پیروزی دو بر صفر مقابل فلسطین و تساوی یک بر یک برابر عراق، مجموعاً چهار امتیاز برای ایران به همراه داشت. عراق نیز با دو تساوی، همین تعداد امتیاز را از دست داد تا ایران در صدر جدول قرار بگیرد و مراسم اهدای جام را تجربه کند. با این حال، وقتی سطح رقبا و ماهیت این تورنمنت را کنار نتیجه قرار میدهیم، سؤال اصلی نه درباره قهرمانی، بلکه درباره ارزش واقعی این جام شکل میگیرد. قلعهنویی و سومین جام در قفسه افتخارات تیم ملی ایران در دوران هدایت امیر قلعهنویی، حالا سه عنوان قهرمانی در تورنمنتهای مختلف کسب کرده است؛
از رقابتهای کافا تا تورنمنت اردن و حالا مسابقات بصره. یک نایبقهرمانی در کافا نیز به این کارنامه اضافه شده تا از نظر تعداد جام، آمار قابل توجهی ثبت شود. اما همه جامها وزن یکسانی ندارند. قهرمانی در یک تورنمنت با حضور تیمهای قدرتمند و مدعی فوتبال آسیا، تفاوت زیادی با پیروزی در رقابتهایی دارد که سطح فنی پایینتری در آن دیده میشود. در فوتبال، تعداد جامها به تنهایی نمیتواند معیار موفقیت باشد؛ کیفیت حریفان، مسیر رسیدن به قهرمانی و آنچه تیم از نظر فنی در طول مسابقات ارائه میدهد، اهمیت بیشتری دارد. قهرمانیهایی که بیشتر به کار قاب عکس میآیند؟
وقتی تورنمنتی با حضور چند تیم محدود و رقابتهایی در سطح پایینتر برگزار میشود، طبیعی است که ارزش رسانهای و فوتبالی قهرمانی آن نیز با مسابقات معتبر قابل مقایسه نباشد. جام بصره شاید در فهرست افتخارات تیم ملی ثبت شود، اما بعید است چنین عنوانی بتواند پاسخگوی انتظارات هوادارانی باشد که به دنبال دیدن تیم ملی در برابر قدرتهای واقعی فوتبال آسیا هستند. نگرانی اصلی از جایی آغاز میشود که این قهرمانیها به ابزاری برای بزک کردن کارنامه تبدیل شوند؛
جامهایی که در آمار و گزارش عملکرد برجسته میشوند، اما در ارزیابی واقعی فوتبال تیم ملی، دستاورد تعیینکنندهای به حساب نمیآیند. فوتبال ایران به جای انباشتن عناوین کماعتبار، نیازمند محک خوردن در برابر تیمهایی است که بتوانند ضعفها را آشکار کنند و سطح رقابت را بالا ببرند. حریف بزرگ کجاست؟ کمبود بازیهای جدی و باکیفیت برای تیم ملی، مسئلهای است که بارها از سوی کادر فنی نیز مطرح شده است. پیدا کردن حریفان قدرتمند در تقویم مسابقات، بهخصوص در شرایطی که برخی تیمها تمایلی به بازی با ایران ندارند، آسان نیست؛
اما دشواری برنامهریزی نمیتواند به پاسخ همیشگی برای نبود مسابقات بزرگ تبدیل شود. تیم ملی در مسیر آمادهسازی برای رقابتهای مهم، نیاز دارد با تیمهایی روبهرو شود که فشار واقعی به ساختار دفاعی، تصمیمگیری بازیکنان، انتقال توپ و ایدههای تاکتیکی وارد کنند. بازیهایی که نتیجه آنها صرفاً به برد، مساوی یا باخت ختم نمیشود و میتوان از دلشان تصویری روشنتر از وضعیت تیم به دست آورد. جام هست، اما آزمون واقعی هنوز نه! قهرمانی بصره به هر حال یک عنوان دیگر به کارنامه تیم ملی اضافه کرد و نمیتوان آن را از نظر ثبت نتیجه نادیده گرفت؛
اما بزرگترین نیاز فوتبال ایران همچنان پابرجاست: بازی با رقبای قدرتمند و سنجش واقعی تواناییها. اگر قرار است جامها به نشانه پیشرفت تبدیل شوند، باید پشت آنها کیفیت، رقابت و رشد فنی وجود داشته باشد. در غیر این صورت، ممکن است تعداد عناوین بیشتر شود، مراسم اهدای جام تکرار شود و تصاویر قهرمانی به آرشیو برود؛ اما فوتبال ایران همچنان در انتظار یک آزمون بزرگ باقی بماند.
منبع: آوش



