نیلوفر صفریان، سرمربی تیم ملی تکواندو نوجوانان که هدایت عسل گلتپه را در بازیهای المپیک جوانان داکار ۲۰۲۶ برعهده داشت، در گفتوگو با خبرنگار ورزشی برنا، شرایط این رقابتها، مسیر رسیدن گلتپه به مدال نقره، دشواریهای آمادهسازی و فشار روانی مسابقات را تشریح کرد. گفتوگوی سرمربی تیم ملی تکواندو نوجوانان با خبرنگار برنا را در ادامه بخوانید. صفریان در ابتدای صحبتهای خود با اشاره به شرایط متفاوت این دوره از بازیهای المپیک جوانان اظهار داشت: این مسابقات شرایط خاصی داشت و ما تنها با یک سهمیه در بخش دختران حضور داشتیم.
همین موضوع فشار زیادی ایجاد میکرد چراکه وقتی یک ورزشکار تنها نماینده کشورش است، تمام امید برای کسب مدال به همان یک نفر بستگی دارد و اگر نتیجه نگیرد، دیگر فرصتی برای جبران وجود ندارد. وی ادامه داد: اسم المپیک خودش استرسزاست. فضای مسابقات، سالن، شرایط رقابت و سطح بازیها به شکلی است که فشار زیادی به ورزشکار وارد میکند. از زمانی که تمریناتمان را شروع کردیم، تمام فکر و تمرکز من این بود که بتوانیم روی سکو قرار بگیریم. با عسل واقعا با جان و دل کار کردیم و تمام تغییرات و برنامههای تمرینی را با هدف رسیدن به مدال پیش بردیم.
سرمربی تیم ملی نوجوانان افزود: من در این مسیر تنها بودم و همواره تلاش میکردم حریف تمرینی مناسبی برای عسل فراهم کنم تا بتواند در شرایط مطلوب تمرین کند. در مسابقات هم سعی داشتم با انرژی وارد زمین شوم و اجازه ندهم فضای سالن، داوری، تماشاگران و شرایط مسابقه روی عملکرد او تاثیر بگذارد. میخواستیم تمرکزمان فقط روی مبارزه باشد. صفریان با اشاره به مسیر عسل گلتپه تا فینال گفت: در بازی نخست مقابل عربستان شرایط نسبتا بهتری داشتیم. من حریفان را در کمپهای تمرینی دیده بودم و شناختی از آنها داشتم. با این حال، مهمترین و سرنوشتسازترین مسابقه ما مقابل اردن بود.
وی ادامه داد: نماینده اردن بازیکن خوبی بود و این کشور چهار نماینده به مسابقات آورده بود که سه نفر از آنها مدال گرفته بودند. به همین دلیل، مبارزه با این حریف برای ما بسیار سنگین و حساس بود. خدا را شکر عسل توانست راند اول را با نتیجه ۳ بر ۲ ببرد و در راند دوم هم با وجود شرایط سخت، عملکرد خوبی داشت. با توجه به ضرباتی که زده بود و برتری در پاور، توانست برنده مسابقه شود و مدالش قطعی شود. این پیروزی برای من بسیار خوشحالکننده بود.
سرمربی تیم ملی نوجوانان درباره فضای مسابقه با نماینده سنگال و فشار تماشاگران میزبان گفت: قبل از مسابقه با سنگال، برای آنالیز بازی حریف به سالن رفتم. تماشاگران من را صدا میکردند و میگفتند «کوچ ایران» و با حرکات دست به من نشان میدادند که قرار است ما را شکست دهند و کری میخواندند. این شرایط واقعا عجیب بود چراکه من هم باید بازی را آنالیز میکردم، هم جو سالن را میدیدم و هم حواسم به شرایط روحی عسل بود. صفریان افزود: بازیکن سنگال در بازی قبلی خود با اختلاف زیادی حریفش را شکست داده بود و تماشاگران هم با همان ذهنیت به سالن آمده بودند.
