محققان چینی «جیپیاس سهبعدی مغز» را کشف کردند که میتواند رابطهای مغز و رایانه نسل بعدی را هدایت کند.
به گزارش حیات به نقل از ایسنا، دانشمندان در چین یک «جیپیاس سهبعدی» در قشر حرکتی میمونهای ماکاک پیدا کردهاند که هنگام حرکت، محل دست را ردیابی میکند.
محققان این سیگنال را با ثبت فعالیت مغز در حالی که حیوانات به سمت اشیاء دست دراز میکردند، شناسایی کردند و سپس از آن برای بازسازی مسیرهایی که دستهایشان طی میکردند، استفاده کردند.
این تیم همچنین سیگنالهایی را یافت که به جایی که میمونهای ماکاک قصد گرفتن داشتند، مرتبط بودند؛ یافتهای که میتواند به رابطهای مغز و رایانه(BCI) راهی مستقیمتر برای تفسیر حرکات بدهد.
نحوه ترسیم نقشه دست توسط نورونها
محققان به میمونهای ماکاک اجازه دادند که زمان و مکان رسیدن را انتخاب کنند. آنها نورونهای منفرد را با آرایههای میکروالکترود کاشته شده در دو ناحیه در سمت چپ مغز ثبت کردند.
یکی قشر حرکتی اولیه است که به اجرای حرکات کمک میکند. دیگری قشر پیشحرکتی پشتی است که به برنامهریزی آنها کمک میکند.
حدود ۳۶.۲ درصد از نورونهای ثبتشده در قشر حرکتی اولیه در هر لحظه به موقعیت دست پاسخ دادند. این رقم در قشر پیشحرکتی پشتی ۲۱.۳ درصد بود.
کائو شنگهائو(Cao Shenghao)، نویسنده ارشد این مطالعه میگوید: این نورونها به سادگی سرعت شلیک خود را به صورت خطی با فاصله افزایش یا کاهش نمیدهند. در عوض، آنها مانند «نقاط داغ» موضعی رفتار میکنند و وقتی دست وارد یک منطقه خاص از فضا میشود، به طور قابل توجهی فعالتر میشوند.
نورونهای کمتر برای نقشهبرداری
هنگامی که محققان مسیرهای دست را بازسازی کردند، سلولهای حساس به موقعیت که تنها ۱۷.۷ درصد از نورونهای ثبتشده در قشر پیشحرکتی پشتی را تشکیل میدادند، به ۹۴.۱ درصد از عملکرد رمزگشایی گروه کامل دست یافتند.
در قشر حرکتی اولیه، زیرمجموعهای شامل ۳۲.۸ درصد از نورونهای ثبتشده به ۹۲.۹ درصد از عملکرد گروه کامل دست یافتند.
یک تحلیل بیشتر تخمین زد که به طور متوسط، ۲.۸ نورون حساس به موقعیت در قشر پیشحرکتی پشتی و ۱۶.۴ نورون در قشر حرکتی اولیه برای رسیدن به ۹۰ درصد از عملکرد کل گروه کافی هستند.
این ارقام میانگینهای آماری آزمایش را توصیف میکنند. یک ایمپلنت هنوز باید سیگنالهای قابل استفاده کافی را برای شناسایی نورونهای مربوطه ثبت کند.
از مغز میمونهای ماکاک گرفته تا ایمپلنتهای انسانی
برخی از رابطهای مغز و کامپیوتر حرکتی، قبل از کنار هم قرار دادن مسیر یک حرکت، سرعت و جهت را تخمین میزنند. خواندن مستقیم سیگنالهای موقعیت میتواند به یک رمزگشا اجازه دهد تا برخی از این محاسبات را نادیده بگیرد.
اگر این رویکرد در انسان کار کند، یک دستگاه میتواند پس از شناسایی محل مورد نظر کاربر، نحوه حرکت یک اندام رباتیک را انتخاب کند.
کائو میگوید این رویکرد در نهایت میتواند به افرادی که پس از سکته مغزی، توان حرکت بازوی خود را از دست دادهاند، کمک کند.
محققان هنوز به آزمایشات انسانی نیاز دارند تا مشخص کنند که آیا همان نوع نورونها نشاندهنده موقعیت دست و اهداف گرفتن هستند یا خیر.
آنها همچنین باید این سیگنالها را در طول سالها کاشت قابل استفاده نگه دارند. کیفیت سیگنال میتواند بدتر شود و فعالیت عصبی که یک رمزگشا به آن متکی است، میتواند با گذشت زمان تغییر کند.
کائو میگوید حرکات ظریف دست و عملکرد قابل اعتماد بدون کالیبراسیون مجدد، فراتر از آن چیزی است که تحقیقات نشان میدهد.
پرسش بعدی این است که آیا همین سیگنالها میتوانند به فردی که دچار اختلال حرکتی است، کنترل قابل اعتمادی بر یک دستگاه خارجی در زندگی روزمره بدهند؟ جایی که رسیدن به هدف اغلب تنها اولین قدم برای برداشتن و استفاده از یک شیء است.
این مطالعه در مجله Neuroscience منتشر شده است.
منبع: حیات



