کاوشگر وویجر ۱ ناسا حالا آنقدر از زمین فاصله گرفته که ارسال یک پیام رادیویی به آن ۲۴ ساعت طول میکشد و دریافت پاسخ نیز به یک روز دیگر زمان نیاز دارد. این فضاپیما پس از نزدیک به نیم قرن سفر در فضا، به فاصله یک روز نوری از زمین رسیده است.
به گزارش خبرآنلاین، روز نوری واحدی برای اندازهگیری فاصله است. این اصطلاح به مسافتی اشاره دارد که نور در مدت ۲۴ ساعت طی میکند که حدود ۲۵.۹ میلیارد کیلومتر است. وویجر ۱ در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۶ به فاصله یک روز نوری از زمین رسید. این نخستین بار است که یک ساخته دست بشر به چنین فاصلهای از زمین میرسد.
به گزارش شبکه خبری CNN، فاصله زیاد وویجر ۱ حالا ارتباط با آن را به عملیاتی زمانبر تبدیل کرده است. مهندسان ناسا برای ارسال یک فرمان و دریافت تایید اجرای آن باید تقریباً ۴۸ ساعت منتظر بمانند. به همین دلیل، مدیریت این فضاپیما بیش از هر زمان دیگری به برنامهریزی دقیق و عملکرد مستقل سامانههای داخلی آن وابسته است.
وویجر ۱ در سال ۱۹۷۷ با هدف مطالعه سیارات بیرونی منظومه شمسی به فضا پرتاب شد. این کاوشگر پس از عبور از کنار مشتری و زحل، در سال ۲۰۱۲ از هلیوپاز، مرز بیرونی حباب مغناطیسی و ذرات تحت تاثیر خورشید، عبور کرد و وارد فضای میانستارهای شد. از آن زمان تاکنون، اطلاعات ارزشمندی درباره محیط میانستارهای، میدانهای مغناطیسی و ذرات پرانرژی به زمین فرستاده است.
فضاپیمایی که برای خاموش نشدن میجنگد
ماموریت تاریخی وویجر با یک مشکل جدی کاهش تدریجی انرژی روبهرو است. وویجر ۱ با سه مولد برق هستهای کار میکند که انرژی خود را از واپاشی پلوتونیوم تامین میکنند. توان این مولدها از زمان پرتاب بهتدریج کاهش یافته و ناسا برای ادامه فعالیت فضاپیما ناچار شده برخی تجهیزات و ابزارهای علمی آن را خاموش کند.
تیم ماموریت ناسا در سالهای اخیر تلاش کرده است با تغییر نحوه توزیع انرژی و خاموش کردن تجهیزات غیرضروری، عمر عملیاتی کاوشگر را افزایش دهد. با این حال، فقط دو ابزار علمی آن همچنان فعال هستند و هر تصمیم برای خاموش کردن تجهیزات بیشتر، به معنای از دست رفتن بخشی از توان علمی آن خواهد بود.
مشکل فقط کاهش انرژی نیست. وویجر ۱ به تازگی یک دوره اختلال ارتباطی ۴۸ ساعته را نیز تجربه کرد. مهندسان هنوز در حال بررسی علت دقیق این اتفاق هستند. در چنین فاصلهای، حتی اگر تیم زمینی فرمانی برای رفع مشکل آماده کند، رسیدن آن به فضاپیما یک روز زمان میبرد. بنابراین، عملکرد سامانههای خودکار و تجهیزات پشتیبان اهمیت حیاتی دارد.
میراثی که حتی پس از خاموشی باقی میماند
وویجر ۱ علاوه بر تجهیزات علمی، حامل یکی از نمادینترین پیامهای بشر به جهان با نام صفحه طلایی یا Golden Record است. این دیسک که با مشارکت کارل ساگان، اخترشناس مشهور آمریکایی، تهیه شد، مجموعهای از صداها، موسیقیها، تصاویر و پیامهای انسانی را در خود جای داده است تا تصویری از زمین و ساکنانش برای تمدنهای احتمالی فرازمینی ارائه کند.
حتی اگر وویجر ۱ در سالهای آینده ارتباط خود را با زمین از دست بدهد، سفرش متوقف نخواهد شد. این فضاپیما همچنان در مسیر خود حرکت میکند و طبق محاسبات، حدود ۴۰ هزار سال دیگر به نزدیکترین فاصلهاش از ستاره گلیزه ۴۴۵ خواهد رسید.
وویجر ۱ در ابتدا برای مأموریتی پنجساله طراحی شده بود، اما حالا نزدیک به ۴۹ سال است که فعالیت میکند. با این حال، کاهش ذخایر انرژی نشان میدهد که دوران ارتباط با این کاوشگر به سالهای پایانی خود نزدیک شده است.
وویجر ۱ برای نزدیک به نیم قرن مرزهای دانش ما درباره منظومه شمسی و فضای میانستارهای را گسترش داده است. شاید روزی دیگر هیچ پیامی از آن به زمین نرسد، اما سفری که آغاز کرده، همچنان ادامه خواهد داشت.
منبع: خبرآنلاین