من اما سعی میکردم بیتفاوت از کنار این اتفاقات عبور کنم و تمرکزم را از دست ندهم. خوشحال بودم که عسل در آن لحظه کنار من نبود و میتوانستم با آرامش بازی حریف را بررسی کنم چون عادت دارم خودم بازیها را ببینم، آنالیز کنم و بعد نکات لازم را به ورزشکار منتقل کنم. وی درباره صحبتهایی که پیش از مبارزه با گلتپه انجام داد، گفت: قبل از ورود به زمین به عسل گفتم که قرار است با سنگال بازی کنیم، تماشاگران زیادی حضور دارند و صدای تشویق آنها بسیار بلند خواهد بود.
به او توضیح دادم که ممکن است با هر امتیازی که حریف بگیرد، سالن به شدت تشویق کند اما این صداها نباید روی عملکردش تاثیر بگذارد. به او گفتم تو تمریناتت را انجام دادهای، همه چیز را بلدی و توانایی پیروزی داری پس فقط روی مبارزه خودت تمرکز کن و برای رسیدن به فینال بجنگ. صفریان ادامه داد: وقتی وارد زمین شدیم، واقعا هیچ صدایی برای من اهمیت نداشت. عسل هم خیلی آرام و با قدرت مبارزه کرد و به صحبتهایی که به او گفته بودم گوش داد. توانستیم آن مرحله را هم پشت سر بگذاریم و به فینال برسیم.
صفریان درباره مبارزه فینال مقابل نماینده آلمان اظهار داشت: بازیکن آلمان قد بلند و استایل بسیار خوبی داشت و پاهای بلندی داشت. بازیکن خوبی بود و مدالهای مختلفی هم کسب کرده بود. عسل در راند نخست یک اشتباه انجام داد و ضربهای به صورتش خورد. فکر میکنم همان لحظه کمی مکث کرد و شاید نگران بود که دوباره چنین ضربهای دریافت کند، اما در راند دوم توانستیم برنامهای را که برای مبارزه در نظر گرفته بودیم اجرا کنیم و حریف نتوانست امتیازی بگیرد. وی ادامه داد: بازی در نهایت صفر-صفر شد و در لحظات پایانی، امتیاز پاور ما ثبت نشد.
اگر آن امتیاز میآمد، مسابقه به راند سوم میرفت. واقعا اعتقاد داشتم که میتوانیم در راند سوم هم برنده شویم. سرمربی تیم ملی نوجوانان با اشاره به ناراحتی گلتپه پس از پایان مبارزه گفت: واقعا از دست دادن طلا ناراحتکننده بود. با این حال، در مصاحبهها هم گفتم شاید قسمت نبوده و این مدال نقره برای ما در نظر گرفته شده بود. همیشه میگویم شاید تلاش حریف بیشتر بوده و در نهایت مسابقه هم برد و باخت دارد. با وجود این، از اینکه توانستیم با پشت سر گذاشتن چهار مسابقه سخت به فینال برسیم و روی سکوی قهرمانی قرار بگیریم، بسیار خوشحال بودم.
صفریان افزود: وقتی پرچم آلمان بالا رفت، عسل متوجه شد که فرصت رفتن به راند سوم را داشته و چقدر به طلا نزدیک بوده است. بغضش ترکید و آنقدر گریه کرد که وقتی از روی سکو پایین آمد، او را در آغوش گرفتم و به او آب دادیم. واقعا شرایط سختی بود و به سختی میتوانست آرام شود. هم من و هم عسل دوست داشتیم در آن لحظه پرچم ایران بالا برود. او از ته دل ناراحت بود، اما میدانم تمام تلاشش را کرده است. وی درباره آمادگی گلتپه برای این رقابتها تصریح کرد: عسل شخصیت بسیار آرامی دارد و در این مدت هم از لحاظ روحی و روانی و هم از نظر جسمانی روی او کار کرده بودیم.
آمادگی خوبی داشت و در زمین کم نمیآورد. در بازی با اردن هم اگر مسابقه را دیده باشید، در ثانیههای آخر چهار امتیاز عقب بودیم، اما عسل آنقدر جنگید که نتیجه به ۶ بر ۶ رسید و به دلیل پاور بیشتر ما برنده شدیم. واقعاً بچهها با تمام توان مبارزه کردند و این مدالها به آسانی به دست نیامد.
