رفتن به محتوای اصلی
اقتصادیخبرگزاری میزان4 دقیقه مطالعه

«مصباحی» ستاره‌ای که نباید به سرنوشت استعداد‌های فراموش‌شده بوکس دچار شود!

پدیده بوکس ایران باید بداند تازه اول راه است و مسیر طولانی برای تبدیل شدن به یک چهره بزرگ در این رشته پیش رو دارد.

«مصباحی» ستاره‌ای که نباید به سرنوشت استعداد‌های فراموش‌شده بوکس دچار شود!

مدال نقره محمدصالح مصباحی در رقابت‌های جهانی مونته‌نگرو، بار دیگر ظرفیت و استعداد بوکس ایران را به رخ کشید. موفقیتی ارزشمند که می‌تواند سرآغاز درخشش یکی از چهره‌های آینده‌دار این رشته باشد. مصباحی بدون تردید یکی از استعداد‌های خاص بوکس ایران است و این قابلیت را دارد که در سال‌های آینده به یکی از مهره‌های تأثیرگذار و مدال‌آور کشورمان در میادین بین‌المللی تبدیل شود، اما یک سؤال مهم وجود دارد، آیا بوکس ایران می‌تواند از این استعداد به‌درستی محافظت کند؟

تجربه سال‌های گذشته نشان داده که در بوکس ایران، درخشش در رده‌های پایه لزوما به موفقیت در رده بزرگسالان ختم نمی‌شود. پیش از این رضا حسن‌نیا را داشتیم که در رده سنی جوانان به عنوان قهرمانی آسیا رسید، اما امروز خبر چندانی از ادامه مسیر ورزشی او به گوش نمی‌رسد. فرهاد مرادی نیز از دیگر استعداد‌های بوکس ایران بود که عنوان پنجم جهان را به دست آورد، اما چند سالی است که از او و روند پیشرفتش خبر قابل توجهی منتشر نمی‌شود. این دو نمونه، تنها بخشی از فهرست بوکسور‌هایی هستند که در رده‌های پایه درخشیدند، اما نتوانستند آن موفقیت‌ها را در رده بزرگسالان تکرار کنند.

این مسئله یک زنگ خطر جدی برای بوکس ایران است. وقتی یک ورزشکار در رده نوجوانان و جوانان به مدال جهانی و آسیایی می‌رسد، تازه بخش مهمی از مسیر حرفه‌ای او آغاز شده است. هنر یک فدراسیون صرفاً کشف استعداد و ثبت چند مدال در مسابقات پایه نیست بلکه هنر مدیریت ورزشی آنجاست که بتواند این استعداد‌ها را حفظ کند، پرورش دهد و به سطح اول بزرگسالان برساند. در ورزش حرفه‌ای، رده‌های پایه محل سرمایه‌گذاری برای آینده هستند و نتیجه نهایی این سرمایه‌گذاری باید در رده بزرگسالان دیده شود. با این حال، به نظر می‌رسد در بوکس ایران این معادله گاهی به شکل هرم وارونه عمل می‌کند؛

در رده‌های پایه مدال می‌گیریم و امیدوار می‌شویم، اما در ادامه مسیر، بسیاری از همان قهرمانان به‌تدریج از چرخه رقابت‌های حرفه‌ای خارج می‌شوند. گویی تمام هدف، رسیدن به مدال در یک مقطع سنی است، نه ساختن قهرمانی که بتواند سال‌ها برای بوکس ایران افتخارآفرینی کند. محمدصالح مصباحی نباید به یکی دیگر از نام‌های درخشان، اما فراموش‌شده تاریخ بوکس ایران تبدیل شود. او برای ادامه مسیر به حمایت مستمر نیاز دارد! حمایتی که صرفاً به پیام تبریک، عکس یادگاری و استقبال پس از کسب مدال محدود نشود.

تأمین مالی مناسب، فراهم کردن شرایط تمرینی استاندارد، اعزام به تورنمنت‌های معتبر بین‌المللی، حضور در اردو‌های باکیفیت و بهره‌مندی از مربیان توانمند، از جمله الزاماتی است که باید برای چنین استعداد‌هایی فراهم شود. از سوی دیگر، مسیر پیشرفت این بوکسور‌ها باید از پیش تعریف شده باشد. ورزشکار نباید پس از پایان یک رده سنی، بلاتکلیف بماند و برای ورود به رده بعدی از نقطه صفر شروع کند. فدراسیون باید برای هر استعداد برنامه‌ای چندساله داشته باشد و با ارزیابی مستمر شرایط فنی، جسمانی و روانی او، زمینه انتقال اصولی از رده نوجوانان به جوانان و سپس بزرگسالان را فراهم کند.

نکته مهم اینجاست که نمی‌توان از یک بوکسور نوجوان یا جوان انتظار داشت بدون پشتوانه مالی، امکانات مناسب و مسابقات تدارکاتی مستمر، مسیر دشوار قهرمانی در بزرگسالان را طی کند. استعداد به‌تنهایی تضمین‌کننده موفقیت نیست و استعداد زمانی به مدال تبدیل می‌شود که در کنار آن، برنامه‌ریزی، مدیریت، حمایت و استمرار وجود داشته باشد. فدراسیون بوکس باید به این واقعیت توجه کند که سرمایه اصلی این رشته، نه صرفاً مدال‌های مقطعی و نه حتی نتایج کوتاه‌مدت تیم‌های ملی پایه، بلکه نسلی از بوکسور‌های مستعد است که باید برای چندین سال آینده حفظ و آماده شوند.

مدیریت موفق، مدیریتی نیست که فقط در زمان کسب مدال کنار قهرمانان دیده شود بلکه مدیریتی است که در روز‌های بدون مسابقه، در دوران افت و در مقاطع حساس تغییر رده سنی نیز پشت ورزشکار بایستد. البته ظاهراً در بوکس ایران هنوز فاصله زیادی میان شناسایی استعداد و ساختن قهرمان بزرگسال وجود دارد؛ فاصله‌ای که با برگزاری چند اردو و انتشار چند خبر تبلیغاتی پر نمی‌شود.

اگر قرار باشد هر نسل از استعداد‌های بوکس در رده‌های پایه بدرخشند و پس از آن به فراموشی سپرده شوند، باید پذیرفت که مشکل را نباید در کمبود استعداد جست‌و‌جو کرد، بلکه باید نگاهی جدی‌تر به شیوه مدیریت و برنامه‌ریزی این رشته داشت. مدال نقره صالح مصباحی فرصتی ارزشمند برای بازنگری در این چرخه است. نباید اجازه داد او نیز چند سال دیگر به نامی در فهرست افتخارات گذشته تبدیل شود.

بوکس ایران بیش از هر زمان دیگری به قهرمانان بزرگسال نیاز دارد و رسیدن به این هدف از همین امروز و با مراقبت از استعداد‌هایی مانند مصباحی آغاز می‌شود، البته خود این بوکسور هم باید بداند تازه اول راه است. حیف است بوکسوری که توانسته در سطح جهانی مدال بگیرد، به دلیل نبود برنامه و حمایت کافی، در ادامه مسیر از قافله قهرمانی جا بماند. حفظ استعداد‌ها به اندازه کشف آنها اهمیت دارد و شاید حتی بیشتر. اکنون نوبت مدیریت فدراسیون است که نشان دهد می‌تواند از یک مدال‌آور رده پایه، یک قهرمان ماندگار در رده بزرگسالان بسازد، چون مدیریت یک فدراسیون تنها ساختن ساختمان نیست!

انتهای پیام/

منبع: خبرگزاری میزان

منبع خبرخبرگزاری میزان