رفتن به محتوای اصلی
امنیت و دفاعرویداد 2428 دقیقه مطالعه

«خدای من، این تهران است!» | روایت محرمانه خلبانان بمب‌افکن‌های B-2 از شب حمله آمریکا به نطنز

مجله نیروی هوایی و فضایی آمریکا (Air & Space Forces Magazine) برای نخستین بار‌ در یکسال و نیم گذشته روایتی هالیوودی از عملیات «چکش نیمه‌شب» در تابستان سال گذشته منتشر کرده که سراسر تصویرهایی در راستای پروپاگاندای ارتش امریکاست.

«خدای من، این تهران است!» | روایت محرمانه خلبانان بمب‌افکن‌های B-2 از شب حمله آمریکا به نطنز

رویداد۲۴| نزدیک به یک سال و نیم پس از حمله آمریکا به تأسیسات هسته‌ای ایران در جریان جنگ ۱۲روزه، مجله تخصصی «نیروی هوایی و فضایی آمریکا» در گزارشی اختصاصی، برای نخستین بار جزئیات عملیات «چکش نیمه‌شب» را از زبان خلبانانی منتشر کرده است که شخصاً در بمباران فردو و نطنز حضور داشتند. این گزارش که ۱۸ نوامبر ۲۰۲۶ به قلم کریس گوردون و توبیاس نیگل منتشر شده، روایت ساعاتی است که هفت بمب‌افکن رادارگریز B-2 پس از پروازی طولانی از پایگاهی در ایالت میزوری، وارد آسمان ایران شدند و ۱۴ بمب سنگرشکن ۳۰ هزار پوندی را بر تأسیسات هسته‌ای کشور فروریختند.

خلبانان آمریکایی در این گزارش از نخستین لحظات مشاهده تهران، اضطراب ناشی از احتمال هدف قرار گرفتن هواپیماها، نگرانی درباره عمل نکردن بمب‌ها و لحظه انفجار فردو سخن گفته‌اند. یکی از آنان با دیدن شهر در تاریکی فریاد زده است: «خدای من، این تهران است!» و دیگری پس از رهاسازی بمب‌ها خواسته هرچه سریع‌تر از آسمان ایران خارج شوند. آنچه در ادامه می‌خوانید، ترجمه گزارش اختصاصی مجله Air & Space Forces Magazine با عنوان «خدای من، این تهران است!؛ خلبانان B-2 داستان عملیات چکش نیمه‌شب را روایت می‌کنند» است.

اظهارات درباره اهداف، موفقیت عملیات و میزان تخریب تأسیسات هسته‌ای، روایت خلبانان و مقام‌ها و کارشناسان نقل‌شده در این رسانه آمریکایی است. «خدای من، این تهران است!» هلال باریکی از ماه در ارتفاع پایین آسمان دیده می‌شد؛ سرخِ خونین، وهم‌آلود و شوم. دو خلبان آمریکایی در حالی که ۱۸ ساعت از مأموریتشان گذشته بود، هنوز تمرکز و هوشیاری خود را حفظ کرده بودند. کلیدها و تنظیمات هواپیما را بررسی می‌کردند، به نمایشگر نقشه متحرک چشم دوخته بودند و زمان را زیر نظر داشتند. در بیرون از کابین، شهری به‌تدریج از دل تاریکی پدیدار شد.

یکی از خلبانان ناگهان گفت: «خدای من، این تهران است!» آن‌ها پیش‌تر بارها چنین مأموریتی را تمرین کرده بودند، اما این بار خبری از رزمایش نبود. «واقعاً داریم انجامش می‌دهیم. این بار واقعی است.» چند دقیقه بعد، درست طبق برنامه زمانی، درهای محفظه بمب باز شد. دو صدای مهیب و کوتاه در میان غرش موتور و جریان هوا پیچید. پس از مکثی کوتاه، لحظه رهاسازی فرا رسید. دو بمب ۳۰ هزار پوندی، نخستین بمب‌های عظیم سنگرشکن که در یک عملیات واقعی علیه هدف دشمن به کار می‌رفتند، به سمت زمین سقوط کردند.

هواپیمایی که تا آن لحظه زیر فشار وزن سنگین محموله خود حرکت می‌کرد، ناگهان سبک و چابک شد. یکی از خلبانان گفت: «بیایید از اینجا برویم!» اما دیگری پاسخ داد: «نه، صبر کن.» هواپیما را چرخاندند، گردن کشیدند و به پایین خیره شدند. دعا می‌کردند بمب‌ها عمل کنند و بی‌اثر نباشند. پنج ثانیه گذشت. ده ثانیه. پانزده ثانیه. و سرانجام نتیجه آشکار شد. ده‌ها هزار پا پایین‌تر، بمب‌ها به هدف برخورد کردند. گلوله‌ای از آتش به ارتفاع ساختمانی ده‌طبقه برخاست و منظره کوهستانی اطراف را چنان روشن کرد که گویی روز شده است. حمله آمریکا به تأسیسات غنی‌سازی سوخت فردو آغاز شده بود.

روایت اختصاصی ۱۴ خلبانی که به ایران حمله کردند این گزارش، روایت درونی عملیات «چکش نیمه‌شب» است که برای نخستین بار بر اساس مصاحبه با خدمه بمب‌افکن‌های B-2 شرکت‌کننده در این مأموریت منتشر می‌شود؛ از جمله خلبانانی که هواپیماهایشان صرفاً برای فریب دشمن به پرواز درآمده بودند. ۱۴ خلبانی که مسیر رفت‌وبرگشت از پایگاه هوایی وایتمن در ایالت میزوری تا ایران را طی کردند، به‌طور مساوی از میان دو یگان بمب‌افکن ۵۰۹ و ۱۳۱ انتخاب شده بودند. نیمی از آنان در نیروهای فعال ارتش آمریکا خدمت می‌کردند و نیمی دیگر عضو گارد ملی هوایی میزوری بودند.

