رفتن به محتوای اصلی
فرهنگی هنریجماران13 دقیقه مطالعه

علت ترجمه کتاب «صلح الحسن(ع)» به وسیله رهبر شهید چه بود؟

به گزارش جماران به نقل از ستاد خبری سی‌وچهارمین دوره هفته کتاب جمهوری اسلامی ایران، کتاب «صلح امام حسن(ع)؛ پرشکوه‌ترین نرمش قهرمانانه تاریخ» نوشته شیخ راضی آل‌یاسین، یکی از آثار مهم در حوزه تاریخ و سیره اهل‌بیت(ع) است که قائد شهید امت در سال ۱۳۴۸ شمسی آن را…

علت ترجمه کتاب «صلح الحسن(ع)» به وسیله رهبر شهید چه بود؟

به گزارش جماران به نقل از ستاد خبری سی‌وچهارمین دوره هفته کتاب جمهوری اسلامی ایران، کتاب «صلح امام حسن(ع)؛ پرشکوه‌ترین نرمش قهرمانانه تاریخ» نوشته شیخ راضی آل‌یاسین، یکی از آثار مهم در حوزه تاریخ و سیره اهل‌بیت(ع) است که قائد شهید امت در سال ۱۳۴۸ شمسی آن را از زبان عربی به فارسی ترجمه کردند. این اثر با رویکردی تاریخی و تحلیلی، به بررسی شرایط سیاسی و اجتماعی دوران امامت امام حسن مجتبی(ع)، زمینه‌های شکل‌گیری صلح با معاویه و پیامدهای آن می‌پردازد.

انتخاب این کتاب برای ترجمه، در کنار ارزش علمی و تاریخی اثر، از اهمیت موضوع صلح امام حسن(ع) در فضای فکری و سیاسی دهه ۴۰ شمسی حکایت دارد؛ دوره‌ای که بازشناسی سیره سیاسی امامان شیعه و تبیین نسبت میان مبارزه، مقاومت و مصلحت در اندیشه دینی، از مسائل مهم محافل مذهبی و جریان‌های مبارزاتی به شمار می‌رفت. مطالعه آثار مکتوب هر متفکر، علاوه بر آشنایی با موضوعات مورد توجه او، امکان شناخت بخشی از دغدغه‌های فکری و فرهنگی‌اش را نیز فراهم می‌کند.

انتخاب یک اثر برای ترجمه، به‌ویژه هنگامی که مترجم خود درگیر مسائل علمی، اجتماعی و سیاسی زمانه است، می‌تواند نشانه‌ای از اهمیت موضوع آن کتاب در منظومه فکری او باشد. از این منظر، ترجمه کتاب «صلح امام حسن(ع)» در بستر شرایط فکری و فرهنگی زمان خود شکل گرفت و به معرفی پژوهشی درباره یکی از مهم‌ترین مقاطع تاریخ اسلام به مخاطبان فارسی‌زبان کمک کرد. انتخاب یک موضوع تاریخی در متن تحولات دهه ۴۰ برای شناخت جایگاه این ترجمه، توجه به زمان انتشار آن اهمیت دارد. دهه ۴۰ شمسی از دوره‌های پرتحول در عرصه سیاسی و فرهنگی ایران بود.

در این سال‌ها، جریان‌های مختلف فکری و سیاسی در جامعه حضور داشتند و گروه‌های مذهبی، ملی‌گرا و چپ هرکدام با تکیه بر مبانی نظری خود، در پی ارائه تصویری از آینده جامعه بودند. در چنین فضایی، مسئله نسبت دین با زندگی اجتماعی و سیاسی و همچنین جایگاه مبارزه در اندیشه اسلامی، از موضوعات مورد توجه محافل فکری و مذهبی به شمار می‌رفت. در بخشی از فضای فکری آن دوره، برداشت‌هایی درباره تفاوت سیره سیاسی امام حسن(ع) و امام حسین(ع) وجود داشت که بر اساس آن، امام حسین(ع) نماد مبارزه و قیام و امام حسن(ع) نماد صلح و مدارا تلقی می‌شد.

