عصر آمریکایی که پس از جنگ جهانی دوم آغاز شد، سرانجام دیر یا زود باید به پایان میرسید. آنچه تکاندهنده است، این است که این لحظه با چه سرعتی از راه رسیده است. در شش ماه گذشته، قدرت آمریکا ــ قدرتی که مدتها نمونه بارز آن بهترین تجهیزات جنگی جهان، آموزشدیدهترین نیروهای نظامی، شبکهای جهانی از پایگاهها و سامانههای لجستیکی و همچنین مشارکتهای نظامی و دیپلماتیک با کشورهای سراسر جهان بوده است، برای شکست دادن ایران کافی نبوده است.
این ادعای اصلی مقاله جدید The Atlantic است و استدلال میکند جنگ با ایران، ضعفهایی را آشکار کرده که پیش از این کمتر دیده میشد: قدرت آمریکا فقط به تعداد هواپیماها، ناوها و پایگاههای نظامی وابسته نیست؛ بلکه به لجستیک، ذخایر مهمات، ظرفیت صنعتی و شبکه متحدان هم بستگی دارد. در جریان جنگ با ایران، شماری از پایگاههای آمریکا در منطقه هدف حملات ایران قرار گرفتهاند و آسیب به پایگاه بحرین، زنجیره تأمین نیروی دریایی آمریکا را مختل کرده است.
آسیبپذیری تأسیسات آمریکا در نزدیکی ایران آنقدر زیاد و هزینه احتمالی تعمیر آنها آنقدر بالا است که مقامهای دولت آمریکا ممکن است اصلاً نخواهند آنها را بازسازی کنند. اما واقعیت اساسی این است: ارتش آمریکا در حال حاضر قادر نیست از تأسیسات کلیدی خود، حتی در برابر دشمنی با فناوری پایینتر مانند ایران، دفاع کند. آمریکا برای ادامه عملیات مجبور شده بخشی از توان خود را از اقیانوس آرام به خاورمیانه منتقل کند؛ از جمله ناو USS George Washington که معمولاً در ژاپن مستقر است و یکی از وظایفش بازدارندگی در برابر چین است. مسئله دیگر، ذخایر مهمات است.
آمریکا در سامانههایی مانند THAAD، پاتریوت و موشکهای تاماهاوک با کاهش ذخایر مواجه شده و بازسازی این ذخایر سالها زمان میبرد. مشکل عمیقتر به ظرفیت صنعتی آمریکا برمیگردد. آمریکا زمانی میتوانست در مقیاس عظیم تولید نظامی انجام دهد، اما امروز بخش بزرگی از تولید جهانی کشتی و پهپاد در اختیار چین است. عامل دیگر، متحدان آمریکا هستند. اروپا، ژاپن، کره جنوبی و دیگر شرکای واشنگتن بخش مهمی از قدرت جهانی آمریکا را تکمیل میکنند. اما سیاست خارجی دولت ترامپ باعث شده برخی از این کشورها به فکر افزایش اتکای مستقل به توان دفاعی خود بیفتند.
در نتیجه، جنگ ایران صرفاً یک درگیری منطقهای نیست؛ بلکه آزمونی برای مدل قدرت جهانی آمریکا بوده است. انتهای پیام/
منبع: خبرگزاری میزان