بمب‌افکن‌های آنان تأسیسات هسته‌ای فردو و نطنز را از آسمان هدف قرار دادند. هم‌زمان، موشک‌های کروز تاماهاوک که از زیردریایی شلیک شده بودند، بر سومین مرکز هسته‌ای، یعنی اصفهان، در فاصله حدود ۸۰ مایلی، فرود آمدند. به دلیل ملاحظات امنیتی، نام واقعی شرکت‌کنندگان در این گزارش فاش نشده و نویسندگان به درخواست خود آن‌ها از نام‌های مستعار استفاده کرده‌اند. عملیات چکش نیمه‌شب حاصل حدود ۱۵ سال برنامه‌ریزی و یک آزمایش ۳۷ ساعته استقامت انسانی برای ۱۴ خلبان بسیار آموزش‌دیده بود؛

خلبانانی که همگی از مدرسه تسلیحات نیروی هوایی آمریکا، یکی از مهم‌ترین مراکز آموزش عملیاتی این نیرو، فارغ‌التحصیل شده بودند. این عملیات همچنین قماری پرمخاطره بر سر فناوری نظامی آمریکا به شمار می‌رفت؛ فناوری‌ای که تا آن زمان هرگز در میدان نبرد مورد استفاده قرار نگرفته بود. در مجموع ۱۴ بمب با وزن ترکیبی ۲۱۰ تن آمریکایی، با چاشنی‌ها و تنظیمات ویژه‌ای برای انفجار به شیوه‌ای مشخص آماده شده بودند. ارزیابی‌های پس از عملیات به این نتیجه رسیدند که بمب‌ها بخش بزرگی از توانایی ایران برای غنی‌سازی مواد هسته‌ای تا سطح تسلیحاتی را نابود کرده‌اند؛

ضربه‌ای سنگین به آنچه آمریکا تمایل اعلام‌نشده ایران برای برخورداری از امکان ساخت سلاح هسته‌ای می‌داند. ناوگان هوایی پشتیبانی‌کننده از بمب‌افکن‌های B-2 شامل جنگنده‌های اف-۲۲ رپتور، اف-۳۵ لایتنینگ ۲، اف-۱۶ فایتینگ فالکن و هواپیماهای تهاجمی ای-۱۰ تاندربولت ۲ بود. تنها بخشی از این هواپیماها همراه بمب‌افکن‌ها وارد حریم هوایی ایران شدند. ده‌ها هواپیمای سوخت‌رسان KC-135 و KC-46 نیز پروازها را پشتیبانی کردند و در مسیر رفت به سوی اهداف و سپس هنگام بازگشت، سوخت موردنیاز هواپیماها را تأمین کردند.

در مجموع حدود ۱۲۵ فروند هواپیما در پشتیبانی از این مأموریت مشارکت داشتند. خسارت واردشده به برنامه هسته‌ای ایران قابل‌توجه بود، اما میزان دقیق آن همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. دیوید آلبرایت، رئیس مؤسسه علوم و امنیت بین‌المللی و بازرس سابق تسلیحاتی سازمان ملل، در گفت‌وگو با مجله نیروی هوایی و فضایی آمریکا خسارت‌ها را چنین توصیف کرد: «برنامه سانتریفیوژها، به شکلی که قبلاً وجود داشت، دیگر وجود ندارد.

آنچه اکنون درباره‌اش صحبت می‌کنیم، اساساً بقایای آن برنامه است.» او افزود: «ایران برای بازسازی چیزی حتی نزدیک به آنچه سال‌ها در اختیار داشت، با دشواری بسیار زیادی مواجه خواهد شد.» ۱۵ سال نقشه‌کشی برای حمله به فردو؛ آمریکایی‌ها چه چیزهایی را بررسی می‌کردند؟ آمریکا تقریباً از همان زمانی که ایرانی‌ها ساخت مجموعه هسته‌ای فردو را آغاز کردند، برنامه‌ریزی برای نابودی آن را نیز شروع کرد. تحلیلگران اطلاعاتی که در سال ۲۰۰۹ تصاویر ماهواره‌ای را بررسی می‌کردند، متوجه یک پروژه ساختمانی غیرمعمول در کوهستان‌های دورافتاده جنوب غربی تهران شدند.

در اواخر همان سال، باراک اوباما، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، در جریان نشست بین‌المللی پیتسبورگ نگرانی‌های واشنگتن را علنی کرد و گفت تأسیساتی که در اعماق زمین در ایران ساخته شده، با یک برنامه هسته‌ای صلح‌آمیز سازگاری ندارد. شناخت و نابودی فردو به پروژه‌ای طولانی و تقریباً وسواس‌گونه برای فردی به نام مستعار «متیو» تبدیل شد. متیو خلبان سابق B-2 بود که پس از بازنشستگی در پایگاه وایتمن باقی ماند و در آژانس کاهش تهدیدات دفاعی آمریکا مشغول کار شد. او و همکارانش طی ۱۵ سال بعد، تمام جنبه‌های این تأسیسات را بررسی کردند.

آن‌ها اطلاعات طبقه‌بندی‌شده را از هر منبع ممکنی گردآوری کردند تا رازهای فردو را کشف کنند: این مجموعه چگونه کار می‌کرد؟ در چه عمقی از زمین قرار داشت؟ و نقاط ضعف پنهان آن کجا بودند؟ ژنرال دن کین، رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح آمریکا، چند روز پس از حمله در نشست خبری پنتاگون توضیح داد که طراحان عملیات، دریچه‌های تهویه، سامانه‌های برق، سیستم‌های کنترل محیطی و تمام تجهیزاتی را که به داخل مجموعه انتقال می‌یافت یا از آن خارج می‌شد، بررسی کرده بودند.

هم‌زمان، نیروی هوایی آمریکا سلاحی را توسعه می‌داد که بتواند به تأسیسات تقویت‌شده و مدفون در اعماق زمین نفوذ و آن‌ها را نابود کند؛ دقیقاً همان وضعیتی که بعدها در ایران با آن مواجه شد. کارشناسان مدل‌سازی و آزمایش‌های متعددی انجام دادند. نسخه‌های مختلفی از سلاح طراحی شد تا بتواند از پس سناریوهای متفاوت برآید. تاکتیک‌های حمل این بمب‌ها طراحی شدند، پروازها و شبیه‌سازی‌ها انجام گرفت و بارها درباره بهترین شیوه اجرای چنین مأموریتی بحث شد. نتیجه این تلاش‌ها سلاحی بود که بعدها با نام MOP شناخته شد؛ بمب عظیم سنگرشکن GBU-57.

این بمب طوری طراحی شده بود که تقریباً تمام ظرفیت فضای بزرگ محفظه تسلیحات B-2 را اشغال کند. ظرفیت رسمی حمل مهمات B-2 شامل حداکثر ۸۰ بمب ۵۰۰ پوندی، معادل ۴۰ هزار پوند، بود؛ اما دو بمب MOP مجموعاً ۶۰ هزار پوند وزن داشتند، یعنی ۵۰ درصد بیشتر از آن ظرفیت. بمب‌های MOP حدود هشت گونه مختلف دارند که هرکدام برای ایجاد آثار مشخصی طراحی شده‌اند. این بمب‌ها در جریان پرواز با هواپیما ارتباط برقرار می‌کنند و اطلاعات موقعیت و ارتفاع را دریافت می‌کنند. همچنین تغییرات جزئی برنامه مأموریت را می‌توان در جریان پرواز به آن‌ها منتقل کرد.