چنین برداشتی گاه به نوعی تفکیک میان سیره امامان منجر می‌شد؛ گویی انتخاب صلح یا قیام، بیش از آنکه به شرایط تاریخی و موقعیت سیاسی هر دوره وابسته باشد، از دو رویکرد متفاوت و جداگانه در رفتار پیشوایان دینی حکایت می‌کند. این برداشت‌ها در شرایطی مطرح می‌شد که جریان‌های چپ مارکسیستی نیز در میان بخشی از جوانان و نیروهای مبارز فعالیت داشتند. از سوی دیگر، مبارزه با حکومت پهلوی و تلاش برای تبیین مبانی دینی مبارزه، به یکی از مسائل مهم جریان مذهبی تبدیل شده بود.

در چنین شرایطی، بازخوانی زندگی سیاسی امام حسن مجتبی(ع) و توضیح دلایل تصمیم تاریخی ایشان برای پذیرش صلح، می‌توانست در اصلاح برداشت‌های نادرست از سیره سیاسی اهل‌بیت(ع) نقش داشته باشد. موضوع اصلی کتاب راضی آل‌یاسین نیز دقیقا در همین نقطه اهمیت پیدا می‌کند. نویسنده تلاش کرده است با بررسی شرایط سیاسی و اجتماعی دوران امام حسن(ع)، نشان دهد که تصمیم ایشان برای صلح را نمی‌توان جدا از وضعیت جامعه اسلامی، ساختار سپاه، رفتار نیروهای داخلی و موقعیت سیاسی معاویه ارزیابی کرد.

از این منظر، فهم تصمیم امام نیازمند شناخت مجموعه عواملی است که ایشان را در برابر انتخابی دشوار قرار داده بود. از اندیشه تألیف تا انتخاب یک اثر پژوهشی قائد شهید امت در مقدمه درباره انگیزه خود از ترجمه «صلح امام حسن(ع)» چنین نوشته بودند: «اینک که با فراهم آمدن ترجمه‌ این کتاب پر ارزش و نامی، جامع‌ترین و مستدل‌ترین کتاب درباره‌ «صلح امام حسن» در اختیار فارسی‌زبانان قرار می‌گیرد، این‌جانب یکی از آرزوهای دیرین خود را برآورده می‌یابم و جبهه‌ سپاس و شکر بر آستان لطف و توفیق پروردگار می‌سایم.

پیش از اینکه به ترجمه‌ این کتاب بپردازم، مدت‌ها در فکر تهیه‌ نوشته‌ای در تحلیل موضوع صلح امام حسن بودم و حتی پاره‌ای یادداشت‌های لازم نیز گرد آورده بودم؛ ولی سپس امتیازات فراوان این کتاب، مرا از فکر نخستین بازداشت و به ترجمه‌ این اثر ارزشمند وادار کرد. مگر که جامعه‌ فارسی‌زبان نیز -چون من- از مطالعه‌ آن بهره گیرد و هم برای اولین بار درباره‌‌ این موضوع بسی بااهمیت، کتابی از همه‌رو جامع، در معرض افکار جویندگان و محققان قرار گیرد.» این توضیح، چند نکته را درباره نگاه مترجم به اثر روشن می‌کند.

نخست آنکه موضوع صلح امام حسن(ع) از پیش در شمار دغدغه‌های مطالعاتی ایشان قرار داشته و ترجمه کتاب، انتخابی اتفاقی یا حاصل علاقه به یک متن تاریخی نبوده است. دوم آنکه رهبر شهید فقید پس از بررسی اثر، ظرفیت علمی و استدلالی آن را برای پاسخ‌گویی به نیاز مخاطبان فارسی‌زبان مناسب تشخیص داده‌اند. سوم آنکه ترجمه کتاب با هدف فراهم کردن امکان مطالعه و پژوهش درباره موضوعی صورت گرفته که از نظر ایشان اهمیت ویژه‌ای داشته است.

