طبق گزارش پایگاه خبری تحلیلی هابیلیان، در بخشی از این بیانیه آمده است: ما، جمعی از سازمانهای مردم نهاد و اندیشکدهها از کشورهای مختلف، این بیانیه را به طور مشترک منتشر میکنیم تا در شرایط پرالتهاب امسال روز جهانی کودک یادآوری کنیم که رنج این کودکان نباید نادیده گرفته شود. در این بیانیه با انتقاد از رفتار سیاسی برخی دولتها و نهادهای بین المللی با موضوع تروریسم آمده است: متأسفانه توجه دولتها و نهادهای بین المللی به کودکان قربانی اغلب متکی به این بوده است که ملیت آنها چیست و عامل جنایت چه کسی بوده است.
قربانی بودن یک کودک را نباید با ملیت او یا با هویت عامل سنجید، و از رنج کودکان نباید برای امتیازگیری سیاسی استفاده کرد. در بخش دیگری از این بیانیه آمده است: ایرانیان در چند دهه گذشته همواره قربانی حملات تروریستی بودهاند و کودکان نیز در میان این قربانیان بودهاند و از میان ۲۳۰۰۰ قربانی تروریسم در ایران، ۵۱۴ کودک ۲ ماه تا ۱۲ سال در این فهرست ثبت شده است. متن کامل این بیانیه به شرح ذیل است: جهان همه سال در بیستم نوامبر از حقوق کودکان سخن میگوید، اما برای میلیونها کودک و خانوادههای آنان در سراسر جهان این حقوق هنوز روی کاغذ مانده است.
امسال هم کودکانی در خانهشان، در مسیر مدرسه یا در کلاس درس کشته شدند و کودکان دیگری بدون پدر و مادر و با رنج و مشقت بزرگ میشوند. ما، جمعی از سازمانهای مردم نهاد و اندیشکدهها از کشورهای مختلف، این بیانیه را به طور مشترک منتشر میکنیم تا در شرایط پرالتهاب امسال روز جهانی کودک یادآوری کنیم که رنج این کودکان نباید نادیده گرفته شود. کودکان در جنگها و در حملات تروریستی نقشی ندارند، اما از نخستین کسانی هستند که همواره بهایش را میپردازند. کنوانسیون حقوق کودک، مصوب ۱۹۸۹، از دولتها میخواهد کودکان را در برابر خشونت و در مخاصمات مسلحانه حمایت کنند.
این تعهد به هویت عامل بستگی ندارد. چه یک ارتش و دولت باشد و چه یک گروه مسلح، حقوق کودک به یک اندازه نقض شده است. کسانی که به کودکان آسیب میزنند باید پاسخگو باشند. این پاسخگویی باید از مجری حمله فراتر برود و پشتیبانان و تأمینکنندگان مالی را نیز شامل شود. قطعنامه ۱۳۷۳ شورای امنیت از دولتها میخواهد به عاملان تروریسم کمک نکنند و پناهگاه امن در اختیارشان نگذارند. خانوادههای قربانیان هم حق دارند بدانند چه اتفاقی برای کودکان آنها افتاده و عدالت را نظاره گر باشند.
در عمل، متأسفانه توجه دولتها و نهادهای بین المللی به کودکان قربانی اغلب متکی به این بوده است که ملیت آنها چیست و عامل جنایت چه کسی بوده است. قربانی بودن یک کودک را نباید با ملیت او یا با هویت عامل سنجید، و از رنج کودکان نباید برای امتیازگیری سیاسی استفاده کرد. ما خواهان یک معیار واحد برای همه کودکان هستیم. در غرب آسیا، کودکان غزه، لبنان، یمن و ایران سالهاست با پیامدهای جنگ، خشونت و تروریسم زندگی میکنند. بسیاری کشته یا زخمی شدهاند، خانه و مدرسهشان را از دست دادهاند یا آواره شدهاند. هیچیک از این کودکان کمتر از کودکان دیگر سزاوار حمایت نیستند.
ایرانیان نیز در چند دهه گذشته همواره قربانی حملات تروریستی بودهاند و کودکان نیز در میان این قربانیان بودهاند. بر پایه اطلاعات منتشر شده در ایران بیش از ۲۳ هزار قربانی تروریسم در کشور وجود دارند. در میان این تعداد، ۵۱۴ کودک زیر ۱۲ سال وجود دارد. خانوادههایی که فرزندشان را از دست دادهاند و کودکانی که بدون پدر یا مادر بزرگ شدهاند، سالهاست منتظر پاسخاند. بخشی از گروههایی که پشت این حملات بودهاند امروز در خارج از ایران به طور آزادانه فعالیت میکنند.
از دولتهای محل استقرار این گروهها میخواهیم مطابق تعهدات بینالمللی خود جلوی فعالیت و تأمین مالی آنها را بگیرند و به درخواستهای قضایی مربوط به استرداد و محاکمه آنان پاسخ دهند. در دو تجاوز نظامی و غیرقانونی ایالات متحده آمریکا و رژیم اسرائیل در ژوئن ۲۰۲۵ و فوریه ۲۰۲۶ علیه ایران، کودکان زیادی در نتیجه حملات متجاوزان جان خود را از دست دادند. حمله به دبستان «شجره طیبه» در میناب، که بنابر به گزارشهای متعدد جان ۱۶۸ کودک و معلم را گرفت، یکی از دردناکترین نمونههای معاصر است.
ما خواهان تحقیق مستقل، بیطرفانه و شفاف درباره کشتار این کودکان، از جمله حادثه میناب، محکومیت آن و محاکمه عاملان آن هستیم. ما امضا کنندگان از جامعه جهانی و نهادهای بین المللی میخواهیم: در همه درگیریها از غیرنظامیان، بهویژه کودکان، حمایت کند و حمله به مدارس، بیمارستانها و مناطق مسکونی را با سازوکارهای مختلف متوقف و محکوم کند. درباره کشتهشدن کودکان در جنگها و حملات تروریستی، بدون استثنا، تحقیقات مستقل و بیطرفانه انجام دهند. عاملان و حامیان آنان را بافشار بر برخی دولتهای پشتیبان پاسخگو کنند تا به پناهدهی و تأمین مالی گروهها پایان دهند.
در همه بحرانها با یک معیار واحد به کودکان قربانی، بدون ملاحظات سیاسی نگاه کنند. از کودکان بازمانده و یتیم با خدمات روانی-اجتماعی، آموزشی و اقتصادی حمایت کنند و صدای خانوادههای قربانیان را در فرایندهای عدالت و بازسازی بشنوند. این بیانیه به یاد همه کودکانی است که زندگیشان در جنگ و ترور در آغاز راه، پایان یافت.
امضاء کنندگان: بنیاد هابیلیان (خانواده شهدای ترور کشور)، مرجع ملی کنوانسیون حقوق کودک ایران، رسانه تخصصی کودکان آزنیک، موسسه فرهنگی سوچیت (ایتالیا)، موسسه حقوق اجتماعی ایرلند، موسسه زنان حضرت زهرا (اروگوئه)، رسانه خبری گویب روز (ایتالیا)، مرکز مطالعات اوراسیا و مدیترانه (ایتالیا)، رسانه خبری مارکس ۲۱ (ایتالیا)، کمیسیون حقوق بشر عربی (فرانسه)، مرکز مطالعات پاکستان و خلیج (پاکستان)، مجلس وحدت مسلمین (پاکستان)، مرکز مطالعات حقوق بشر عمّان (اردن). انتهای پیام/
منبع: خبرگزاری میزان