نقشه آمریکا برای نفوذ به تأسیسات فردو از مسیر تونل‌های تهویه طراحان آمریکایی قصد داشتند از مجراهای تهویه فردو استفاده کنند؛ تونل‌های عمودی‌ای که هوا را به بخش‌های غنی‌سازی در اعماق زمین منتقل می‌کردند. برنامه‌ریزان نظامی آمریکا امیدوار بودند بتوانند با استفاده از بمب‌های نفوذگر، از این مسیرها برای تخریب تأسیسات بهره ببرند. با هدف قرار دادن مجراهای تهویه و تنظیم چاشنی بمب‌ها برای انفجار در عمق‌های دقیق و زمان‌بندی هماهنگ، آن‌ها قصد داشتند ضربه‌ای ویرانگر به مجموعه وارد کنند. سال‌ها آزمایش به دنبال این ایده انجام شد.

هر انفجار آزمایشی به اصلاح طراحی منجر می‌شد و پس از آن آزمایش دیگری صورت می‌گرفت. کارشناسان فنی دولت و صنایع نظامی همکاری نزدیکی داشتند. آزمایش‌ها در مناطق بیابانی ادامه یافت و در هر مرحله، تنها یک بمب بسیار گران‌قیمت مورد استفاده قرار می‌گرفت. متیو گفت: «همان‌طور که می‌توانید تصور کنید، این کار فشار زیادی بر سامانه خرید و تأمین تجهیزات وارد کرد. اما افراد زیادی درگیر بودند تا مطمئن شویم با اصلاحات پیاپی، در نهایت به موفقیت می‌رسیم.» او افزود: «یک چیز را به شما بگویم؛

نسخه‌ای که در نهایت در عملیات استفاده شد، به‌هیچ‌وجه شبیه نمونه نمایشی فناوری نبود که آژانس کاهش تهدیدات دفاعی در میانه یا اوایل دهه ۲۰۰۰ ساخته بود.» تنها بمب‌افکن B-2 قادر به حمل این سلاح بود. شرکت نورثروپ گرومن، بمب‌افکن رادارگریز B-2 را به‌عنوان یک سکوی تهاجمی دوگانه طراحی کرده بود که توان حمل تسلیحات متعارف و هسته‌ای را داشت. تنها ۲۱ فروند از این هواپیما ساخته شد. دیک چنی، وزیر دفاع وقت آمریکا، در سال ۱۹۹۲ و هم‌زمان با کاهش نیروهای مسلح پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، برنامه تولید آن را متوقف کرد.

به نوشته این مجله، ۲۰ فروند از این هواپیماها همچنان باقی مانده‌اند و هرکدام نمونه‌ای خاص و تقریباً منحصربه‌فرد هستند؛ هیچ دو فروندی کاملاً شبیه یکدیگر نیستند و این ناوگان در مجموع قابلیتی در اختیار آمریکا قرار می‌دهد که در جهان همتایی ندارد. اهمیت B-2 تا اندازه‌ای است که وقتی کل ناوگان آن از دسامبر ۲۰۲۲ تا مه ۲۰۲۳ زمین‌گیر شد، موضوع بازگشت آن‌ها به خدمت، همواره در دستور کار وزیر دفاع آمریکا قرار داشت. توانایی B-2 برای نفوذ به حریم هوایی به‌شدت حفاظت‌شده، این هواپیما را به یکی از ابزارهای مهم بازدارندگی هسته‌ای و جلوگیری از جنگ هسته‌ای تبدیل کرده است.

توانایی آن در رساندن بمب‌های MOP به هدف نیز نوعی گزینه احتیاطی در صورت شکست دیپلماسی برای مهار بلندپروازی‌های هسته‌ای ایران محسوب می‌شد؛ دیپلماسی‌ای که گزینه مطلوب چهار دولت متوالی آمریکا بود. از بایدن تا ترامپ؛ چگونه طرح حمله به ایران از بایگانی خارج شد؟ در اوت ۲۰۲۴، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی اعلام کرد که ایران ذخایر اورانیوم غنی‌شده خود تا سطح ۶۰ درصد را افزایش داده است؛ سطحی نزدیک به غنای ۹۰ درصد که برای تولید اورانیوم با درجه تسلیحاتی موردنیاز است و به گفته نویسندگان گزارش، رسیدن به آن می‌توانست تنها چند هفته زمان ببرد.

زمان در حال گذر بود و دولت جو بایدن به گزینه‌های مختلف نیاز داشت. در پایگاه وایتمن، به نظر می‌رسید بمب‌افکن‌های B-2 ممکن است بخشی از برنامه باشند. «آلفا»، خلبان ارشد مربی B-2 که بعدها فرماندهی عملیات چکش نیمه‌شب در ژوئن ۲۰۲۵ را بر عهده گرفت، می‌گوید: «همان موقع شروع کردیم به صحبت درباره موضوع؛ نقشه‌ها را از بایگانی بیرون کشیدیم و به‌روزرسانی کردیم. جلسات گسترده برنامه‌ریزی مأموریت برگزار می‌شد.» اما پنتاگون به‌جای حمله مستقیم به ایران، تصمیم گرفت با استفاده از B-2ها پیامی ارسال کند.

این بمب‌افکن‌ها به یمن اعزام شدند و یک انبار زیرزمینی تسلیحات متعلق به حوثی‌های مورد حمایت ایران را بمباران کردند. پیام به ایران روشن بود: آمریکا توانایی حملات دوربرد به اهداف مدفون در زیر زمین را دارد. این توانایی را جدی بگیرید. برای مدتی به نظر می‌رسید این پیام دریافت و درک شده است. اما اندکی پس از آغاز ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ در ژانویه ۲۰۲۵، حملات حوثی‌ها به کشتی‌های تجاری در خلیج عدن و دریای سرخ افزایش یافت. پنتاگون عملیات «Rough Rider» را آغاز کرد؛

یک کارزار هوایی به رهبری آمریکا علیه حوثی‌ها که هواپیماهای نیروی هوایی و نیروی دریایی در آن مشارکت داشتند. در مارس همان سال، شش بمب‌افکن B-2 در جزیره دیه‌گو گارسیا در اقیانوس هند مستقر شدند. آلفا درباره حضور آن‌ها گفت این پایگاه با «تمام قدرت رزمی‌ای که اهمیت داشت» پر شده بود. در همین زمان، مذاکرات آمریکا و ایران نیز به نتیجه‌ای نمی‌رسید. تقریباً در همان مقطع، «اسکار»، سرگردی از یگان ۵۰۹، تماسی از فرمانده خود دریافت کرد: «برنامه‌ریزی برای حمله را شروع کنید.» تنها چند روز بعد تماس‌ها و جلسات برنامه‌ریزی آغاز شد.