از این منظر، تصمیم به ترجمه را می‌توان نمونه‌ای از توجه به ظرفیت آثار علمی موجود در جهان اسلام و تلاش برای انتقال آنها به فضای مطالعاتی فارسی‌زبان دانست. شیخ راضی آل‌یاسین و پژوهشی درباره صلح امام حسن(ع) کتاب «صلح الحسن» اثر شیخ راضی آل‌یاسین، عالم و پژوهشگر شیعه عراقی، از آثار شناخته‌شده در زمینه بررسی تاریخ سیاسی دوران امام حسن مجتبی(ع) است. آل‌یاسین که در سال ۱۳۱۴ قمری در عراق متولد شد، در خانواده‌ای علمی و مذهبی پرورش یافت و در حوزه‌های علمی به تحصیل و پژوهش پرداخت.

آثار او موضوعات متنوعی را دربرمی‌گیرند که از جمله آنها می‌توان به «تاریخ الکاظمیه فی القدیم و الحدیث» و «اوج البلاغه» اشاره کرد. «صلح الحسن» مهم‌ترین اثر او در زمینه تاریخ اسلام و سیره اهل‌بیت(ع) به شمار می‌رود. اهمیت این کتاب را باید در شیوه مواجهه مؤلف با یک مسئله تاریخی جست‌وجو کرد؛ مسئله‌ای که در طول تاریخ، برداشت‌ها و داوری‌های گوناگونی درباره آن شکل گرفته است. نویسنده در این اثر بجز نقل رویدادهای مربوط به دوران امامت امام حسن(ع)، تلاش دارد با کنار هم قرار دادن گزارش‌های تاریخی و بررسی شرایط سیاسی و اجتماعی، زمینه‌های تصمیم امام را توضیح دهد.

در این شیوه، وقایع تاریخی در ارتباط با یکدیگر بررسی می‌شوند و هر رویداد در نسبت با موقعیت کلی جامعه اسلامی معنا پیدا می‌کند. یکی از ویژگی‌های پژوهشی کتاب، استفاده از منابع متعدد تاریخی است و مؤلف در آن به موضوعاتی پرداخته که در کتب مشابه، به آنها کمتر توجه شده و موضوع صلح امام حسن(ع) و عوامل آن را به خوبی بیان می‌کند. مؤلف بیش از آن‌که به نقل گزارش‌های تاریخی بپردازد به تحلیل اوضاع و شرایط از نگاه خود پرداخته است، با این حال در متن و پاورقی به منابع دست اول تاریخی توجه داده است. در این کتاب، گزارش‌های تاریخی با تحلیل شرایط زمانه همراه شده‌اند.

مؤلف می‌کوشد نشان دهد که تصمیم امام حسن(ع) در چه موقعیتی اتخاذ شد و چه عواملی در شکل‌گیری آن نقش داشتند. از این رو، این اثر علاوه بر ارزش تاریخی از جنبه تحلیلی نیز اهمیت دارد و خواننده را با مجموعه‌ای از مسائل سیاسی، اجتماعی و نظامی آن دوره مواجه می‌کند. سه محور اصلی در ساختار کتاب ساختار کتاب «صلح امام حسن(ع)» بر اساس سه محور اصلی شکل گرفته است. بخش نخست به زندگی، شخصیت و سیره امام حسن مجتبی(ع) اختصاص دارد. در این بخش، نویسنده زمینه‌ای برای شناخت جایگاه امام فراهم می‌کند و به معرفی ابعاد مختلف شخصیت ایشان می‌پردازد.

این بخش از آن جهت اهمیت دارد که بررسی یک تصمیم سیاسی بدون شناخت جایگاه دینی و ویژگی‌های شخصیتی صاحب آن، تصویری ناقص از موضوع ارائه خواهد کرد. بخش دوم به شرایط سیاسی دوران امامت امام حسن(ع) می‌پردازد. این بخش از کتاب، موقعیت جامعه اسلامی پس از شهادت امام علی(ع)، شرایط بیعت با امام حسن(ع)، وضعیت سپاه و عوامل مؤثر بر تحولات سیاسی آن دوره را بررسی می‌کند. در این قسمت، وضعیت نیروهای همراه امام و میزان انسجام و پایبندی آنها به اهداف جبهه امام مورد توجه قرار می‌گیرد.

