به گزارش گروه رسانهای شرق،
حواشی پیرامون سریال های شبکه نمایش خانگی و جرح و تعدیلهایی که گاه ابعاد رسانهای بزرگی پیدا میکنند، به روزهای اخیر خلاصه نمیشود. این روزها دو سریال« یل» ساخته جمشید محمودی و « سرخ و سیاه» به کارگردانی ایدا پناهنده و عدم پخش این دو سریال ابعاد عجیبی پیدا کرده است. دو فیلمسازی که هر دو با ساخته های پیشین خود یعنی «پوست شیر» و« در انتهای شب» مخاطبان زیادی را با خود همراه کردند و ادامه مسیر آنها در شبکه نمایش خانگی قطعا برای مخاطبانشان جالب است. جمعه 29 مرداد ماه قرار بود قسمت جدید سریال« سرخ و سیاه» طبق روال هر هفته پخش شود که از انتشار آن جلوگیری شد.
چند ساعت پس از این اتفاق ساترا به صحبت های پیرامون توقیف این سریال واکنش نشان داد: «در پی انتشار ادعاهایی از سوی یکی از سکوهای نمایش خانگی درباره اصلاحات اعلامی ساترا برای سریالی که قرار بود روز جمعه ۲۹ آبانماه منتشر شود، سازمان تنظیم مقررات رسانههای صوت و تصویر فراگیر (ساترا) ضمن تکذیب صریح این ادعاها، تأکید میکند هرگونه اطلاعرسانی درباره فرایندهای نظارتی و مکاتبات رسمی این سازمان باید مستند، دقیق و منطبق با واقعیت باشد.
انتساب مطالب خلاف واقع به ساترا و انتشار ادعاهای نادرست با هدف مخدوش کردن واقعیت اقدامات و تصمیمات نظارتی، اقدامی مغایر با صداقت و اخلاق حرفهای است. ساترا ضمن تأکید بر ضرورت رعایت اصول اطلاعرسانی مسئولانه، حق پیگیری موضوع از طریق مراجع قانونی و ذیصلاح را برای خود محفوظ میداند.»
آیدا پناهنده کارگردان این اثر هم به ماجرای توفیق سریالش واکنش نشان داد و در گفتوگو با ایسنا اشاره کرد: «فکر میکنم الان حساسیتهای سلیقهای و بیش از اندازه بخشی از اعضای ساترا باعث شده کل سریال «سرخ و سیاه» تکهپاره شود و اگر به همین صورت پیش برود، اثر نابود خواهد شد. همین من را افسرده کرده. یعنی من نگران کلیت اثرم. سه سال یک گروه ۳۰۰ نفره برای این اثر زحمت کشیده و حالا گروهی دارند به بهانه مراقبت از حق مردم و عرف، این اثر را به باد میدهند.
یک روز اصلاحیه برای حذف چندین مورد میآید، دو روز میگذرد یکنفر دیگر دستور میدهد سکانس مهمی را که بیستنفر ممیز قبلی مشکلی با آن نداشتهاند حذف شود. بالاخره ممیزی هم اگر میخواهند انجام شود یک چارچوبی نباید وجود داشته باشد؟ یعنی هر روز هر کسی خواست بنا سلیقهاش خودش و بدون در نظر گرفتن ساختار و داستان و محتوای کار، هر چیزی را حذف کند؟ حتی سکانسی را که پخش شده، در بازپخش همان سکانس در قسمتی دیگر، میگویند حذف کنید. چرا؟»
این کارگردان سینما و تلویزیون سپس با این پرسش مواجه شد که با توجه به تجربههایی که در حوزه فیلم و سریال داشته است، پیشتر هم با این رویه ممیزی روبهرو بوده و چه چیزی در حال حاضر تغییر کرده است. او در پاسخ گفت: «به نظر من خیلی فرق کرده. به آقایان هم گفتم که اگر همین گروه، قبلا بر سر کار بودند، «در انتهای شب» پخش نمیشد یا به شدت در ممیزی تکهوپاره میشد و از بین میرفت. من برای تلویزیون تلهفیلم ساختم، کار حرفهایام را از تلویزیون شروع کردم ولی الان احساس میکنم آقایان اصلا صنعت سریالسازی در نمایش خانگی ایران را با تلویزیون اشتباه گرفتهاند.