ظرف یک هفته، ۵۰ تا ۶۰ متخصص تاکتیک‌های نظامی در حال تدوین طرحی بودند که بمب‌افکن‌های B-2 را با جنگنده‌ها و دیگر هواپیماهای لازم برای اجرای امن حمله هماهنگ می‌کرد. چالش بزرگ پنتاگون؛ بازگرداندن بمب‌افکن‌ها و تأمین سوخت برای حمله به ایران نخستین مسئله زمان‌بندی بود. با توجه به استقرار شش B-2 در دیه‌گو گارسیا، اولویت این بود که آن‌ها برای تعمیر و نگهداری به پایگاه اصلی بازگردند. در حالی که برنامه‌ریزی کلان در فرماندهی مرکزی آمریکا، سنتکام، و پنتاگون ادامه داشت، جزئیات تاکتیکی در پایگاه وایتمن شکل می‌گرفت.

افسران در مناطق زمانی متفاوت تا ۱۸ ساعت در روز کار می‌کردند تا تمام اجزای عملیات را کنار هم قرار دهند. آن‌ها از همکاران قدیمی خود که اکنون در سازمان‌های اطلاعاتی مشغول بودند کمک می‌گرفتند و تلاش می‌کردند اطلاعات لازم را برای تعیین مسیرها، پیش‌بینی تهدیدات و مشکلات احتمالی و شناخت نیازهای پیچیده عملیات گردآوری کنند. فشار برای بازگرداندن B-2ها افزایش یافت. سپس در اوایل ماه مه، آمریکا به شکلی غیرمنتظره با حوثی‌ها به آتش‌بس رسید. چند روز بعد بمب‌افکن‌های B-2 به وایتمن بازگشتند و هواپیماهای B-52 جای آن‌ها را در دیه‌گو گارسیا گرفتند.

تماس‌های روزانه، پایگاه وایتمن را به نیروهای آمریکایی مستقر در پایگاه العدید قطر و دیگر نقاط خاورمیانه متصل می‌کرد. اسکار به یاد می‌آورد: «بخش زیادی از روز را در تماس تصویری با خلبانان جنگنده‌ای بودیم که در منطقه حضور داشتند و تلاش می‌کردیم بفهمیم چگونه این طرح را در برنامه بزرگ‌تر جای دهیم.» او افزود: «برنامه همه دیگران بر اساس برنامه ما ساخته می‌شود. ما اول طرح خودمان را آماده می‌کنیم.» چالش اصلی، هماهنگ کردن تمام اجزای عملیات و زمان‌بندی دقیق آن‌ها بود.

قرار بود جنگنده‌های رادارگریز اف-۲۲ و اف-۳۵ از بمب‌افکن‌های B-2 پشتیبانی کنند و با تهدیدات احتمالی مقابله کنند. اف-۱۶ها، ای-۱۰ها و هواپیماهای ارتباطی E-11A نیز در مأموریت مشارکت داشتند. علاوه بر این، ده‌ها هواپیمای سوخت‌رسان برای تأمین سوخت جنگنده‌ها و بمب‌افکن‌ها در مسیر ورود و خروج از منطقه هدف لازم بود. ژنرال جیسون آر.

آرماگوست، جانشین فرماندهی حملات جهانی نیروی هوایی آمریکا، در ژانویه ۲۰۲۶ در نشستی در مؤسسه میچل انجمن نیروهای هوایی و فضایی آمریکا گفت: «اولین چیزی که وقتی عملیاتی مانند چکش نیمه‌شب در حال شکل‌گیری است، نگرانم می‌کند، وضعیت ناوگان هواپیماهای سوخت‌رسان است. این مسئله ساده‌ای نیست.» سرگرد کلر رندولف، مسئول تسلیحات و تاکتیک‌ها در نیروی هوایی مرکزی آمریکا و از برنامه‌ریزان اصلی عملیات جنگنده‌های پشتیبان، نیز در همان نشست گفت هواپیماهای سوخت‌رسان «عامل محدودکننده» هستند؛ عاملی که در نهایت اندازه و ترکیب ناوگان اسکورت را تعیین می‌کند.

او افزود: «این بخش جذاب و پرزرق‌وبرق نیست. نه یک سلاح است، نه جنگنده و نه بمب‌افکن. به همین دلیل هواپیماهای سوخت‌رسان اغلب از این بحث‌ها کنار گذاشته می‌شوند.» برنامه‌ریزان هم‌زمان مسیرها، زمان‌بندی، شرایط آب‌وهوایی، بادهای پیش‌بینی‌شده، محل تهدیدات احتمالی و ترکیب مناسب تسلیحات هر هواپیما را بررسی می‌کردند. برای ورود B-2ها، آمریکایی‌ها باید مسیری در حریم هوایی به‌شدت حفاظت‌شده ایران ایجاد می‌کردند؛ مسیری که مستلزم تضعیف یا نابودی بخش‌هایی از سامانه یکپارچه پدافند هوایی ایران بود.

همچنین باید برنامه‌ای اضطراری برای اعزام نیروهای نجات در صورت سقوط احتمالی هر هواپیما تهیه می‌شد. موضوع دیگر احتمال واکنش تلافی‌جویانه ایران پس از حمله بود. اگر ایران پایگاه‌های آمریکا در منطقه را با موشک‌های بالستیک هدف قرار می‌داد، ممکن بود جنگنده‌های آمریکایی مجبور شوند به جای پایگاه‌های اولیه، در نقاط دیگری فرود بیایند.

بیشتر بخوانید: مشخصات بمب افکن b۲ رادارگریز آمریکا ماجرای ناپدید شدن مرموز یک بمب‌افکن B-۲ بعد از بمباران تاسیسات ایران چیست؟ فرود اضطراری بمب‌افکن B2 آمریکا پس از حمله به ایران؛ سرنوشت نامعلوم یکی از خلبانان

حمله اسرائیل در ۲۳ خرداد چگونه مسیر بمب‌افکن‌های آمریکایی را هموار کرد؟ در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵، برابر با ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، اسرائیل عملیات «شیر خیزان» را آغاز کرد؛ عملیاتی که بعدها به جنگ ۱۲روزه مشهور شد. اسرائیل با استناد به همان ارزیابی‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و با این باور که مذاکرات صلح نتیجه‌بخش نخواهد بود، مجموعه‌ای از حملات را علیه ایران آغاز کرد. هم‌زمان، مقام‌های اسرائیلی از آمریکا می‌خواستند ضربه‌ای را وارد کند که خودشان قادر به وارد کردن آن نبودند: نابودی سه تأسیسات هسته‌ای مدفون در زیر زمین و به‌شدت مستحکم ایران.