شناخت این شرایط برای فهم چرایی صلح اهمیت اساسی دارد، چرا که در تصمیم امام مجموعه‌ای از عوامل داخلی و خارجی تأثیر گذاشته بود. از یک سو، معاویه با برخورداری از قدرت سیاسی و امکانات نظامی، در پی گسترش نفوذ خود بود و از سوی دیگر، وضعیت سپاه امام حسن(ع) و شرایط جامعه اسلامی، امکان مواجهه نظامی را با دشواری‌هایی جدی روبه‌رو کرده بود. در بخش سوم، موضوع اصلی کتاب یعنی قرارداد صلح و عوامل شکل‌گیری آن بررسی می‌شود. نویسنده در این قسمت به چرایی و چگونگی پذیرش صلح می‌پردازد و شرایطی را که به این تصمیم منجر شد، از جنبه‌های مختلف تحلیل می‌کند.

بررسی مفاد قرارداد، موقعیت طرفین و پیامدهای سیاسی این تصمیم، از موضوعاتی است که در این بخش مورد توجه قرار می‌گیرد. در پایان نیز مقایسه‌ای میان شرایط دوران امام حسن(ع) و روزگار امام حسین(ع) صورت می‌گیرد. این مقایسه برای فهم تفاوت موقعیت تاریخی دو امام اهمیت دارد؛ زیرا از یک سو، هر دو در برابر حکومت اموی قرار داشتند و از سوی دیگر، شرایط سیاسی و اجتماعی دوران آنها یکسان نبود. نویسنده با توجه به این تفاوت‌ها، تلاش می‌کند نشان دهد که صلح و قیام را نباید دو رفتار متناقض و جدا از مبانی مشترک امامت تلقی کرد. صلح؛

تصمیمی در بستر شرایط تاریخی یکی از پرسش‌های محوری کتاب این است که چرا امام حسن مجتبی(ع)، با وجود برخورداری از جایگاه امامت و بیعت بخش‌هایی از جامعه اسلامی به صلح با معاویه تن دادند؟ پاسخ به این پرسش، نیازمند بررسی مجموعه شرایطی است که در آن دوره وجود داشت. پس از شهادت امام علی(ع)، جامعه اسلامی با وضعیت سیاسی پیچیده‌ای روبه‌رو شد. امام حسن(ع) در شرایطی مسئولیت رهبری جامعه را بر عهده گرفتند که اختلافات داخلی، ضعف انسجام نیروها و فشارهای سیاسی و نظامی، امکان تصمیم‌گیری را دشوار کرده بود.

در سوی دیگر، معاویه از موقعیت سیاسی و امکانات لازم برای تقویت قدرت خود برخوردار بود و در پی تثبیت حاکمیتش قرار داشت. در چنین شرایطی، ارزیابی یک تصمیم تاریخی بر اساس نتیجه ظاهری آن، نمی‌تواند شناخت دقیقی از منطق تصمیم‌گیری ارائه دهد. برای فهم رفتار امام باید به شرایطی توجه کرد که انتخاب‌های موجود را محدود می‌کرد و پیامدهای هرکدام را در برابر ایشان قرار می‌داد. نویسنده در بررسی این مسئله، وضعیت سپاه امام حسن(ع) و عوامل تضعیف‌کننده جبهه ایشان را مورد توجه قرار می‌دهد.