صفریان در ادامه با انتقاد از تعداد سهمیههای اختصاص یافته به تکواندو ایران در بازیهای المپیک جوانان داکار گفت: در دو دوره قبلی المپیک جوانان که حضور داشتم، یکی در چینتایپه و دیگری در تونس، پیش از مسابقات جهانی دو روز برای کسب سهمیه المپیک جوانان در نظر گرفته میشد و ما خودمان در مسابقات شرکت میکردیم و سهمیه میگرفتیم، اما این بار سهمیهها به شکل دیگری اختصاص داده شد و شرایط متفاوت بود. وی افزود: به دلیل شرایط کشور میزبان، فضای حاکم بر مسابقات و شرایط آبوهوایی، سهمیهها محدود شده بود. در سالن واقعا کولر مناسبی وجود نداشت و هوا بسیار گرم و شرجی بود.
ورزشکاران در همین شرایط سخت توانستند مبارزه کنند و مدال بگیرند. باید در نظر بگیریم که حضور دو نماینده ما چقدر اهمیت داشت و این دو مدال چقدر به کاروان ایران کمک کرد. سرمربی تیم ملی نوجوانان با اشاره به فینالیست شدن هر دو نماینده ایران اظهار داشت: ما فقط دو نماینده داشتیم و هر دو به فینال رسیدند. این موضوع نشان میدهد تکواندو ایران در شرایط سخت هم توانایی خودش را ثابت کرده است. اگر دو نماینده دیگر، یک دختر و یک پسر، هم داشتیم، مطمئنم با تمام توان برای کسب مدالهای بیشتر تلاش میکردیم.
صفریان ادامه داد: به کشتی چهار سهمیه داده بودند و تکواندو هم میتوانست چهار سهمیه داشته باشد. کشتی ایران رشته قدرتمندی است و همیشه در میدانهای بزرگ مدالآور بوده، اما تکواندو هم همین شرایط را دارد و در رقابتهای بزرگ ثابت کرده که میتواند برای ایران افتخار کسب کند. کشورهای اردن، ترکیه، عربستان، مکزیک و آلمان علاوه بر چهار سهمیه، در بخش میکس هم نماینده داشتند، اما به ایران حتی سهمیه میکس هم داده نشد.
وی خاطرنشان کرد: اگر ما در بخش میکس هم حضور داشتیم، مطمئنم میتوانستیم روی سکو برویم چون دختران و پسران ما واقعا بازیکنان خوبی هستند و با تمام وجود مبارزه میکنند. با دو نماینده توانستیم دو مدال بگیریم و هر دو فینالیست شدند. اگر چهار نماینده داشتیم، تمام تلاشمان را میکردیم تا مدالهای خوشرنگتری به دست بیاوریم. صفریان درباره برنامههای تیم ملی نوجوانان تا پایان سال گفت: در حال حاضر مسابقهای برای گروه نوجوانان تا پایان سال نداریم و اولین رویداد مهم ما در سال ۲۰۲۷، مسابقات آسیایی نوجوانان در کره خواهد بود.
البته احتمال دارد تعدادی از دختران و پسران را برای حضور در یک کمپ تمرینی و تورنمنت روسیه در اسفندماه آماده کنیم تا در آن مسابقات شرکت کنند اما فعلا رویداد دیگری در برنامه ما نیست. سرمربی تیم ملی نوجوانان درباره وضعیت همکاری خود با فدراسیون نیز گفت: خدا را شکر تا الان در خدمت تیم بودم و هر تصمیمی که ریاست فدراسیون بگیرد، ما پای کار هستیم. نمیتوانم بگویم صددرصد قرار است بمانم، چون تصمیم نهایی با فدراسیون است. اگر صلاح بدانند که دوباره انتخاب شوم، با جان و دل کار میکنم، اما اگر هم نباشم، هر کاری از دستم بر بیاید، در هر جایگاهی انجام میدهم. انتهای پیام/
منبع: خبرگزرای برنا