آلفا درباره آغاز عملیات اسرائیل گفت: «به دلیل ارتباطات دیپلماتیک و نظامی آمریکا، برای ما غافلگیرکننده نبود. اما ماهیت تهدید را تغییر داد.» به روایت او، جنگنده‌های اف-۳۵ و اف-۱۵ نیروی هوایی اسرائیل به‌صورت نظام‌مند بسیاری از تهدیداتی را که سه ماه ذهن برنامه‌ریزان عملیات چکش نیمه‌شب را درگیر کرده بودند، از میان بردند. آلفا گفت: «این یک کلاس درس عالی درباره قدرت هوایی غرب بود؛

اینکه چگونه اهداف درست را انتخاب کنید تا بتوانید بر آسمان مسلط شوید.» او افزود: «آن‌ها تعداد زیادی از تهدیدات را از میان بردند و شرایط را برای ما بسیار امن‌تر کردند.» عملیات اسرائیل باعث شد برنامه چکش نیمه‌شب بار دیگر متناسب با شرایط جدید بازنگری شود. اما تقریباً در همان زمان، یک اتفاق پیش‌بینی‌نشده دیگر نیز رخ داد. ژنرال دن کین پس از عملیات به خبرنگاران گفت: «در روزهای پیش از حمله به فردو، ایرانی‌ها تلاش کردند مجراهای تهویه را با بتن بپوشانند.» در پایگاه وایتمن، این موضوع به معنای بازنگری در کل نقشه حمله بود.

برنامه قبلی بر اساس شرایطی طراحی و شبیه‌سازی شده بود که چنین حجم جدیدی از بتن وجود نداشت. اکنون ترتیب عملیات باید تغییر می‌کرد. ابتدا لازم بود انفجاری ایجاد شود که پوشش بتنی را از بین ببرد و تنها پس از آن، حمله به بخش‌های زیرزمینی آغاز شود. طراحان دوباره به سراغ نقشه‌ها رفتند. آلفا می‌گوید: «مسئله این بود که اجزای عملیات را با شرایط جدید جهان چگونه کنار هم قرار دهیم. این تغییر خیلی سریع اتفاق افتاد.» تغییر نقشه حمله حتی پس از خوابیدن خلبانان تغییرات حتی زمانی که خلبانان B-2 برای استراحت اجباری پیش از مأموریت رفته بودند، ادامه داشت.

اطلاعات و دستورهای جدید از فرماندهی حملات جهانی نیروی هوایی، نیروی هوایی مرکزی آمریکا، سنتکام، پنتاگون و حتی کاخ سفید می‌رسید. طرح نهایی عملیات تا دو ساعت پیش از آغاز استراحت خلبانان جنگنده‌های اسکورت، یعنی تنها ۱۶ ساعت مانده به مأموریت، تأیید نشد. اسکار، مسئول هماهنگ‌سازی عملیات، می‌گوید: «همه‌چیز تغییر می‌کرد؛ شمال، جنوب، همه‌جا. حتی زمانی که خلبانان خوابیده بودند، تغییرات ادامه داشت.» او توضیح می‌دهد: «تماسی دریافت کردیم که گفتند: راستی، قرار است دوباره نقشه را تغییر دهیم.

بنابراین برنامه‌ای که همه با آن به خواب رفته بودند، برنامه‌ای که طراحی کرده بودند، می‌شناختند و دوست داشتند، تغییر کرد.» به گفته آلفا، نیروهای جایگزین در زمانی که خلبانان اصلی خواب بودند، تغییرات را اعمال کردند و آخرین آماده‌سازی‌ها را انجام دادند. عملیات فریب آمریکا؛ چرا چند بمب‌افکن به سمت غرب پرواز کردند؟ از همان ابتدا یکی از بزرگ‌ترین نگرانی‌های فرماندهان ارشد پنتاگون، محرمانه ماندن عملیات و غافلگیر کردن کامل ایران بود. به پرواز درآوردن یک یا دو بمب‌افکن B-2 در نیمه‌شب ممکن بود چندان جلب توجه نکند، اما پرواز هم‌زمان هفت فروند به‌سختی پنهان می‌ماند.

اسکار و همکارانش معتقد بودند می‌توانند هواپیماها را به پرواز درآورند، از شرق آمریکا و اقیانوس اطلس عبور دهند، از مدیترانه و خاورمیانه بگذرند و بدون جلب توجه وارد ایران کنند. اما افراد کمی این ادعا را باور داشتند؛ حتی برخی خلبانان B-2 نیز تردید داشتند. راه‌حل، پیچیده‌تر کردن تصویر و سردرگم کردن ناظران بود. تعدادی بمب‌افکن دیگر به شکلی آشکار به پرواز درآمدند و پیش از گروه اصلی به سمت غرب حرکت کردند. رسانه‌ها متوجه این پروازها شدند و اخبار آن‌ها را منتشر کردند.

ناظران تصور کردند بمب‌افکن‌ها احتمالاً برای حمله‌ای از مسیر گوام یا دیه‌گو گارسیا در حال جابه‌جایی هستند. اما این فقط یک عملیات فریب بود. در همین زمان، خلبانان اصلی مراحل معمول آماده‌سازی خود را انجام می‌دادند. برخی به خانواده‌هایشان گفته بودند قرار است در یک مأموریت آموزشی شرکت کنند. بعضی دیگر اصلاً اشاره‌ای به پرواز نکرده بودند. محرمانگی عملیات به این معنا بود که هیچ‌کس نباید مقصد یا علت مأموریت را فاش می‌کرد.

البته شب‌بیداری‌های طولانی و تغییرات مداوم برنامه، یک مزیت داشت: خانواده‌ها به مشغله زیاد خلبانان عادت کرده بودند و توجه خاصی به آن نشان نمی‌دادند. آلفا درباره همسرش گفت: «هیچ‌چیز به او نگفتم. فقط سر کار رفتم و دیگر برنگشتم.» برخی دیگر گفته بودند باید پرواز کنند، اما مقصد را مشخص نکرده بودند. خلبانان برای سفر طولانی خوراکی و وعده‌های غذایی آماده کردند؛ آب‌نبات، گوشت خشک‌شده، ساندویچ و حتی یک همبرگر از رستوران زنجیره‌ای کالورز که در غرب میانه آمریکا به همبرگرهای کره‌ای و دسرهای یخی‌اش شهرت دارد.

برخی همسران به غیرعادی بودن شرایط مشکوک شده بودند، اما بعضی دیگر ترجیح داده بودند چندان به موضوع فکر نکنند. نیمه‌شب ۳۱ خرداد؛ هفت B-2 از آمریکا به سوی ایران پرواز کردند سرانجام نیمه‌شب ۲۱ ژوئن، هفت بمب‌افکن B-2 از پایگاه وایتمن به پرواز درآمدند؛ پایگاهی در منطقه‌ای روستایی در فاصله حدود ۷۰ مایلی کانزاس‌سیتی. تقریباً هیچ‌کس متوجه این اتفاق نشد. فضای داخل کابین‌ها آرام بود. قانون اصلی، سکوت رادیویی بود. عملیات آن‌قدر محرمانه بود و برنامه‌ها آن‌قدر تغییر کرده بودند که خلبانان حتی پیش از انتخاب نام رسمی مأموریت از زمین برخاستند.