اختلافات داخلی، سستی برخی نیروها و تأثیرپذیری بخشی از افراد از تطمیع و تهدید، از جمله مسائلی هستند که در تحلیل شرایط آن دوره اهمیت دارند. در چنین وضعیتی، ادامه جنگ به صلاح مسلمین نبود. از این منظر، صلح امام حسن(ع) در کتاب به‌عنوان تصمیمی تاریخی و متناسب با شرایط خاص آن دوره بررسی می‌شود. نویسنده می‌کوشد نشان دهد که برای بررسی این تصمیم باید پیامدهای آن برای حفظ جامعه اسلامی، صیانت از مبانی دین و روشن شدن ماهیت حکومت اموی را در نظر گرفت.

این رویکرد تحلیلی، خواننده را از قضاوت‌های ساده‌انگارانه درباره صلح دور می‌کند و به بررسی دقیق‌تر زمینه‌های تاریخی آن سوق می‌دهد. در واقع، مسئله اصلی کتاب توضیح این نکته است که چگونه شناخت شرایط اجتماعی و سیاسی می‌تواند در فهم تصمیم‌های پیشوایان دینی نقش داشته باشد. نسبت صلح امام حسن(ع) و قیام امام حسین(ع) یکی از بخش‌های قابل توجه کتاب، بررسی ارتباط میان صلح امام حسن(ع) و قیام امام حسین(ع) است. در نگاه سطحی، ممکن است این دو رویکرد در برابر یکدیگر قرار گیرند؛ یکی پذیرش صلح و دیگری قیام مسلحانه.

با این حال، بررسی شرایط تاریخی هر دوره نشان می‌دهد که ارزیابی سیره سیاسی امامان بدون توجه به موقعیت زمانه به برداشت‌های ناقص و نادرست منجر می‌شود. نویسنده در پایان کتاب، با مقایسه وضعیت دوران این دو امام، بر تفاوت شرایط سیاسی و اجتماعی آنها تأکید می‌کند. از دیدگاه او، صلح امام حسن(ع) و قیام امام حسین(ع) را باید در بستر تاریخی خود بررسی کرد. هر دو تصمیم در شرایطی خاص و با توجه به مقتضیات زمان اتخاذ شده‌اند و نمی‌توان یکی را نشانه عقب‌نشینی از اصول و دیگری را تنها شکل معتبر مبارزه دانست.

اهمیت این بحث در آن است که خواننده را به شناخت دقیق‌تر مفهوم مبارزه در سیره اهل‌بیت(ع) هدایت می‌کند. مبارزه در این نگاه انتخاب شیوه مناسب برای مواجهه با شرایط و جلوگیری از تحقق اهداف مخالفان را نیز دربرمی‌گیرد. از همین رو، گاهی حفظ نیروها و جلوگیری از نابودی یک جریان، در اولویت قرار می‌گیرد و در موقعیتی دیگر، قیام و ایستادگی آشکار ضرورت پیدا می‌کند. این بخش از کتاب همچنین به یکی از برداشت‌های رایج درباره تفاوت رفتار امام حسن(ع) و امام حسین(ع) پاسخ می‌دهد.

اگر تصمیم‌های این دو امام را در چارچوب شرایط زمانه خود بررسی کنیم، به جای تقابل میان صلح و قیام، می‌توان پیوستگی مبانی فکری و سیاسی آنان را بهتر درک کرد. میراث یک ترجمه و اهمیت بازخوانی آن کتاب «صلح امام حسن(ع)؛ پرشکوه‌ترین نرمش قهرمانانه تاریخ» را می‌توان از دو منظر مورد توجه قرار داد: نخست، محتوای تاریخی و پژوهشی آن درباره زندگی سیاسی امام حسن مجتبی(ع) و شرایط صلح با معاویه؛ دوم، جایگاه ترجمه آن در کارنامه علمی و فکری حضرت آیت‌الله شهید سیدعلی خامنه‌ای.

از منظر نخست، کتاب اثری است که تلاش می‌کند با استفاده از منابع تاریخی و تحلیل شرایط سیاسی و اجتماعی، تصویری فراتر از روایت صرف وقایع ارائه دهد. موضوع اصلی آن نیز یکی از پرسش‌های ماندگار تاریخ اسلام است؛ اینکه تصمیم امام حسن(ع) برای صلح در چه شرایطی اتخاذ شد و چگونه می‌توان آن را در ارتباط با اهداف و مبانی امامت فهمید. از منظر دوم، ترجمه این اثر نشان‌دهنده توجه مترجم به ضرورت بازشناسی سیره سیاسی امامان شیعه و فراهم کردن زمینه مطالعه آن برای مخاطبان فارسی‌زبان است.