مخاطبان را باهمین رویه اشتباه از تلویزیون فراری دادهاند. رسانه خانگی شبکه یک و دو و سه نیست! برخی مدیران را از تلویزیون آوردهاید ساترا و دارند همان سلیقهای که مردم را از تلویزیون زده کرد، اینجا اعمال میکنند. چرا متوجه نیستید که مدیومها با هم فرق دارد، رسانهها با هم یکی نیستند. مردم از همین شبکههایی که خودشان را در آن نمیبینند، خسته شدهاند. واقعاً چه زمانی میخواهید متوجه این خستگی بشوید؟ مردم دنبال هوای تازه، قصه تازه هستند. دنبال جایی هستند که یک ساعت حالشان را خوب کند. سرگرمشان کند. این را هم نمیخواهید بگذارید؟
شما اگر بلد بودید همان رسانههایی را که مدیر و کارشناسش بودید، الان مخاطب داشت.»
کارگردان سریالهای «در انتهای شب» و «سرخ و سیاه» در ادامه، با طرح این پرسشها که «مگر ما در سریالهایمان چی گفتیم؟ مگر ما داریم چی نشان میدهیم؟»، تصریح کرد: «در سریالی یک مادری، بچهاش را بغل میکند؛ خانمی ۷۵ ساله که صحنه بعدش پسرش کشته میشود… این کجایش بد است؟ این کجایش خلاف عرف است؟ مگر رابطه مادر و فرزندی مقدسترین رابطه جهان نیست؟»
پناهنده در ادامه سخنانش خاطرنشان کرد: «ممکن است آقایان از جایی که هیچ ربطی به فرهنگ و فضای سریال و سینما نداشته باشد، تحت فشار باشند. خب چرا تسلیم این فشارها میشوند؟ نقش آنها چیست؟ نمیشود هرکس از هر جایی میرسد برای تلویزیون و تئاتر و سینمای ما تصمیم بگیرد. بجنگید… آن هم برای ما مردمی که این همه اتفاقات بد را از سر گذراندهایم؛ دو جنگ را پشت سر گذاشتیم. خب یک ذره اجازه دهید مردم نفس بکشند. اصلا اینکه مادری بچهاش را بغل کند، چرا باید اینقدر بزرگ شود؟ آیا شما بچههایتان را بغل نمیکنید؟!
همین چند روز گذشته دختری توسط پدرش کشته شده، حال همه را خراب کرد. چه اشکالی دارد آغوش محبتآمیز دختر و پدری را در رسانههای رسمی نشان دهید. حس خوب به خانوادهها بدهید. چه ایرادی دارد اجازه بدهید رابطه والدین با فرزندان به شکل طبیعی واقعی و به زیبایی نمایش داده شود؟»
او درباره صحنههایی که در سریالش دچار ممیزی شده است، توضیح داد: «همه کار آقایان این شده که چک کنند دست بازیگر به کجا خورده است. شخصیتهای داستان در صحنهای دارند دعوا میکنند، میگویند دستش خورد، دستش نخورد؟! دعوا است! جنازه را از چاه بیرون میکشند؛ آن هم با آن همه چادر و پوشش، میگویند مسئله دارد. همهاش را حذف کنید. جالب اینکه این پلان یکبار هفته قبلش پخش شده است. یک ذره خودتان را کنترل کنید، آرام باشید… چرا از همه چیز یک بحران فرهنگی میسازید؟ البته در همین ساترا و شوراهای ممیزی هم هستند اندک کسانی که کارشناس هستند و دغدغه مردم را دارند و نگاهشان متعادلتر است. اما تعدادشان کم است و زورشان نمیرسد!»
آیدا پناهنده در بخش دیگری از سخنانش با انتقاد از عملکرد صداوسیما در برخورد با پروژههای شبکه نمایش خانگی اظهار کرد: «از همه بدتر تلویزیون دو آقایی را آورده که به همکاران ما توهین میکنند، میگویند «چیزهایی که پشت دوربینهایتان اتفاق میافتد جلوی دوربین نیاورید» شما چه حقی دارید که به همکاران سینمایی ما اینطور توهین کنید. چطور به خودتان اجازه میدهید به همکاران ما توهین کنید؟ البته که صدای ما شنیده نمیشود. توبیخ هم نمیشوند. با افتخار توهین میکنند. آن هم به کسانی که در سرما، در گرما، در این هوای آلوده، صبح تا شب ـ سخت ـ کار میکنند.
بعد، مگر ما پشت دوربین چه میکنیم که اینطور حرف میزنید و توهین میکنید؟ آقای محترم من حاضرم دست شما را بگیرم و ببرم پشتصحنه هر پروژهای که خواست، تا ببینید عوامل سینما با چه حقوقی و چه وجدان کاریای کار میکنند. همینهاست که آدم را دلزده میکند… به حدی که الان اصلا نمیخواهم هیچ کاری کنم! میخواهم خانهام بنشینم کار نکنم تا حداقل به من و همکارانم بیاحترامی نشود.
منبع: شبکه شرق