آن‌ها هنگام پرواز هنوز نام رادیویی مشخصی نداشتند. پرواز با ۳۰ تن مواد منفجره کند و دشوار بود. هواپیماها ابتدا سوخت مصرف کردند و به ارتفاع بیشتری رفتند. سپس بار دیگر ارتفاع را کاهش دادند تا با هواپیماهای سوخت‌رسان ملاقات و سوخت‌گیری کنند. زمان‌بندی در تمام طول مسیر یک نگرانی دائمی بود. دور زدن شرایط نامساعد جوی یا ترافیک هوایی می‌توانست موجب تأخیر شود؛ تأخیری که گاهی با انجام سریع‌تر عملیات سوخت‌گیری جبران می‌شد. ۳۷ ساعت در کابین بمب‌افکن؛ خواب کوتاه، قهوه و قرص‌های محرک در کابین B-2، دو خلبان کنار یکدیگر می‌نشینند.

پشت صندلی‌ها فضای محدودی وجود دارد که یک فرد با قد متوسط می‌تواند در آن دراز بکشد. این فضا برای افراد بلندقد تنگ است. داخل هواپیما مایکروویو برای گرم کردن غذا، قهوه فراوان و توالت وجود دارد. هوای کابین رقیق و خشک است. خواب کوتاه روی صندلی یا دراز کشیدن پشت آن با کیسه‌خواب یا زیرانداز امکان‌پذیر است. برخی خلبانان حتی تخت تاشو یا صندلی راحتی تاشو با خود می‌آورند. در مجموع شرایط نسبت به خوابیدن در قسمت بار هواپیمای ترابری C-17 راحت‌تر است، اما نه چندان زیاد. در فاصله استراحت‌های کوتاه، کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد.

«براوو»، یکی از خلبانان، توضیح می‌دهد: «همیشه برای سوخت‌گیری بعدی، مرحله بعدی چک‌لیست، آماده‌سازی تسلیحات یا سیستم‌ها مشغول کار هستید. بنابراین نمی‌توانید چهار ساعت بخوابید. معمولاً چرت‌های کوتاه ۳۰ تا ۴۵ دقیقه‌ای دارید.» نشستن طولانی‌مدت در کابین می‌تواند خطر ایجاد لخته خون را افزایش دهد؛ به همین دلیل خلبانان می‌دانند باید از جای خود بلند شوند و حرکت کنند. برخی از آنان برای بیدار ماندن از قرص‌های محرک موسوم به «Go Pills»، که حاوی آمفتامین و مورد تأیید پزشک هستند، استفاده می‌کنند. برخی دیگر به قهوه یا نوشابه‌های انرژی‌زا متکی‌اند.

بعضی دائماً خوراکی می‌خورند و برخی ترجیح می‌دهند در مسیر رفت یک وعده غذا و در مسیر بازگشت یک وعده دیگر مصرف کنند. یکی از خلبانان می‌گوید: «وقتی قرص محرک مصرف می‌کنید، اشتهایتان را از بین می‌برد.» هواپیمای B-2 اکسیژن مورد نیاز خود را تولید می‌کند. آلفا وضعیت داخل کابین را چنین توصیف کرد: «مثل خشک‌ترین بیابان جهان است. ۳۸ ساعت آنجا نشسته‌اید، در حالی که رطوبت بدنتان دور خودتان جمع شده است.» گفت‌وگوها گاهی درباره مأموریت است، گاهی درباره موضوعات معمولی و حتی ورزش.

کارهای مربوط به عملیات آن‌قدر زیاد است که زمان میان چرت‌ها را پر می‌کند و همیشه یک نوبت سوخت‌گیری دیگر در راه است. انفجار ناگهانی داخل کابین؛ وقتی جلیقه نجات خلبان باز شد! در جایی بر فراز تنگه جبل‌الطارق، حال‌وهوای مأموریت تغییر کرد. خلبانان جلیقه‌های رزمی خود را پوشیدند تا اگر مجبور شدند بر فراز آب یا سرزمین دشمن از هواپیما خارج شوند، آماده باشند. اندکی بعد، براوو تلاش کرد برای آخرین بار از جای خود بلند شود و بدنش را کش دهد، اما چیزی به دسته صندلی او گیر کرد. ناگهان صدای انفجار مهیبی در کابین پیچید.

آلفا و براوو برای لحظاتی نمی‌دانستند چه اتفاقی افتاده است. آلفا به سمت راست نگاه کرد و با صحنه‌ای عجیب روبه‌رو شد. کمک‌خلبانش شبیه شخصیت تبلیغاتی لاستیک میشلن شده بود! جلیقه نجات او کاملاً باد شده بود و براوو با دست‌هایش تقلا می‌کرد تا با چاقو آن را سوراخ کند. پس از آرام شدن وضعیت، دو خلبان به توافقی رسیدند: اگر مجبور شدند بر فراز آب با چتر نجات فرود بیایند، براوو باید چتر خود را به سمت چتر آلفا هدایت کند تا بتوانند از یک وسیله شناوری مشترک استفاده کنند. براوو از آلفا خواست سوگند بخورد این اتفاق را برای کسی تعریف نکند. اما آلفا نپذیرفت!

او تصمیم داشت این ماجرا را برای فرزندانش و تمام اعضای جامعه کوچک خلبانان B-2 تعریف کند. «هفت B-2 طبق برنامه وارد می‌شوند»؛ شادی در مرکز فرماندهی آمریکا پس از خروج از حریم هوایی اروپا و ورود به منطقه مسئولیت فرماندهی مرکزی آمریکا، خلبانان با مرکز فرماندهی و کنترل تماس گرفتند. این تنها تماس رادیویی آن‌ها پیش از ورود به ایران بود. آن‌ها اعلام کردند که طبق دستور مأموریت هوایی، معروف به «Frag»، عملیات را ادامه می‌دهند.

پیام رادیویی چنین بود: «هفت B-2 طبق برنامه وارد می‌شوند.» پاسخی از مرکز فرماندهی آمد: «دوباره بگویید؟» آلفا تکرار کرد: «هفت B-2 طبق برنامه وارد می‌شوند.» صدایی در رادیو شنیده شد و ارتباط خلبانان به بلندگوهای مرکز عملیات هوایی ترکیبی منتقل شد. براوو به یاد می‌آورد: «ناگهان همه افرادی که در مرکز عملیات بودند، شروع به هورا کشیدن کردند.» ورود به آسمان ایران؛ بزرگ‌ترین نگرانی خلبانان B-2 چه بود؟ زمان آخرین بررسی‌های سرعت، موقعیت پروازی و زمان‌بندی فرا رسیده بود. کوچک‌ترین خطا می‌توانست مسیر بمب‌ها را تغییر دهد.