توضیحات ایشان در مقدمه کتاب درباره تصمیم اولیه برای تالیف و سپس انتخاب ترجمه اثر راضی آل‌یاسین، اطلاعات روشنی درباره انگیزه و اهمیت این فعالیت علمی در اختیار خواننده قرار می‌دهد. بازخوانی این کتاب در کنار دیگر آثار ترجمه‌شده و تالیفی رهبر شهید می‌تواند به شناخت بهتر حوزه‌های مطالعاتی و موضوعات مورد توجه ایشان کمک کند. به‌ویژه آنکه مطالعه یک اثر در ارتباط با زمان ترجمه و انتشار آن، امکان فهم دقیق‌تری از نسبت میان فعالیت علمی و مسائل فکری هر دوره فراهم می‌آورد.

ترجمه‌ای برای گشودن راه مطالعه در میان فارسی‌زبانان آیت‌الله شهید خامنه‌ای سال ۱۳۴۸، زمانی که حدود سی سال داشتند، کتاب «صلح الحسن» را به فارسی ترجمه کردند. این اثر با عنوان کامل «صلح امام حسن(ع)؛ پرشکوه‌ترین نرمش قهرمانانه تاریخ» در اختیار مخاطبان فارسی‌زبان قرار گرفت. ترجمه این کتاب را می‌توان در امتداد فعالیت‌های علمی و مطالعاتی ایشان در حوزه تاریخ اسلام و سیره اهل‌بیت(ع) بررسی کرد. ترجمه «صلح امام حسن(ع)» همچنین نمونه‌ای از توجه به آثار پژوهشی عالمان شیعه در کشورهای دیگر و تلاش برای گسترش دسترسی مخاطبان فارسی‌زبان به این میراث علمی است.

در سال‌های بعد، این اثر در نوبت‌های چاپ متعدد منتشر شد و ناشران مختلفی آن را در اختیار مخاطبان قرار دادند. انتشارات آسیا از ناشرانی بود که در انتشار آن نقش داشت و دفتر نشر فرهنگ اسلامی نیز در سال‌های بعد چندین نوبت کتاب را منتشر کرد. در سال ۱۳۹۷، انتشارات انقلاب اسلامی چاپ تازه‌ای از کتاب را منتشر کرد. در این چاپ، اصلاحات و افزوده‌هایی با هدف بهبود کیفیت متن و ارائه اطلاعات تکمیلی صورت گرفت. افزودن پاورقی‌های توضیحی و منبع‌شناسی اثر و اصلاح برخی اشتباهات چاپی از جمله ویژگی‌های این نسخه بود.

مطالب قبلی پرونده از تحولات زمانه تا پیدایش متن‌ها/ اهمیت درک مبانی و ریشه‌های نگاه تمدن‌محور شهید آیت‌الله العظمی خامنه‌ای متن هشدارآمیز قائد شهید امت در فروردین ۱۳۴۵ درباره توطئه‌های استعمارگران/ مترجمی پایبند به اخلاق ترجمه ترجمه‌ای هوشمندانه که کمبود منابع مطالعاتی برای انقلابیون ایران را جبران کرد * سی‌وچهارمین دوره هفته کتاب جمهوری اسلامی ایران با شعار «با کتاب گفت‌وگو کنیم» از بیست‌وسوم تا سی‌ام آبان (۱۴۰۵) در سراسر کشور برگزار می‌شود.

منبع: جماران

منبع خبرجماران
نمای زنده فرهاببه‌روزرسانی 17:05
199,053مطلب نمایه‌شده
169,521موضوع و برچسب
30منبع خبری
14حوزه موضوعی