهم فوتبال، بسکتبال، کشتی، تکواندو یا وزنه‌برداری را حرفه‌ای دنبال کنم، خانواده‌اش از قبل تصویری مثبت از آن ورزش دارد، اما ورزش‌های الکترونیک چنین سابقه‌ای در ذهن مردم نداشت. در این مسیری که طی کردی، طعنه و کنایه هم شنیدی؟ خیلی زیاد. ما مسخره شدیم، طعنه شنیدیم و خیلی‌ها می‌گفتند دنبال بازی و آتاری رفته‌اید و این کار بچه‌بازی است.
شاید بخشی از این نگاه هم طبیعی بود، چون رشته ما تازه به مرحله‌ای رسیده بود که مدالش رسمیت پیدا کند و خانواده‌ها نمی‌دانستند آخر این مسیر چه خواهد شد. من آینده این رشته را در کشور‌های دیگر دیده بودم و می‌دانستم مسیر رو به رشدی دارد، برای همین ادامه دادم. بار‌ها در مسابقات شرکت کردم و نتیجه نگرفتم. سال گذشته در تایلند حذف شدم، برگشتم و دوباره تمرین کردم تا امسال توانستیم با مدال طلا برگردیم. قبل از مسابقات هم از این دست انرژی‌های منفی دریافت کردی؟ بله.
قبل از مسابقات گاهی وقتی می‌گفتیم عضو تیم ملی ورزش‌های الکترونیک هستیم، بعضی‌ها تصور می‌کردند منظورمان ساخت ربات یا چیز مشابهی است! این رشته هنوز برای بخش بزرگی از جامعه ناشناخته بود.
فکر می‌کنی مدال شما دید جامعه ورزش را به این رشته تغییر داد؟ فکر می‌کنم حتی در ابتدا خیلی‌ها ما را جزو شانس‌های اصلی مدال نمی‌دانستند، اما خدا را شکر در نهایت توانستیم با طلا برگردیم. همین نتیجه می‌تواند نگاه‌ها را نسبت به ورزش‌های الکترونیک تغییر دهد. بزرگ‌ترین دغدغه و مشکل گیمر‌ها چیست؟ این فقط مشکل من و حسن و بقیه نیست؛ بزرگ‌ترین دغدغه تقریباً همه گیمر‌های حرفه‌ای ایران اینترنت است. بازی ما کاملاً به زمان‌بندی وابسته است. شما باید در یک لحظه مشخص دکمه‌ای را فشار بدهید و تصمیمی را اجرا کنید.
وقتی اینترنت ضعیف باشد و فرمان با تأخیر انجام شود، عملاً نمی‌توانید بازی حرفه‌ای و استانداردی داشته باشید. در سطح بالا همین چند لحظه می‌تواند نتیجه مسابقه را تغییر دهد. هدف تو بعد از کسب این مدال چیست؟ رقابت‌های دیگری هم در راه است؟ اولین مدال بزرگ آسیایی من با طلا شروع شد و دوست دارم این را فقط آغاز مسیر بدانم. مسابقات مختلفی پیش رو داریم؛ انتخابی‌های کونامی، رقابت‌های جهانی و همچنین مسابقاتی که زیر نظر فدراسیون برگزار می‌شود. هدف من این است که بیشتر تلاش کنم و در تمام مسابقاتی که شرکت می‌کنیم برای مدال طلا بجنگیم.
وقتی یک بار طعم این موفقیت را تجربه می‌کنید، طبیعتاً انگیزه‌تان برای تکرار آن بیشتر می‌شود. به نوجوانانی که دوست دارند وارد این رشته شوند و در آن استعداد دارند چه توصیه‌ای داری؟ اولین توصیه من این است که ناامید نشوند. اینکه یک نفر به شما طعنه بزند یا بگوید این مسیر آینده ندارد و شما همان‌جا کنار بکشید، باعث می‌شود هیچ‌وقت نفهمید چقدر توانایی داشتید. در مسابقات شرکت کنید و خودتان را محک بزنید. اگر دیدید واقعاً استعداد دارید، وارد مسیر حرفه‌ای شوید و خودتان را به افراد فعال در این رشته معرفی کنید.
ما هم دوست داریم به بچه‌هایی که استعداد دارند کمک کنیم، چون خودمان این مسیر را رفته‌ایم و سختی‌هایش را می‌شناسیم.
به خانواده‌ها چطور؟ اولین افرادی که روی یک نوجوان تأثیر می‌گذارند خانواده‌اش هستند. اگر پدر و مادر می‌بینند فرزندشان واقعاً استعداد و علاقه دارد، بهتر است به جای اینکه از ابتدا او را منصرف کنند، کمک کنند این مسیر را اصولی طی کند. یعنی رشته خود را با کشتی و تکواندو متفاوت نمی‌دانی؟ اصلاً. امروز دیگر نمی‌شود ورزش‌های الکترونیک را صرفاً یک بازی ساده دانست. ما برای کاروان ایران مدال طلا آوردیم و این مدال از نظر ارزش با طلای سایر رشته‌ها تفاوتی نداشت. ورزشکار این رشته هم باید تمرین کند، رقابت کند و برای رسیدن به سطح بین‌المللی زحمت بکشد.
به رشته ما هم باید مثل کشتی، تکواندو و حتی فوتبال نگاه شود. نکته پایانی؟ از انجمن ورزش‌های الکترونیک، وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک بابت حمایت‌هایی که پیش از مسابقات داشتند تشکر می‌کنم. اردوی آماده‌سازی برگزار شد و تجهیزات لازم برای تمرین در اختیارم قرار گرفت که قطعاً در کسب این مدال بی‌تأثیر نبود. درخواست من این است که حالا با توجه به این نتیجه، ورزش‌های الکترونیک بیشتر مورد حمایت قرار بگیرد و به‌خصوص برای حل مشکل اینترنت گیمر‌های حرفه‌ای اقدامی جدی صورت بگیرد. انتهای پیام/
منبع: خبرگزاری میزان