شش بمب‌افکن B-2 به سوی فردو حرکت می‌کردند و یک فروند مأمور بود به سمت جنوب، به تأسیسات نطنز برود؛ مرکزی که پیش‌تر هدف حملات اسرائیل قرار گرفته بود. به روایت خلبانان، در زیر پای آن‌ها خطرات فراوانی وجود داشت. آن‌ها گاه‌به‌گاه از پنجره کابین به بیرون نگاه می‌کردند تا ببینند آیا موشک‌های پدافندی به سمتشان شلیک شده‌اند یا خیر. بزرگ‌ترین کابوس خلبانان، چیزی بود که از آن با عنوان «دونات آتشین» یاد می‌کردند؛ موشکی که مستقیم به سمت هواپیما حرکت می‌کند و حلقه‌ای از آتش در اطراف بدنه آن دیده می‌شود.

یکی از خلبانان توضیح داد: «دونات آتشین یعنی موشک مستقیم به سمت شما می‌آید.» اما به گفته آنان، خوشبختانه چنین چیزی مشاهده نشد. بررسی‌های پس از عملیات نشان داد که نیروهای ایرانی هیچ شلیکی به سوی بمب‌افکن‌های B-2 انجام نداده بودند. در نهایت این بمب‌افکن‌ها بودند که ضربات اصلی را وارد کردند. ساعت ۲:۱۰ بامداد؛ لحظه فروریختن نخستین بمب‌های سنگرشکن بر فردو بمب‌هایی که فردو را هدف قرار دادند، با فاصله‌های زمانی کوتاه رها شدند. بمب‌های سنگرشکن MOP با سامانه موقعیت‌یاب جهانی هدایت می‌شوند و داده‌های خود را مستقیماً از بمب‌افکن‌های B-2 دریافت می‌کنند.

کیفیت سیگنال برای دقت اصابت اهمیت حیاتی دارد. ژنرال بی. چنس سالتزمن، رئیس وقت عملیات فضایی آمریکا، در مصاحبه‌ای پس از مأموریت توضیح داد: «اگر فکر می‌کنید کافی است GPS را روشن کنید و مثل زمانی که به فروشگاه می‌روید، مسیر را دنبال کنید، عملیات چکش نیمه‌شب این‌طور انجام نمی‌شود.» او افزود که برای اجرای چنین عملیاتی، باید در لحظه مشخصی اطلاعات دقیق در دسترس باشد؛ لحظه‌ای که هواپیما مهمات را رها می‌کند.

به گفته سالتزمن، برنامه‌ریزان با محاسبه معکوس زمان و موقعیت، تلاش کرده بودند آرایش ماهواره‌های موقعیت‌یاب در مناسب‌ترین وضعیت ممکن قرار بگیرد تا دقت اصابت به حداکثر برسد. بمب‌افکن آلفا نخستین هواپیمایی بود که وارد منطقه هدف شد. مأموریت آن تخریب پوشش بتنی‌ای بود که ایران در آخرین تلاش برای حفاظت از تأسیسات، روی مجراهای تهویه ریخته بود. پس از آن، پنج خدمه دیگر باید بمب‌های خود را به ترتیب رها می‌کردند تا آنچه زیر زمین قرار داشت، هدف قرار بگیرد. برنامه این بود که هواپیماها دقیقاً ساعت ۲:۱۰ بامداد به وقت محلی به هدف برسند.

این نخستین بار بود که یک بمب MOP در تاریکی شب منفجر می‌شد. هیچ‌کس پیش‌تر نمی‌دانست چنین انفجاری در شب چه منظره‌ای خواهد داشت. پس از اصابت دو بمب ۳۰ هزار پوندی نخست، بمب‌افکن دوم باید برای اجرای یکی از دو گزینه آماده می‌بود: یا طبق برنامه اصلی حمله کند، یا اگر هواپیمای اول موفق نشده بود پوشش بتنی را تخریب کند، تنظیمات بمب‌های خود را تغییر دهد تا ضربه اولیه را تکرار کند.

«چارلی»، یکی از خلبانان بمب‌افکن دوم، توضیح داد: «همه‌چیز باید در زمان درست، به ترتیب درست و دقیقاً همان‌طور که برنامه‌ریزی شده بود اتفاق می‌افتاد تا عملیات موفق شود.» او افزود اگر خلبان اول در اجرای بخشی از مأموریت ناکام می‌ماند، باید بلافاصله آن را از طریق رادیو اطلاع می‌داد. زمان‌بندی به‌شدت حساس بود. چارلی گفت: «حداکثر می‌توانستید ۱۵ ثانیه جلوتر یا عقب‌تر باشید.» در دو بمب‌افکن نخست، چهار خلبان با اضطراب منتظر بودند. ثانیه‌ها می‌گذشتند. براوو به یاد می‌آورد: «با خودم می‌گفتم: بیایید سرعت بگیریم! زود باشید، گاز بدهید!

برویم!» اما آلفا فقط به تاریکی پایین خیره شده بود و منتظر می‌ماند. او گفت: «فکر می‌کنم بمب الان منفجر می‌شود.» و لحظه‌ای بعد، انفجار اتفاق افتاد. «انگار ساختمانی ده‌طبقه از آتش بلند شد»؛ تصویری که خلبانان از فردو دیدند حدود ۸۰ مایل دورتر در جنوب، هفتمین بمب‌افکن B-2 که به‌تنهایی برای حمله به نطنز اعزام شده بود، دید کاملی به منطقه داشت. «مایک»، یکی از دو خلبان این بمب‌افکن، درباره انفجار نخست گفت: «اولی خیلی بزرگ بود. انگار ساختمانی ده‌طبقه از آتش بلند شده باشد.» دو بمب بعدی به مجرای تهویه برخورد کردند.

خدمه باید پنج ثانیه منتظر می‌ماندند تا معلوم شود آیا انفجارها اثر موردنظر را داشته‌اند یا خیر. به گفته آنان، این پنج ثانیه «طولانی‌ترین پنج ثانیه زندگی» بود. چارلی توضیح داد: «هزار بار بررسی می‌کنید که کلیدها در وضعیت درست باشند، بمب‌ها را رها کنید و چیزی را خراب نکنید.» او ادامه داد: «درهای محفظه را باز می‌کنید، دو صدای کوتاه می‌شنوید، هواپیما کمی ارتفاع می‌گیرد و بعد مسیرتان را به سمت غرب ادامه می‌دهید.» ثانیه‌ها سپری شدند. بمب‌افکن سوم در موقعیت قرار گرفت و همین فرایند را تکرار کرد. بعد نوبت بمب‌افکن چهارم رسید؛ دو بمب دیگر رها شدند.

سپس بمب‌افکن پنجم مأموریت خود را انجام داد. به روایت گزارش، تأسیسات غنی‌سازی فردو تا حد زیادی تخریب شده بود. آخرین بمب‌ها بر نطنز فروریختند؛ خلبانان در ارتفاع بالا با مشکل روبه‌رو شدند آخرین بمب‌های عملیات از هفتمین بمب‌افکن بر تأسیسات نطنز فروریختند. این هواپیما در بالاترین ارتفاع نسبت به دیگر بمب‌افکن‌های گروه پرواز می‌کرد. مایک درباره دشواری عملیات گفت: «هرچه بالاتر می‌روید، قدرت مانور هواپیما کمتر می‌شود.

نرخ اوج‌گیری، میزان گردش و تمام این مسائل تحت تأثیر قرار می‌گیرد.» او افزود: «هواپیما را با افزایش سریع ارتفاع به موقعیت موردنظر رساندیم.» در شرایط عادی، خلبان خودکار برای مانور نهایی فعال می‌شد، اما در آن ارتفاع کار نکرد. بنابراین خلبانان مجبور شدند هدایت هواپیما را به‌صورت دستی انجام دهند. مایک گفت: «خودمان پرواز را کنترل کردیم و فقط تلاش می‌کردیم با مانورهای لازم زمان‌بندی را درست نگه داریم.» فرار از آسمان ایران؛ «انگار به لانه زنبورها لگد زده بودیم» وقتی محفظه‌های تمام بمب‌افکن‌ها خالی شد، رقابت برای خروج هرچه سریع‌تر از حریم هوایی ایران آغاز شد.

خلبانان احساس می‌کردند لانه زنبورها را به هم ریخته‌اند. هشدارها در کابین هواپیماها به صدا درآمدند. آلفا گفت: «پیام‌هایی دریافت می‌کردیم که چیزهایی به سمت ما شلیک می‌شود. همین موضوع نگرانی زیادی ایجاد کرده بود و ذهنم را کاملاً درگیر می‌کرد.» او توضیح داد: «قرار نبود فقط بنشینم و هیچ کاری نکنم. نگران بودم.» یکی از خلبانان سال‌ها پیش با خود عهد کرده بود که اگر روزی توانست بر فراز هدف قرار بگیرد، کاری انجام دهد که بعدها درباره‌اش صحبت کند. او گفت: «هیچ‌کس فکر نمی‌کرد بتوانیم این کار را انجام دهیم.

همه می‌گفتند خیلی خطرناک است و موفق نمی‌شود.» او ادامه داد: «برای همین از سر لاف‌زنی همیشه می‌گفتم: آن‌قدر شرایط خوب خواهد بود که می‌توانم همان‌جا یک ساندویچ بخورم.» و همین کار را کرد؛ البته فقط یک گاز! احتمال اصابت موشک دشمن هنوز در ذهن او بسیار جدی بود و همان یک گاز برای عملی کردن قولش کافی بود. بقیه ساندویچ باید تا زمان دیگری منتظر می‌ماند. تا این مرحله، آلفا و براوو در بمب‌افکن پیشرو فقط یک تماس رادیویی برقرار کرده بودند. پس از خروج امن از حریم هوایی ایران، دومین پیام را مخابره کردند: «کارمان تمام شد، در امان هستیم!» ترامپ حمله را اعلام کرد؛

خلبانان هنوز در راه بازگشت بودند دونالد ترامپ اواخر روز ۲۲ ژوئن عملیات را اعلام کرد؛ در حالی که خلبانان هنوز در مسیر بازگشت به آمریکا بودند و از اعلام رسمی مأموریتشان خبر نداشتند. مدتی بعد، زمانی که بمب‌افکن‌های B-2 برای سوخت‌گیری دوباره به دنبال هواپیماهای سوخت‌رسان می‌گشتند، متوجه شدند عملیات محرمانه آن‌ها دیگر برای جهان آشکار شده است. یکی از اعضای خدمه هواپیمای سوخت‌رسان به آنان گفت: «شماها همه‌جای خبرها هستید!» همان‌طور که کارکنان هواپیماهای سوخت‌رسان می‌گویند، هیچ‌کس بدون سوخت‌رسان‌ها نمی‌تواند مأموریتی بزرگ را به انجام برساند.

در ساعات اولیه بامداد، هنگام نزدیک شدن به خاک ایالات متحده، آلفا گروه بمب‌افکن‌ها را از فراز واشنگتن دی‌سی عبور داد. او به یاد می‌آورد: «برای خودمان رژه برگزار کردیم.» این جشن خودجوش پیش از بازگشت گروه به ایالت میزوری اتفاق افتاد. بازگشت خلبانان پس از ۳۷ ساعت؛ خانواده‌ها از تلویزیون فهمیدند به ایران حمله کرده‌اند خانواده‌های خلبانان زمانی که صبح از خواب بیدار شدند، از طریق تلویزیون از عملیات مطلع شدند. در یک مورد، یکی از خانواده‌ها در کلیسا و از طریق اعلام خبر توسط کشیش از ماجرا باخبر شد.

به آنان اطلاع داده شد که می‌توانند برای شرکت در مراسم استقبال به پایگاه هوایی بیایند. خلبانان پس از بیش از ۳۶ ساعت حضور در فضای محدود کابین، خسته و با لباس‌هایی بدبو از هواپیما خارج شدند. ریش‌هایشان در طول مأموریت بلند شده بود و لباس‌هایشان بوی نامطبوعی می‌داد. یکی از خلبانان از قبل برای بازگشتش برنامه‌ریزی کرده بود. او در پایگاه تختخوابی آماده کرده و تصمیم گرفته بود پیش از رفتن به خانه و دیدار خانواده، چند ساعت طولانی بخوابد. اما برخی دیگر با هیجان فراوان از هواپیما خارج شدند، همکاران خود را در آغوش گرفتند و به یکدیگر تبریک گفتند.

پس از پیاده شدن، سوار اتوبوس‌هایی شدند که آن‌ها را به محل انتظار خانواده‌ها می‌بردند. دیدار با خانواده‌ها غافلگیری خوشایندی بود که هیچ‌کدام انتظارش را نداشتند. اما این دیدار کوتاه بود. خیلی زود خلبانان برای بررسی‌های پزشکی پس از عملیات منتقل شدند. به آنان مایعات وریدی تزریق شد تا کم‌آبی بدنشان جبران شود. پس از نوشیدن چند آبجو برای جشن گرفتن، آن‌ها به تأسیساتی حفاظت‌شده و محرمانه منتقل شدند تا گزارش عملیات را ارائه کنند و تصاویر ماهواره‌ای اهداف بمباران‌شده را ببینند. و تنها در همان زمان بود که نام مأموریت خود را فهمیدند: «چکش نیمه‌شب»؛ Midnight Hammer.

منبع: رویداد 24

منبع خبررویداد 24
نمای زنده فرهاببه‌روزرسانی 12:59
202,192مطلب نمایه‌شده
172,490موضوع و برچسب
30منبع خبری
14حوزه موضوعی